Συνέντευξη στην Πανσέληνο – Αναστασία Κορινθίου

Spread the love

Κάποιοι τόποι έχουν φτιαχτεί για να…επιστρέφεις σε αυτούς!

Ετσι και η Ρόδος μου, το νησί μου!

Μετά από 3 χρόνια που ζω στην μόνιμα στην Αθήνα επέστρεψα εκεί που είναι η… ψυχή μου !

Τυχαίο που η πρώτη μας νύχτα στο νησί του Ήλιου θα ήταν  η πρώτη επίσημη πρεμιέρα για την Πανσέληνο του καλοκαιριού;

Το πρώτο που έκανα ήταν να επικοινωνήσω με τις αγαπημένες μου Μαίρη Καμπουροπούλου και Ελένη Διακοσταματίου.

Δεν χρειάστηκε να πούμε πολλά… Ξέραμε πως ο Χρόνος είχε επιλέξει να είμαι εκεί την στιγμή που έπρεπε και που ήθελα!

Από το 2014  παίρνω αυτή την συνέντευξη από την Πανσέληνο, φιλοξενούμενη από την δική μου αρχόντισσα του φεγγαριού , την Μαίρη μου!

Την ζωγράφο, ποιήτρια και ταξιδεύτρια των στιγμών που δεν μετριούνται, μα καταμετριούνται μέσα στα τετράδια της, που σαν σου μιλά… σκαρώνει σχέδια!

Aqua Grand… Πόση χαρά που θα ξαναανταμώναμε!

Αυτό το ξενοδοχείο για μένα είναι ο ορισμός του Ζεν, της απόλυτης χαλάρωσης και παράδοσης στις πεθυμιές που κρύβονται εντός σου!

Στο ταξίδι δεν ήμουν μόνη… Μαζί μου η Μαριάνα με την πένα της, η Μαρία με το δοξάρι της και ο Δημήτρης όπως πάντα με την φωτογραφική του για να καταγράψει την στιγμή!

Η Λίνδος μάγισσα πλανεύτρα με λινό λευκό φόρεμα και εμείς την μιμηθήκαμε, φορώντας τα χρώματα που αγαπά και ένα φωτεινό χαμόγελο!

Όλα με υποδέχθηκαν γεμάτα απορίες….

Γιατί έφυγες;

Έφυγα;

Δεν ξέρω…

Έβαλα κρασί και περίμενα υπομονετικά να εμφανιστεί η επίσημη προσκεκλημένη μας, δίπλα στο κύμα, στο μαγικό σκηνικό που ετοιμάζουν κάθε χρόνο με φροντίδα και αγάπη οι άνθρωποι του Αqua Grand τιμώντας την Κυρά Σελήνη που επιλέγει να βολτάρει εκεί, στα στέκια τους!

Οι ψαρόβαρκες μπρος μου σαν πλάνο ταινίας του 60!!

Η ορχήστρα παίζει το fly me to the moon…

Ο ήλιος βουτά στα γαλαζοπράσινα νερά…

Η ανάσα κόβεται!

Μια φεγγαρόπετρα στο λαιμό μου, ο φίλος μου Δημήτρης  απέναντι μου με την κάμερα του, έτοιμος και  η θάλασσα να μου θυμώνει που αγαπώ πιο πολύ τον ουρανό απόψε από εκείνην…

Έχω τρακ το ομολογώ…

Πάλι…

 

 

Έχω πάρει πολλές συνεντεύξεις στην ζωή μου… αλλά σαν αυτή την τύχη να μου δίνει συνέντευξη η απόλυτη σταρ χρόνια τώρα… η σελήνη εεεε όχι καμιά!

Ένα ολόγιομο φεγγάρι, μια γοητευτική πανσέληνος –η πρώτη του καλοκαιριού, έβαλε πάλι  τα καλά της, ντύθηκε λάμψη και συνεπής στο ραντεβού της βγήκε από τα σμαραγδένια νερά της Λίνδου στο νησί της Ρόδου, βολεύτηκε απαλά στο χέρι μου, αφήνοντας μια ζέστη στις χούφτες μου και μια αλμύρα… και μου τα είπε όλα!

Έχει φεγγάρι απόψε, ναι είναι σαν τάσι ασημένιο και εγώ λαχταρώ να ζητιανέψω την αλήθεια του… όσα είδε… όσα δεν θέλησε να δει… όσα ξέχασε και όσα δεν μπόρεσε να ξεχάσει μπας και καταφέρω να ξεχάσω κι εγώ όσα λαχταρώ!

Οσα με πονάνε…

«Έτοιμοι» ψιθυρίζω στον Δημήτρη και ξεκινάμε…

Κοιτώ ψηλά στον ουρανό και… μικραίνω!

 Τι άλλαξε φεγγάρι μου από την τελευταία φορά που τα είπαμε οι δυό μας από εδώ;

Όλα άλλαξαν ευτυχώς… και ειδικά εσύ, γιατί αν τίποτα δεν άλλαζε τότε θα ήταν όλα πολύ βαρετά και εμείς αδύνατον να αντέξουμε τον εαυτό μας!

Έρωτες τελείωσαν για να αρχίσουν άλλοι και αγάπες ξεκίνησαν για να παρηγορηθούν ψυχές ταξιδιάρικες, μάτια δάκρυσαν και χείλη γέλασαν, εραστές έσμιξαν και όρκοι έσβησαν σαν άστρα που πέθαναν…

Και εσύ, αλλάζεις εσύ κυρά μου;

Εγώ πότε μικραίνω και πότε μεγαλώνω, ανάλογα με το πόσο μεγαλώνουν ή μικραίνουν τα ΘΕΛΩ σας εδώ στην γη… Εγω κάνω κύκλους να μετράτε τον χρόνο που φοβηθήκατε, εγώ τα φώτιζα όλα τα… δικά σας και ας λαχταρούσα ένα σκοτάδι να κρυφτώ και να κρύψω τα δικά μου, αυτά που που ξέρω, αυτά που μου ψιθυρίζετε σαν προσευχή… μπας και βρουν επιτέλους τη αλήθεια τους αυτοί που φοβούνται να παραδεχτούν τα ψέματα τους!

Και η Ελλάδα μας… πως βρήκες αυτό το καλοκαίρι την Ελλάδα μας;

Ίδια… εγώ μία Ελλάδα ξέρω κορίτσι μου! Αυτήν που τραγουδά στα ζόρια της Μάνο, αυτήν που χορεύει ξυπόλητη σαν την  Μελίνα την ώρα που πέφτει μονάχη της στο μαχαίρι του Ερωτα, αυτή που μαζεύει πεταλίδες από τα βράχια και πίνει ούζο ανέρωτο τον καημό της πριν τον χορέψει σαν Ζορμπάς…

Δεν έχει άλλη Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι η πατρίδα μου, είναι ο τόπος που φιλοξενεί τον μεγάλο μου έρωτα… τον Ηλιο τον Ηλιάτορα!

Εδώ όμως είναι η αγαπημένη σου γωνιά της… έτσι μας είχες πει σε παλιότερες συνεντεύξεις. Γιατί η Λίνδος… γιατί εδώ στο Aqua Grand ;

Γιατί εδώ στην Λίνδο, στο βότσαλο το λευκό, στα γαλανά πατζουρόφυλλα, στα δαντελωτά κουρτινάκια  και στα στεφάνια από αγριολούλουδα που στολίζουν τις πόρτες του χωριού, οι άνθρωποι ακόμα με εκτιμούν… Η Λίνδος, το Aqua Grant, η Μάιρη, εσύ… όσα μου λες εδώ μαζί με αυτά που ανείπωτα θα μείνουν σαν γυρίσεις στη Αθήνα είναι η Ελλάδα σας, Αναστασώ.

Την προγιαγιά μου φώναζαν έτσι… ο μπαμπάς μου με φώναζε έτσι…

Το ξέρω… μου ζητούσε  και αυτή «χάρες» σαν ήμουν «νυχάκι»  για ευχή της και ολόγιομο τάσι της λαχτάρας της… Μίλα… μίλα μου πάντα όπου κι αν είσαι. Μίλα και σε άλλους για μένα, πες τους να μου ψιθυρίζουν τα μυστικά, τα θέλω τους, για να τα ακούν και οι ίδιοι, πες τους να τραγουδούν με κιθάρες σε παραλία μόνο με κρασί  και με φωτιά το καλοκαίρι το πλούσια φτωχό… πες τους να έρθουν εδώ στη Λίνδο της Ρόδου να δούμε μαυρόασπρα όνειρα στα βράχια που γυρίστηκαν τα κανόνια του Ναυαρόνε!

Θα με ακούσουν όμως φεγγάρι μου; Δεν ακούν πια οι άνθρωποι… Δεν σε κοιτούν καν στα μάτια. Χάμω κοιτούν μονάχα…

Για αυτό δεν με βλέπουν πια λοιπόν… Σκονισμένα όνειρα που κοιμούνται κατάχαμα… Κρίμα! Aκου όμως κοπελιά… ακούγονται οι άνθρωποι μόνο σαν δεν φωνάζουν… ακούγονται οι άνθρωποι που σε σκoτάδι φωτίστηκαν μια αχτίνα μου μονάχα! Εγώ πάντα σας μιλούσα σιωπηλά!
Πάντα… εσείς λες πως πάψατε να με ακούτε… να με βλέπετε, να πιστεύετε στα μικρά θαύματα που δημιουργώ σε καρδιές που σκέφτονται και μυαλά που αγαπούν, εγώ λέω πως απλά φοβάστε μη τυχόν και βγουν αληθινά αυτά που θέλετε, γιατί σαν συμβεί αυτό όλα θα αλλάξουν και πρώτα από όλα εσείς και η βολή σας!

Άλλαξαν οι άνθρωποι μου λες γιατί δεν ξεκινούν αλλαγές μέσα τους;

Άλλαξαν… Ναι. Αλλάζεις μόνο σαν αλλάζεις τρόπο να ονειρεύεσαι! Κοίτα… δεν τραγουδούν πια, δεν χορεύουν, δεν ζωγραφίζουν στην άμμο, δεν ανάβουν φωτιές με βλέμματα.

Δεν σηκώνουν ψηλά το βλέμμα. Τα χαμηλά βλέμματα είναι πολύ επικίνδυνα γιατί μαθαίνεις να κοιτάς λάσπες και όχι σύννεφα βροχής! Μαθαίνεις να συμβιβάζεσαι, μετρώντας βήματα και ευρώ και ξεχνάς να ξεκινάς επαναστάσεις με τραγούδια, έρωτα και την πένα σου για όπλo


Παλιά δηλαδή πως ήταν τα πράγματα;

Aπλά… Ομορφα… Δεν θέλανε λεξικό οι άνθρωποι στα ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΤΟΥΣ…Έδειχναν εμένα στα ψηλά, παιδιά και γέροντες και φτιάχνανε παραμύθια, με κοιτούσαν ώρες οι ερωτευμένοι και γράφανε τραγούδια… Φώτιζα φτωχικά σπιτικά μα όχι φτωχιές καρδιές!

Η πείνα ζούσε μόνο στο κορμί! Τώρα πεινά και το μυαλό και η καρδιά!

Την φοβάμαι αυτή την πείνα! Είναι ύπουλη και τρέφεται από το μέσα σου να ξέρεις!


Σε βλέπω να στεναχωριέσαι… έλα πες μου κάτι άλλο, κάτι χαρούμενο! Ποιό είναι το ομορφότερο τραγούδι που γράφτηκε για σένα;

Είναι πολλά στο έχω ξαναπεί μη με βάλεις να διαλέξω να χαρείς… Με άλλα σας “πήγα μια βόλτα στο φεγγάρι” με  άλλα έγινα  χάρτινο καραβάκι  να ταξιδεύω μοναξιές και άλλα απλά με έβαλαν σε μαλλιά να γίνω χτένι ή χάδι ερωτικό σε όμορφη πανσέληνο σαν απόψε, με την φωνή της… Χαρούλας ή Χάρις, πώς την λέτε πια;
Χαρούλα εγώ την προτιμώ… χαρά μου!!


Ποιος είναι ο πιο διάσημος έρωτας που φώτισες;

Αυτός που δεν μάθατε ποτέ για αυτόν!

Και ποιόν έρωτα έκρυψες;

Αυτόν που σας φανερώθηκε πριν μεστώσει και τον  “σκότωσε” η προκατάληψη, ο φόβος, η ζήλια.

Σε πείραξε σαν «πάτησε» άνθρωπος πάνω σου και σε κατέκτησε;

Δεν με κατέκτησε άνθρωπος ακόμα. Σε κατακτούν μόνο αν σε καταλάβουν, αν μάθουν τα μυστικά σου… και τα δικά μου κανείς δεν τα ερμήνευσε ακόμη.

Που κρύβεσαι το πρωί;

Πουθενά… εκεί είμαι πάντα… το αόρατο δεν είναι μη υπαρκτό… αυτό το έμαθα στον Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ… πολύ καλά!!

Για ποιον έκλαψες σαν ταξίδεψε στην γειτονιά των αγγέλων κοντά σου εδώ από την χώρα μας;

Για τον Μάνο στενοχώρεθηκα πολύ…Τον Μάνο Ελευθερίου!

Το βλέμμα του ήταν ασημένιο, εγώ του το είχα δανεισμένο για τους στίχους του που έφερναν το Φως του αγαπημένου μου κοντά μου! Του ήλιου μου… του πόνου μου! Της ζωής…

Γιατί μου φαίνεσαι πιο θλιμμένο απόψε από τις άλλες χρονιές…

Γιατί στεναχωριέμαι λιγάκι που με ξεχνάτε! Ξεχνάτε με αυτόν τον τρόπο και  ποιοι είστε και θαμπώνεστε από φώτα ψευτικα! Μαρκίζες από νέον που σκοτώνουν το δικό σας εσωτερικό φως!

Προσπαθήστε να με θυμηθείτε, για να θυμηθείτε πως είναι να αφήνεσαι σε μια αγάπη, σε ένα πάθος, σε μια βραδιά που θα φέρει και άλλες βραδιές… συνηθίσατε στις περιπέτειες της μιας βραδιάς και φοβηθήκατε την στιγμή που θα γεννήσει στιγμές άλλες… φυλαχτά ζωής και θανάτου μέσα από έναν έρωτα.

Που μπορώ να σε βρω ξανά; Δεν θέλω να περιμένω πάλι μέχρι του χρόνου.

Εσύ ειδικά Αναστασία, νομίζω πως ξέρεις πολύ καλά ότι κρύβομαι στις φεγγαρόπετρες σαν αυτήν που φοράς στον λαιμό σου, στην λάμψη τους που νύχτα μέρα εσύ κρατάς ζωντανή αν έχεις κάτι να πιστεύεις… σαν… σαν τον εαυτό σου… σαν τον εαυτό σου μέσα από τους άλλους… Εσύ ξέρεις τώρα που έφυγες από το νησί σου πως οι τόποι μας ζουν μέσα μας. Πως το φεγγάρι σου το συναντάς ακόμη και στην μεγαλούπολη γιατί οι ουρανοί το ίδιο “μικροί” είναι παντού αν είμαστε “μεγάλοι” εμείς στις αλήθειες της ζωή μας.

Σε έχουν χαρίσει τόσοι και τόσοι ερωτευμένοι ο ένας στον άλλον στο όνομα της αγάπης τους!Σε έκαναν βέρα τους και ευχή και προορισμό… σε ποιον ανήκεις τελικά; Ο πατέρας μου , κάποτε μου είχε πει ότι είσαι… δικό μου!

Ανήκω σε  όλους που πίστεψαν ότι μπορώ να γίνω κούνια τους, προσευχή τους να φτάσει στον Θεό , δρόμος ασημένιος στη θάλασσα που τον τόλμησαν… σε όσους εννοούσαν τον έρωτα σαν θάνατο και ζωή… με αυτήν την σειρά!! Σε σένα που δεν φοβάσαι να με συστήνεις και σε άλλους, που τολμάς να με αγαπάς κι ας είμαι και αλλουνού! Που ΘΕΣ να με αγαπούν και άλλοι! Σε όσους δεν τσιγκουνευτήκαν την αγάπη λοιπόν κορίτσι μου. Εκεί ανήκω!

Θα σε ξαναβρώ για μια κουβέντα στην Αθήνα;

Aν βρεις εσένα στην Αθήνα … μπορεί!

Nα με… βρω;

Nαι να σε βρεις… εκεί που χάνεσαι!! Στους φόβους σου!

Γέλασε το φεγγάρι και κρύφτηκε σε ένα περαστικό σύννεφο και λίγο πιο μετά στα μαλλιά της Μαριάνας και στο βιολί της Μαρίας! Ορκίζομαι πως το είδα να ψιθυρίζει κάτι στον Δημήτρη πριν κρυφτεί στην τσέπη από το λινό καφτάνι της Μαίρης.

Καμπουροπούλου!

Σαν να πήρε να φουσκώνει λίγο η θάλασσα και η καρδιά μου, και μια βαρκούλα πιο δίπλα έγειρε περίεργη να δει την συνέχεια!

Χάιδεψα την φεγγαρόπετρα στον λαιμό μου…. πιο φωτεινή από ποτέ άλλοτε,  πιο ζεστή και από την άμμο στα πόδια μου!

-Σε ευχαριστώ… Σε ευχαριστώ που αντέχεις να μας φωτίζεις φεγγάρι μου χρόνια τώρα, εμάς τους μαθημένους στα σκοτάδια της μοναξιάς, εμάς τους αμύητους στα μυστικά σου τα φανερωμένα…

Σε ευχαριστώ που και φέτος μου χάρισες λίγο από την σοφία σου, την μαγεία σου , την λάμψη σου!

Στα σκοτάδια του σήμερα, φάρος και πάλι εσύ!

Εσύ που πεισματικά αρνούμαστε να καταλάβουμε ότι ολόκληρο στέκεις πάντα εκεί ψηλά.

Μισοί εμείς όχι εσυ!! Ποτέ εσύ!

Εσύ που σε φωτογραφίζουμε κάθε φορά με εμμονή και ανεβάζουμε τα κλικαρίσματα αυτά στο διαδίκτυο, ξεχνώντας πως το σημαντικό είναι να “ανεβάζουμε” έναν άνθρωπο πάνω σου, με ένα απλό δικό μας ΣΕ ΑΓΑΠΩ!

Κάπου λίγο πιο δίπλα μου,  ένα ζευγάρι φιλήθηκε απαλά και το φιλί τους έγινε τραγούδι σαν χάρτινο φεγγαράκι να γράψω πάνω του όσα διάβασες, όσα κατάλαβες και όσα ένιωσες….

Κάπου πιο δίπλα η Ελένη  με περίμενε με  μια ζεστή πασμίνα, να μου περάσει στους ώμους που κρύωναν από μοναξιά.

Αναστασάκι μου, είπε απαλά και εγώ άκουσα, Καλώς όρισες στον τόπο σου !
Ναι κάποιοι τόποι έχουν φτιαχτεί για να επιστρέφεις!

Και σίγουρα η Λίνδος και το Aqua Grand είναι ένας από αυτούς…

Του χρόνου πάλι…

Υπόσχεση βουβή… που την πήρε η Μαρία Λάρο και την έκανε τραγούδι όσο εγώ ψιθύριζα Ευχαριστώ στους πόνους που έγιναν πληγή για να… γράφω!

Υ.Γ Το άρθρο αυτό γράφτηκε πριν ένα μήνα… Ευχή όλων μας η νέα πανσέληνος να δώσει δύναμη σε όσους μπήκε η… φωτιά στην ψυχή τους και να φωτίσει την ελπίδα και πάλι στον τόπο μας !

  • 3
    Shares

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.