Μικρές ιστορίες παραλίας vol. 2 – Χαρά Μαρκατζίνου

Spread the love

Μετά την τεράστια επιτυχία του πρώτου άρθρου, για να μην πω γιγαντιαία – όπως λέει και ο βαφτισιμιός μου ο junior – να’σου και το δεύτερο. Αυτή τη φορά με ιστορίες παραλίας που εκτυλίχθηκαν στις μαγευτικές Κυκλάδες. Όχι μην πάει ο νους σου σε κοσμοπολίκες Μυκόνους κι αηδίες – αν και μια αναφορά θα την κάνουμε στη Μύκονο στις ιστορίες μας σήμερα. Σε πιο γραφικά μέρη θα σε πάω, πιο αθόρυβα, πιο γαλήνια και μαγικά, που είχαν, όμως το κατιτίς το πιπεράτο τους και χιουμοριστικό τους. Κι επειδή σεβόμαστε τον εαυτό μας και θέλουμε να διατηρήσουμε την ανωνυμία των ηρώων, οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι πέρα για πέρα αληθινή κι αν διαβάζοντας αναγνωρίσεις τον εαυτό σου στις γραμμές που θα ακολουθήσουν φίλε συνταξιδιώτη και εγχώριε τουρίστα, μην προβείς σε μηνύσεις…αλλά σκέψου, πως θα μείνεις για πάντα στην ιστορία με τούτο εδώ το κείμενο – τα χάπια του ιλίγγου πρέπει να με έχουν βαρέσει στο κεφάλι…

Ιστορία νο 1 – Η κιτρολεμονιά

Ζευγαράκι στις μπροστινές ξαπλώστρες, εκεί στα middle 40s, στα 45 άνω ντε, αλλά το είπα λίγο πιο καλλιτεχνικά, ελλείψει δεσμευτικών χαλκάδων στα χέρια. Η κυρία έχει στην τσάντα της όλα τα περιοδικά μόδας και τα ξεφυλίζει, ενώ ο κύριος λίγο πιο χύμα έχει απλώσει την αρίδα του στην πολύ βολική ξαπλώστρα. Της μιλάει, της γελάει, της ανανεώνει το αντιηλιακό κι όταν φτάνει στα μπουτάκια την θωπεύει χαριτωμένα για να εισπράξει ένα μίνι κεραυνό στο βλέμμα της, τύπου «μας βλέπουν, άσε τις σαχλαμάρες». Εν πρώτοις σκέφτηκα πως ο εν λόγω κύριος, ίσως κα να είχε λερωμένη τη φωλίτσα του και η κυρία κιτρολεμονιά να τον τιμωρούσε με την ξινίλα της. Σε μία δεύτερη, πχιο ενδελεχή ανάγνωση, όμως, απλά επιβεβαίωσα πως η κυρία έχει εφεύρει την ξινίλα την ίδια, ξεπερνώντας και το πιο ξινό λεμόνι – μικρό το νησί βλέπεις και τους πέτυχα και σ’άλλη παραλία… Κάποια στιγμή η κυρία πείνασε και πήγε μέχρι το beach bar να πάρει πατατάκια – δεν της το’χα μεταξύ μας – και καφέ. Μου έκανε εντύπωση πως δεν έστειλε τον ‘αχθοφόρο’, αλλά μάλλον δε θα μπορούσε να παραγγείλει σωστά τον καφέ της. Μα τι ντεκαντάς… Επιστρέφοντας, από τον τρόπο που άνοιξε τη σακούλα και έτρωγε τα 3-4, όχι παραπάνω πατατάκια – κατάλαβα πως και πριν από κάθε χειραψία πρέπει να πασαλείβεται με κοκτέιλ betadine-detol-χλωρίνης και πως τα λιπαρά που έβαλε στον οργανισμό της ήταν αρκετά για τον επόμενο μήνα. Κουκλίτσα μου, αν δεν βάλεις όλο το χέρι στη σακούλα να πάρεις χούφτα τα πατατάκια και μετά να μαζέψεις και το παραπανίσιο αλάτι από τα δαχτυλάκια σου, πατατάκι δεν ευχαριστιέσαι… Πίσω στον κύριο της ιστορίας μας να εξακολουθεί με γελάκια, αστειάκια, μασαζάκι κι άλλες λοιπές περιποιήσεις να την κάνει να περάσει ευχάριστα. Έλα παιδιά σηκώθηκε, του έδωσε ένα πεταχτό φιλί στο στόμα και έκατσε και στην ξαπλώστρα του…ε όχι, τέτοιες διαχυτικότητες θα τις κόψει και το ΕΣΡ!!! Κι εγώ να εξακολουθώ να έχω την απορία γιατί τελικά οι άντρες προτιμούν τις κιτρολεμονιές και τους κάθονται και σούζα;;; Για να βρίσκουν τη γλύκα σε καραμελάκια θα μου απαντήσεις…αλλά μην την ανοίξουμε αυτή την κουβέντα, θα μας πάρει ώρες!

Intermission– να βγουν οι χορηγοί και το ψάθινο καπέλο της ομπρέλας της παραλίας που μας ήρθε στο κεφάλι…καλέ μη γελάς αλήθεια το λέω, και έκοψε τον μετρ των ξαπλωστρών κρύος ιδρώτας μέχρι να βεβαιωθεί ότι δεν έχουμε χτυπήσει και να μας μεταφέρει σε καλύτερες ξαπλώστρες, πρώτο τραπέζι πίστα…ζωάρα σου λέω.

Ιστορία νο 2 – Ο συνοδός με το λουράκι

Αλλαγή θέσης, αλλάγή πρωταγωνιστών. Πάμε για την πράξη number two. Εκεί, λοιπόν, που ανέμελα ατενίζω το γαλάζιο μου έρχεται στα βελούδινα, γαλλικού τύπου μύτης ρουθουνάκια μου, η εκνευριστική μυρωδιά από πούρο…κι εδώ κάποιος νεόπλουτος σκέφτηκα. Γιατί ανοιχτός χώρος η παραλία, δε λέω, αλλά αν οσφριστώ καπνό από τσιγάρο ή πούρο, παθαίνω πολιτισμικό σοκ. Γυρνώ, λοιπόν, να δω από που έρχεται η μπόχα…Φουσκωτός, λιγδωμένος από πάνω ως κάτω με ύφος «είμαι και πολύ γκόμενος ρε παιδάκι μου, δοξάστε με» δίπλα σε μία κυρία περισσότερων Μαίων από τον ίδιο, με μαγιώ άνιμαλ πριντ που προσπαθούσε ατυχώς να σκεπάσει έστω ένα μέρος των πληθωρικών καμπύλων της … Μωρε λες να είναι ο ανηψιός της και να τους παρεξήγησα; Μπαααα…ο συνοδός της είναι, που θα του βάλει λουράκι εντος ολίγων λεπτών και θα τον σούρει στη θάλασσα να πλατσουρίσουν, λέγοντας της ‘Ό,τι θες εσύ ζουζούνι μου…’ – το αντιεμετικό μου τώρααααααααααααα! Ποιο ζουζούνι καημένε, που θέλει να εξαφανιστεί το είδος των ζουζουνιών απανταχού της υφηλίου για να της φτιάξουν στολή για ζουζούνια; Σχώρα με αναγνώστη μου αλλά είμαι αλλεργική σε αυτού του είδους την προσφώνηση…μπλιαχ

Ιστορία νο 3 – Εγώ τα ξέρω όλα και θα σου τα πω ή αλλιώς ο ‘δεν κλείνω το στόμα μου με τίποτα’

Αλλαγή σκηνικού, αλλαγή παραλίας. Εδώ είμαστε. Στην μπροστινή παραλία ο κλασικός Ελληνάρας, με τη φραπεδιά του, το στριφτό του και με την αστείρευτη γνώση του για τα πάντα. Μιλάει ακατάπαυστα με τον κύριο της διπλανής ξαπλώστρας, γιατί τυχαίνει να δουλεύουν σε παρόμοιες εργασίες και οι δύο, στο εθνικό σύστημα υγείας. Αφού, λοιπόν, αναλύσουν διεξοδικά την πορεία της χώρας, το σύστημα των γιατρών και των νοσοκομείων, φαντάσου τώρα ένα συνδυασμό Αυτιά-Ευαγγελάτου-Βερύκιου (με την εκνευριστική φωνή – αλήθεια υπάρχουν ακόμα αυτοί στην τηλεόραση;), θα μιλήσουν για την ακρίβεια που μαστίζει τη χώρα, για το πόσο πλήρωσαν για τις ξαπλώστρες, τη διαμονή στο δωμάτιο, που αλλιώς το είδε στο διαδίκτυο κι αλλιώς του βγήκε στην πραγματικότητα, για τα παζάρια που έκανε για να του μειώσουν την τιμή του δωματίου, θα αφηγηθεί με πάσα λεπτομέρεια για την ακρίβεια των διακοπών στη Μύκονο….ε στο είχα υποσχεθεί ότι θα έχει και Μύκονο το στόρι. Για το παζάρι που έκανε στην κοπέλα στη Μύκονο και της έδωσαν 80 ευρώ για τέσσερις ξαπλώστρες αντί για δύο και ‘τη βλέπεις φιλαράκι αυτή την πετσέτα; Την πήρα από τη Μύκονο, από τις ξαπλώστρες…τόσα λεφτά δώσαμε!’ Ώρα για μια βουτιά νομίζω, γιατί δε θα το αντέξω… Τώρα αν εσύ νόμιζες πως μετά τη βουτιά μου, ο ‘δεν κλείνω το στόμα μου με τίποτα’ θα ήταν ήσυχος, ε γελάστηκες… Ευτυχώς για μας βέβαια, το άλλο ζευγάρι, λόγω μικρού μωρού έφυγε από την παραλία, οπότε απολαύσαμε για τουλάχιστον πέντε ολόκληρα λεπτά μία απερίγραπτη, ανευ προηγουμένου ησυχία…γιατί ο ήρωάς μας με τη γυναίκα του δεν πολυμίλαγε – ήρωας εδώ που τα λέμε η γυναίκα του, αν τον ακούει να μιλάει 25 ώρες το 24ωρο. Αυτή είναι ησυχία, σκέφτηκα…ας απολαύσω το παγωμένο τσάι μου. Νόμιζες καλέ μου αναγνώστη…Σκάει μύτη δίπλα από το αγόρι μας μια παρέα έξι ατόμων. Μιλάνε μεταξύ τους αλλά ούτε κατα διάνοια δεν κάνουν το θόρυβο του ήρωά μας. Λέω εντάξει, θα κάτσει ήσυχος. Παρόλα αυτά βρίσκει τρόπο να μπει στην κουβέντα τους, άλλωστε όλοι μια παρέα είμαστε…κι εκεί που μιλάνε βρήκανε και κοινό γνωστό…καμία σωτηρία νομίζω, ας πάρουμε τα κουβαδάκια μας και σ’αλλη παραλία…

Ιστορία νο 4 – Η ξεματιάστρα

Τα τζιτζίκια τραγουδούν, το γαλάζιο της θάλασσας γεμίζει το μάτι κι εγώ ανανεώνω το ωραίο μου αντιηλιακό, όταν χτυπά το κινητό μιας άλλης λουόμενης λίγα μέτρα πιο κάτω από εμάς…Φωνή Σαπφώς Νοταρά αλλά στυλ μάγισσας Μοργκάνα σε συνδυασμό με Γκρουέλα Ντε Βιλ. ‘Έλα αγόρι μου, ναι θα σε ξεματιάσω, που να φάνε τα πόδια τους…όχι τι λες ρε συ, το ξαδερφάκι μου;’ Αφού έχει ρίξει μισό κιλό κατάρες σε όσους πιθανότατα να ευθύνονται για το μάτιασμα του εξαδέλφου, είναι έτοιμη να κωλοχεριάσει και τον ίδιο τον ξάδερφο, ο οποίος έκανε το τραγικό λάθος να της πει ‘ευχαριστώ’ που θα τον ξεματιάσει… Λένε πουλάκι μου ευχαριστώ στο ξεμάτιασμα; Ποτέ! Έτσι που τον κοψοχόλιασε τον άνθρωπο, μου θύμισε τη μαμά μου όταν σε έβλεπε να περπατάς χωρίς πατάκια στο παρκεταρισμένο πάτωμα…ωχ ωχ ωχ μακριά από μας.

Ιστορία νο 5 – Η υποψία μαγιώ για να μην πω η απουσία του

Αλλάξαμε νησί, σας το’πα; Άλλη παραλία, άλλος κόσμος σου λέω. ‘Όλα γύρω μου γυρίζουν’ που λέει κι ο Σάκης, γιατί με βρήκε κι ένας ίλιγγος στον παραθερισμό, αλλά εγώ πιστή στο καθήκον. Μπροστά μας εκτυλίσσεται η γραφική ιστορία δύο οικογενειών που συμπαραθερίζουν, με δύο έφηβες κόρες η μια κι ένα μαμούχαλο αγοράκι η άλλη, εκ συμπρωτευούσης… με παχύ το “λου” και ένα “πάνε πιο πέρα, μου κρύβεις τον ήλιο”. Μάλλον θα πρέπει να τους στοίχισαν ακριβά οι διακοπές γιατί δεν κατάφεραν να πάρουν στα δύο κορίτσια ένα μαγιουδάκι έτσι λίγο πιο μεγάλο ή τα παλιά τους τους μπήκαν στο πλυντήριο τώρα που μεγάλωσαν…πχοιος να ξέρει; Θες να με πεις πουριτανή; Όχι, δεν είμαι και τα στρινγκ και τα μπραζίλιαν είναι εφευρέσεις που έχουν δώσει χαρά σε πολύ κόσμο και δουλειά για το σπίτι σε ακόμα περισσότερο … if you know what I mean. Άλλα ο κύριος μεσήλικος της δεύτερης οικογένειας κινδύνευε από ένα ψιλοεμφραγματάκι βλέποντας τα δυο ζουμπουρλούδικα να λικνίζονται και να λαδώνονται με την υποψία μαγιώ στα οπίσθιά τους… Κι αν δεν ήταν αυτά θα ήταν κάποια άλλα σίγουρα, ο μεσήλικος κύριος το εμφραγματάκι δεν το γλίτωνε…Από την άλλη ο περιχαρής πατέρας θαύμαζε τα κορίτσια του και τους έκανε και βουτιές ώστε όλη η παραλία να θαυμάσει τα ‘κάλλη’ τους, η μία θυγάτηρ εκ των δύο, έστελνε φωτό με το σκουλαρίκι στη γλώσσα, κάτω από την πετσέτα της για να μην την δουν. Με μια γλωσσάρα να κι οι δυο αδερφές, ειδικά στη σερβιτόρα, που θεωρούσαν ότι ήταν υπηρέτριά τους κι έπρεπε να τους φέρνει παγωμένα νερά στο δευτερόλεπτο…Και δώστου ο δύσμοιρος ο ασπρομάλλης να ανάβει τσιγάρο και να σβήνει την κάψα του σε μια παγωμένη μπύρα…’Αχ κύριε τάδε μου, θα πάμε να κάνουμε βουτιές με τις μάσκες;’ όλο νάζι και σκέρτσο η μια εκ των αδελφών Μπρόγιερ…κι ύστερα λένε πως φταίει ο φονιάς, που έλεγε κι ο αείμνηστος Στράτος.

Ιστορία νο 6 – Περικλής ο νεότερος και ο κολλητός του

Τύπος φουσκωτός, με ελαφρύ μπυροκοίλι, το γυναικάκι του και το φίλο του με το δικό του γυναικάκι. Φιλοσοφημένο αγόρι, με αγάπη για την πατρίδα, μέχρι και τον συνονόματο, αυτόν του 5ου π.Χ. αιώνα χτύπησε τατού στην πλάτη, λίγο παρτάκιας, λίγο της καλοπέρασης, λίγο απόλα. Με φίλο κολλητό, πολυτεχνίτη κι ερημοσπίτη, κομμωτή, μελισσουργό και ταυτόχρονα με θέση σε μεγάλες πίστες της νύχτας, όχι στο τραγούδι, από κάτω στο σερβίρισμα. Δυτικών προαστίων και οι δυο με βαθειά γνώση της νύχτας, της μέρας γενικώς. Εδώ παιδιά εντρύφησα στο πόσα χρήματα χρειάζονται για να ανοίξεις δικό σου μαγαζί, καφέ, εστιατόριο, πόσα χρήματα πρέπει να δίνεις στον τσεκαδόρο κι άλλα τέτοια ενδιαφέροντα. Ρε συ λες να ανοίξω μαγαζί με τόση γνώση που πήρα σήμερα;

Ιστορία νο 7 – Οι αδελφές και ο σύζυγος

Πιο σιτεμένες αδελφές αυτή τη φορά στην παραλία μετά του συζύγου της μιας στην παραλία. Ντόπιοι κάτοικοι του νησιού που είχαν έρθει να ρίξουν μία βουτιά. Η μία αδερφή ζωντοχήρα, διατηρούσα σχέση με κύριο που δεν εμφανίστηκε αλλά είναι ανώτερος και δεν τη ζηλεύει δε… ευτυχώς, γιατί μια ανησυχία την είχα η δόλια. Αφού, λοιπόν στρογγυλοκάθισαν φαρδιά πλατιά μπροστά μας, λες και άλλο χώρο δεν είχε η παραλία, ο σύζυγος της μιας ξεδίψασε με δύο μπιρόνια και έστειλε τα απαραίτητα μηνύματάκια του σε τρίτο πρόσωπο εκτός παρέας, όσο η ελαφίσια σύζυγος μετά της αδερφής της δεν είχαν αφήσει τους μισούς γνωστούς ασχολίαστους και μετά προσπαθούσαν να συνθέσουν το μενού του bbq της επομένης. Και σηκώθηκε μετά το απολλώνειο κορμί, ο Τζώνυ, γιατί έτσι τον φώναζε χαιδευτικά η κουνιάδα του, να ρίξει τις βουτιές του στη θάλασσα. Σηκώθηκε κι η κουνιάδα για βουτιές μαζί με το Τζώνυ, του οποίου το ματάκι εφανώς έπαιζε με τη sister-in-law κι όσο για το χεράκι, ε τι να σας πω…Όσο για τη σύζυγο, μάλλον συνειδητοποιημένη τη βρήκα σχετικά με τις ασχολίες του Τζώνυ, γιατί έστειλε κι εκείνη ένα μήνυμα από το δικό της κινητό με πονηρό χαμογελάκι και πηγε κι εκείνη για τη βούτα…Έχω εκπλαγεί με τον ευρωπαισμό μας παιδιά, οι σχέσεις πχια σε άλλο επίπεδο…

Ιστορία νο 8 – Το ερωτευμένο ζευγαράκι

Ααα όλα κι όλα παιδιά, ο έρωτας υπάρχει πάντα και παντού και μ’αυτόν θα κλείσω το φετινό μας σήκουελ. Γύρω στα 20 και τα δυο τους, μάλλον οι πρώτες τους διακοπές μαζί. Εκείνη τον χαιδεύει και του χαμογελάει γλυκά κι αυτός την περιποιείται και την ταίζει στο στόμα. Του ζητάει να βγάλουν selfie μα αυτός δεν πολυθέλει, υποκύπτει, όμως στο πιο αγνό της χαμόγελο. Τη φιλάει γλυκά και της σκουπίζει το παγωτό από την άκρη των χειλιών. Μια βάφλα στα δύο, έτσι γιατί η γλύκα πρέπει να μοιράζεται. Από ένα σακίδιο στον ώμο ο καθένας τους με αγκαλιά τ’αστέρια. Έτσι γιατί η ζωή είναι όμορφη στα απλά, στο μπλουζάκι με την αλμύρα που θα φορέσεις κι όχι στο ατσαλάκωτο φόρεμα. Στα μπλεγμένα, ατημέλητα μαλλιά σου κι όχι στο άψογο μακιγιάζ. Στην αγκαλιά του, στο άρωμα του κορμιού του κι όχι στην ακριβή του κολώνια. Αχ με συγκινήσατε…δε θέλω και πολύ η ονειροπαρμένη.

Δε θα παραλείψω να σου πω για το σοκολατένιο αγόρι που είδα ένα βράδυ στο πρακτορείο εισιτηρίων με τα πράσινα μάτια και το χαμόγελό του, που μ’έκανε να χάσω την ισορροπία μου….αχχχχ καταρραμένε ίλιγγε! Πότε θα πάμε να βγάλουμε ακτοπλοικά, είπαμε;

Μπορεί και να σε ζάλισα, αλλά τα γεγονότα ήταν πολλά και σπαρταριστά! Μέχρι το επόμενο επεισόδιο, να ζείτε την κάθε στιγμή, να ρουφάτε τη ζωή ως την τελευταία της σταγόνα και να διακοπάρετε, για να έχουμε κι εμείς υλικό!!!

Σας φιλώ στα μούτρα.

 

 

  • 35
    Shares

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.