Διακοπές με την έφηβη κόρη μου… – Χαρά Μαρκατζίνου

Spread the love

Λίγο πριν κλείσει τα 14 της και είναι η επίσημη συνοδός μου στις Κυκλάδες. Δώδεκα μέρες οι δυο μας, παραλία, ήλιος, βουτιές και παγωτά…μμμ παγωτά ναι, γιατί όλα γίνονται αλλιώς όταν τρως μια μπάλα παγωτό ή και δυο…

Έχει πάρει τα απολύτως απαραίτητα μαζί της, εν αντιθέσει με μένα που η Άρτα και τα Γιάννενα κατάφεραν και χώρεσαν μέσα σε μία βαλίτσα…ρούχα σαν να μην υπάρχει αύριο! Ευτυχώς που ταξιδεύουμε με το δικό μας αυτοκίνητο!

Έχει μεγαλώσει, μ’εχει περάσει σε ύψος τα τελευταία δύο χρόνια τουλάχιστον κι εγώ καμαρώνω και φουσκώνω σαν παγώνι όταν την κοιτάω – αθάνατη Ελληνίδα μάνα κουκουβάγια! Και φυσικά συστήνομαι ως η μικρότερη αδερφή της, για να την βλέπω να κοκκινίζει και να μου θυμίζει χαριτωμένα και σε άπταιστα γαλλικά – γιατί τα γαλλικά, το μπαλέτο και το πιάνο δεν ήταν ποτέ το στυλ μας – κάθε φορά πως έκλεισα τα 40! Κι ας νιώθω ακόμα μόλις 22 ετών…

Από μαύρισμα…άστα να πάνε. Κι εδώ το παιχνίδι χαμένο, όπως και με το ύψος… εγώ αστακός, εκείνη σοκολατομπουκίτσα! Με το αντιηλιακό μισοαπλομένο γιατί δεν προλαβαίνει, πρέπει να βουτήξει από το βράχο…Τη βλέπω στη θάλασσα να παίρνει τη φουσκωτή κουλούρα της σε σχήμα ντόνατ και να πλατσουρίζει ανέμελα…Αχ κοριτσάκι μου- μην χάσεις ποτέ αυτή σου την παιδικότητα, μην την αφήσεις να στη στερήσουν χαζά ‘πρέπει’, υποχρεώσεις και δηθενιές! Κι ύστερα από λίγο να χαμογελά σε έναν έφηβο, πετώντας του το μπαλάκι για τις ρακέτες. Μεγαλώνει ναι κι εγώ κρυφά ανυπομονώ για το σκίρτημα εκείνο που θα μοιραστεί μαζί μου…

Πολύτιμη συνοδηγός, διαβάζει και προσανατολίζεται όταν η μανούλα και η κουκλίτσα του gps είναι σε αντιπαράθεση. Άλλες φορές αποκοιμιέται γιατί τη ζαλίζουν οι στροφές…μα για στάσου απο’δω ξαναπεράσαμε…τι σας έλεγα, κάπου εγώ και η κυρία πλοηγός ξαναχάσαμε τι σύνδεση. Και τι μ’αυτό; Διακοπές είμαστε…έχουμε όσο χρόνο θέλουμε! Με ένστικτο ταξιδευτή: ‘Μαμά, εκεί στο τέλος του δρόμου, που φαίνεται ένα σπιτάκι θα είναι η ταβέρνα που ψάχνουμε’ να σου λέει με σιγουριά, όταν έχεις κάνει χιλιόμετρα κατσικόδρομου και η τελευταία ταμπέλα πολιτισμού που είδες να είναι κανα μισάωρο πίσω σου, και να πέφτει διάνα για την ταβέρνα που είναι πλάι στο κύμα και σερβίρει τις πιο λιχουδιαστές τηγανιτές πατάτες του νησιού.

Μονοήμερη με ιστιοπλοικό, τσουχτερό το εισητήριο και μας πιάνει και τις δυο η θάλασσα, αλλά τι μ’αυτό; Πάμε…Βουτάει πρώτη από την πλώρη του σκάφους και βγαίνοντας στην επιφάνεια μου λέει ‘Είναι τέλειααα! Έλα κι εσύ!’ ‘Νά’ρθω παιδί μου’, μια κουβέντα είναι αυτή, τα ύψη τα φοβάμαι λίγο… κι αφού στέκομαι στην άκρη για κανα πεντάλεπτο γέρνω μπροστά και κάνω την ωραιότερη, την πιο ελεύθερη βουτιά στη ζωή μου…- κι ας υποφέρω από ίλιγγο τόσες μέρες μετά. Ολγάκι μου σ’ευχαριστώ!

Απόγευμα μετά τη θάλασσα στο μπαλκονάκι να της φτιάχνω πλεξούδα τα μαλλιά της, γιατί μπλέκονται και την ταλαιπωρούν και σε κάθε βουρτσιά να νιώθω ευλογημένη για τη στιγμή, να της ψιθυρίζω ‘ζήσε με όλη σου την καρδιά την κάθε στιγμή’…

Το βράδυ βόλτα στα σοκάκια στη Χώρα, με ένα παγωτό στο χέρι να συζητάμε ανέμελα κι άλλες φορές πιο σοβαρά. Να την ρωτάω για το νεαρό που πέρασε αν της άρεσε – ε πρέπει να μάθω κι εγώ το γούστο της και να με ρωτάει κι εκείνη για το δικό μου γούστο. Κι άλλη πάλι φορά στο εστιατόριο πάνω στο κύμα, να απολαμβάνουμε γαριδομακαρονάδα και να μην χορταίνω να την βλέπω να περνά από την αμηχανία του να καθαρίσει τη γαρίδα της και να χρησιμοποιήσει όλα τα μαχαιροπήρουνα σωστά, στην ευχαρίστησή της καθώς απολαμβάνει γεύσεις. Ζήσε μωρό μου τη στιγμή, απόλαυσε τις γεύσεις, τα αρώματα, γέμισε με όμορφες εικόνες!

Ο μόνιμος καβγάς μας δεν είναι η ζακέτα, ούτε τα βρεγμένα μαλλιά αλλά οι φωτογραφίες. Κάτσε πουλάκι μου να ρουφηχτεί η μανούλα λίγο γιατί γεννήθηκε πληθωρική και που’σαι από τη μέση και πάνω να αναδειχθεί το τούτο μας. Μη βάλεις έφηβο που βαριέται να σε βγάλει φωτό, σε προειδοποιώ. Θα σε βγάλει στο ίδιο κουλό στιγμιότυπο τουλάχιστον 20 φορές και θα αγανακτήσει μετά αφού σε έβγαλε τόσες φωτό, γιατί καμία δε σου κάνει. Τι τραβάω η δόλια μάνα, πες μου. Και πόσες πχια να βγάλεις με το selfie stick, το επονομαζόμενο και μπακουροφωτόστυλο; Βλέπεις ακόμα τη δικιά μου δεν την έχει χτυπήσει το instagram στο κεφάλι και δεν έχει αποκτήσει τη λόξα του βγάζω selfie κάθε τρία δευτερόλεπτα. Η μανούλα πάλι, το αντίθετο. Άμα λέω εγώ ότι είναι η μεγάλη μου αδερφή, κανείς δε με ακούει!

Κι έρχονται κι εκείνες οι στιγμές που βυθίζεται στη σιωπή…αμέριμνη χαζεύει το κενό ακούγοντας μουσική στην ξαπλώστρα της και πέρα από το ‘πεινάω’ και ‘πάω να βουτήξω’ άλλη λέξη δεν έχουμε σταυρώσει για την ημέρα…Εσύ διαβάζεις αμέριμνη το βιβλίο σου και κάποια στιγμή συνειδητοποιείς πως το Χιούστον έχει ώρα να επικοινωνήσει. Περνάνε διάφορα σενάρια επιστημονικής φαντασίας από το μυαλό, ο Σπήλμπεργκ απλά είναι το παιδί για τους καφέδες μπροστά μου, και σκέφτομαι, μη σου πω το έχω σίγουρο δηλαδή πως περνάει βαρετά μαζί μου και πως τα χρόνια πέρασαν και τι μας έμειναν, δυο τρία χρονάκια ακόμα μέχρι να πηγαίνει με τις φίλες της διακοπές…Κάθε άλλο, μας έχουν μείνει πολλές ακόμα στιγμές, στιγμές που θα επιλέγουμε η μία τη συντροφιά της άλλης και θα την απολαμβάνουμε, στιγμές που θα αποζητάμε η μία την άλλη και δε θα ανεχόμαστε η μια την παρουσία της άλλης. Στιγμές σημαντικές, με σημαντικότερη αυτή που ζούμε τώρα!

‘Με τι εντυπώσεις φεύγουμε;’, την ρωτώ λίγο πριν σαλπάρει το πλοίο.

‘Μαμά, πέρασα υπέροχα!!!’ (Σπήλμπεργκ, πήγαινε αγόρι μου να γράψεις κανένα σεναριάκι, εμείς εδώ τα δικά μας τα σκίσαμε…)

Μ’αυτό το χαμόγελο σφραγίσαμε τις φετινές μας καλοκαιρινές διακοπές…

Σ’αυτές που θα ακολουθήσουν!

 

  • 122
    Shares

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.