“Η ΑΒΥΣΣΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΣΤΟ ΝΑ «ΓΝΩΡΙΖΩ» ΚΑΙ ΤΟ ΝΑ «ΚΑΝΩ»” του Αναστάση Μαρασλή

Spread the love

Στην πώληση κάθε καινούργιου μηχανήματος το εργοστάσιο παραγωγής έχει προνοήσει να εφοδιάζεται ο αγοραστής, κατά την αγορά του, με ένα εγχειρίδιο οδηγιών χρήσης. Ο άνθρωπος, ως το πλέον πολυσύνθετο και πολυδιάστατο ον που είναι, θα έπρεπε πολύ περισσότερο, με την γέννησή του να λαμβάνει ένα αντίστοιχο εγχειρίδιο με οδηγίες χρήσης, για να καταλαβαίνει πως λειτουργεί, πρώτα ο ίδιος. Εφ’ όσον ο ίδιος αποτυγχάνει επανειλημμένα να κατανοήσει τον εαυτό του, πόσο μάλλον τους άλλους!

Το «Γνώθι σαυτόν» παραμένει η σημαντικότερη επιταγή που δόθηκε ποτέ για την ελευθερία και ευτυχία του ανθρώπου. Αυτή η ανάγκη του ανθρώπου, να γνωρίσει δηλαδή τον εαυτό του, οδήγησε την βιομηχανία «αυτοβοήθειας» να αναπτυχθεί θεαματικά τα τελευταία είκοσι χρόνια ξεπερνώντας τα 11 δις δολάρια ετησίως – μόνο στις Η.Π.Α – συμπεριλαμβανομένων  – εκτός των σεμιναρίων, των ατομικών και ομαδικών θεραπευτικών συνεδριών – και 2,000, περίπου, νέων τίτλων βιβλίων, κάθε χρόνο. Ομολογουμένως τα ποσά που διακινούνται σε παγκόσμια κλίμακα είναι κολοσσιαία και αποκαλύπτουν πως υπάρχει σταθερή και έντονη ζήτηση για τεχνογνωσία με θέμα την αυτογνωσία, τη βελτίωση του ανθρώπου και της ζωής του. Η ανάγκη υπάρχει, είναι παγκόσμια και πολύ πραγματική. Δεν είναι μια μόδα που ήλθε και θα περάσει, αλλά αντίθετα είναι μια πανανθρώπινη, εσωτερική ανάγκη που ζητάει να καλυφθεί, με κάποιον τρόπο εδώ και χιλιάδες χρόνια. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι έντονοι ρυθμοί της καθημερινής πάλης για επιβίωση, της κάλυψης των βασικών αναγκών που πιεστικά ζητούν ικανοποίηση, του έντονου ανταγωνισμού στον εργασιακό χώρο, της παράνοιας των όπλων και των πολέμων, του έντονου, αλόγιστου υπερ-καταναλωτισμού, του αλκοολισμού, των ναρκωτικών και της εφήμερης ικανοποίησης των αισθήσεων, οδηγούν πολύ συχνά τον άνθρωπο στην απόγνωση ή στην απελπισία. Γι’ αυτό και ο σημερινός άνθρωπος του 21ου αιώνα όσο κι αν είναι τεχνολογικά και επιστημονικά εξελιγμένος αισθάνεται πως βρίσκεται σε αδιέξοδο, σε σύγχυση και αναζητά βοήθεια σε καθημερινά και πραγματικά προβλήματα γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις, την εργασία, τα χρήματα, τον έρωτα, την φιλία, το γάμο, την οικογένεια, την υγεία του και τέλος, ψάχνει να βρει ακόμα την πολυπόθητη ανθρώπινη ευτυχία που διαρκώς, όλο και του ξεφεύγει. Απογοητευμένος και κουρασμένος αφού ξόδεψε το μισό μέρος της ενήλικης, δημιουργικής ζωής του, σε ανούσιες, εφήμερες σχέσεις, σε επαγγέλματα χωρίς ενδιαφέρον, σε έναν αποτυχημένο γάμο, προδόθηκε από φίλους ή, και συγγενείς, αρρώστησε, έπεσε και ξανασηκώθηκε πολλές φορές, μάζεψε τα κομμάτια του άλλη μια φορά ένιωσε πως δεν πάει άλλο και αποφάσισε πως κάτι πρέπει να γίνει, κάτι διαφορετικό, γιατί όχι, ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΒΟΗΘΕΙΑ. Στην εποχή μας η βοήθεια έρχεται, όταν τη ζητήσει κανείς, είτε από φίλους, είτε από ειδικούς στον τομέα της ψυχολογίας, της αυτοβοήθειας – lifecoachers, του νευρογλωσσικού προγραμματισμού, ομάδες ψυχοθεραπείας, ομάδες διαλογισμού, ομάδες αυτό-υποστήριξης, ομάδες ευζωίας, αστρολόγους, υπνωτιστές, στοχαστές, πνευματικούς ιερείς, διαλέξεις και σεμινάρια, χιλιάδες εξειδικευμένα βιβλία κλπ., και όλα με κάποιο κόστος ή δωρεές.  Αφού λοιπόν όλα αυτά τα σεμινάρια, οι ομάδες αυτοβοήθειας, οι στρατιές των lifecoachers, των γκουρού της ευτυχίας και της επιτυχίας, τα χιλιάδες βιβλία που γράφονται από ειδικούς και επιστήμονες, προσφέρουν, πράγματι, χρήσιμες γνώσεις, μεθόδους, και σημαντικές, ουσιαστικές πληροφορίες, πως εξηγείται οι ίδιοι άνθρωποι να επιστρέφουν ξανά και ξανά στα ίδια, διατεθειμένοι να πληρώσουν εκ νέου, πάλι, ώστε να παρακολουθήσουν παρόμοιας ύλης σεμινάρια, να ενταχθούν στις ίδιες ή σε νέες ομάδες αυτοβοήθειας, ή να τρέξουν στα πλησιέστερα βιβλιοπωλεία να αγοράσουν τα τελευταία – παρόμοιας θεματολογίας – δημοφιλή και λογικά τεκμηριωμένα βιβλία των ψυχολόγων και των γκουρού της αυτοβοήθειας και της επιτυχίας, ενώ στο μεταξύ επαναλαμβάνουν διαρκώς τις ίδιες, όπως και πριν, σκέψεις, και συμπεριφορές; Η απάντηση είναι απλή και γνωστή στους περισσότερους: Άλλο το να ‘γνωρίζω’ και άλλο το να ‘κάνω’.

Το να γνωρίζεις ποιο είναι το πρόβλημα, ή ποιο είναι το σωστό για σένα, δεν σημαίνει πως είναι εξ ίσου απλό με το να το κάνεις κιόλας. Όπως π.χ γνωρίζεις ότι το κάπνισμα βλάπτει την υγεία σου, όμως εξακολουθείς να καπνίζεις, γνωρίζεις πως αντί να διαβάζεις για τις εξετάσεις σου εξακολουθείς να βλέπεις τηλεόραση και Netflix τέσσερεις ώρες κάθε μέρα και ας κινδυνεύεις να αποτύχεις, το ότι γνωρίζεις πως είσαι υπέρβαρος αλλά εξακολουθείς να τρως στις δέκα το βράδυ ένα πλήρες δείπνο και κατεβάζεις και μια σοκολατίνα με παγωτό για επιδόρπιο, με μοναδική σου άσκηση την ημερήσια διαδρομή των εκατό μέτρων (πήγαινε-έλα) στο περίπτερο της γειτονιάς για τσιγάρα, δεν χρειάζεται να πάρεις συμβουλές από κάποιο διατροφολόγο ή αυτοχριζόμενο γκουρού προπονητικής για να σου πει αυτό που ξέρεις ήδη και, δεν κάνεις! Δεν έχει σημασία που γνωρίζεις πως δεν πρόκειται να λύσεις το οικονομικό σου πρόβλημα ξοδεύοντας οχτώ ώρες καθημερινά σε μια εργασία που σε αφήνει παντελώς αδιάφορο, που κάθε Δευτέρα πρωί σηκώνεσαι από το κρεβάτι σαν να σε πηγαίνουν για εκτέλεση! Όσα βιβλία και να διαβάσεις θα σου λένε το ίδιο πράγμα, κανένας, εκτός από εσένα, δεν θα πάρει την απόφαση που ΕΣΥ ΑΠΟΦΕΥΓΕΙΣ.

Το να γνωρίζεις τι θέλεις και να το κάνεις είναι η απόδειξη ότι το ξέρεις!

Σε μια εξίσωση, σε ένα μαθηματικό πρόβλημα, σε ένα οποιοδήποτε πρόβλημα, το πρώτο που χρειάζεται να γνωρίζεις είναι να προσδιορίσεις από πριν, Ποιο θα ήταν το ιδανικό αποτέλεσμα για εσένα; και μετά, ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ότι χρειάζεται, πειθαρχημένα και με αφοσίωση, αυτό που είναι βέλτιστο, για την υγεία σου, την οικογένειά σου, την εργασία σου, την επιτυχία σου, την ευτυχία σου. Το πρώτο, δηλαδή το να γνωρίζεις, είναι εύκολο αφού ήδη το γνωρίζεις, κι αν όχι, τότε υπάρχει για εσένα πληθώρα πληροφοριών, για κάθε θέμα, στο διαδίκτυο, σε χρήσιμα βιβλία, σε σεμινάρια, ή σε μαθήματα από lifecoachers, ή αν δεν διαθέτεις καθόλου χρήματα, παρατήρησε απλώς και αντέγραψε ότι κάνουν οι επιτυχημένοι και ισορροπημένοι στη ζωή.

Τι συμβαίνει όμως στην πραγματικότητα; Η συντριπτική πλειοψηφία των ενδιαφερομένων διαβάζουν μερικά αξιόλογα βιβλία, πηγαίνουν και σε δυο ή τρία ενδεδειγμένα, προτεινόμενα από φίλους σεμινάρια, και τελειώνουν τον κύκλο αναλώνοντας τον χρόνο τους σε συζητήσεις! Εκφράζουν  άποψη, γράφουν και αναρτούν σχετικά σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κάνουν τους έξυπνους, τους πνευματώδεις, αλλά δεν κάνουν τίποτα από αυτά που διάβασαν ή άκουσαν, δεν μπαίνουν κάν στον κόπο ούτε να προσπαθήσουν αφού το ‘να κάνεις’ απαιτεί προσπάθεια, ενέργεια, χρόνο και υπάρχει και ο κίνδυνος, ο φόβος της αποτυχίας! Ακόμα κι αν κάποιος – ένα μικρό ποσοστό – προσπαθήσει (χλιαρά συνήθως), μετά τις πρώτες δυσκολίες εγκαταλείπει, αφού ζούμε στην εποχή του κουμπιού και του χαπιού. Με ένα κουμπί αλλάζουμε κανάλια, πατώντας κουμπιά ‘επικοινωνούμε’, με κουμπιά ανοίγουμε, κλείνουμε, ανεβαίνουμε, κατεβαίνουμε, ξεκινάμε ή σταματάμε, έχουμε ψύξη ή θέρμανση, μαγειρεύουμε και τρώμε, ζούμε στην εποχή της ελάχιστης προσπάθειας. Οι άνθρωποι πηγαίνουν στο γιατρό και αν δεν τους δώσει αγωγή με φάρμακα φεύγουν με την πεποίθηση ότι ο γιατρός αυτός δεν είναι καλός! Όλοι σχεδόν, – τουλάχιστον όσοι έφτασαν στα όριά τους – θέλουν κάτι να αλλάξουν, κάπως να βελτιώσουν τη ζωή τους, να γίνουν επιτυχημένοι, να μην χρωστάνε – ή τουλάχιστον να μην βρίσκονται στα μέσα του μήνα χωρίς λεφτά, ούτε καν για να βάλουν βενζίνα στο αυτοκίνητο – να ταξιδεύουν περισσότερο, να βρουν τον κατάλληλο σύντροφο, να κάνουν ένα παιδί, οικογένεια, έναν επιτυχημένο γάμο, ή μια σχέση αγάπης, να αποκτήσουν μια ευχάριστη, ενδιαφέρουσα και καλοπληρωμένη εργασία, να αποκτήσουν ένα όμορφο σώμα που θα το ζήλευαν όλοι, ή και γιατί όχι… να βρουν την ευτυχία, αρκεί αυτό – ότι από τα ανωτέρω ή και όλα μαζί – να γίνει εύκολα και γρήγορα (ει δυνατόν από μόνο του παρακαλώ), διαφορετικά, ας είναι, είτε διαβάζοντας ένα βιβλίο, παρακολουθώντας κάποιο σεμινάριο ή παίρνοντας ένα χάπι (ευπρόσδεκτα ακόμα και τα μαγικά ξόρκια ή οι μαγγανείες), αρκεί οι ίδιοι να μην καταβάλουν συνεπή προσπάθεια και κόπο. Αν είναι δυνατόν κάποιος άλλος να το κάνει γι’ αυτούς, όπως τότε, που ήταν παιδιά. Κάποιος άλλος να πάρει την υπευθυνότητα γι αυτούς και να τους φροντίσει! Αυτή δυστυχώς είναι η πραγματικότητα της εποχής μας. Ο σημερινός άνθρωπος – κυρίως των αστικών κέντρων – διακατέχεται από πολλά και διάφορα συμπλέγματα, μεταξύ άλλων, από έλλειψη συναισθηματικής ωριμότητας. Θεωρεί πως μπορεί να αγοράσει την ευτυχία πληρώνοντας (!): αγοράζοντας καινούργιο αυτοκίνητο, σκύλο, αλλάζοντας σπίτι, σύντροφο, γκόμενα, κινητό τηλέφωνο, τσάντα, αλλάζοντας χρώμα μαλλιών ή χτένισμα, κάνοντας μπότοξ, τατουάζ ή οτιδήποτε,  αρκεί να μην κάνει ο ίδιος τίποτα για να αλλάξει τον εαυτό του! Αυτόν ξέρει, με αυτόν ζει, κοιμάται και ξυπνάει, τον έχει συνηθίσει, καλός, κακός, αυτός είναι, άλλωστε όλοι δεν φωνάζουν διαρκώς σαν μάντρα  ‘να είσαι ο εαυτός σου;’, άσχετα τώρα αν ο εαυτός του έχει φτάσει σε αδιέξοδο, βρίσκεται σε κατάθλιψη ή σε απάθεια, ή είναι διαρκώς τσιτωμένος και όλα-όλοι του φταίνε, και κάθε ημέρα είναι γι αυτόν ίδια, με την προηγούμενη ή και την επόμενη; Στην καλύτερη περίπτωση, κάποιος καταφεύγει να αγοράσει ένα βιβλίο αυτοβοήθειας, ή και να παρακολουθήσει κι ένα τρεντυ σεμινάριο όπου κάποιος ‘γκουρού’ θα του μεταδώσει μαγικά – έτσι ελπίζει – τις αλλαγές που χρειάζεται να κάνει, η που θα του δώσει τη μαγική συνταγή που μονομιάς θα του λύσει όλα τα προβλήματα, χωρίς αυτός να προσπαθήσει διόλου, ούτε καν να βάλει σε εφαρμογή αυτά που άκουσε ή είδε. Πλήρωσε και περιμένει άμεσα αποτελέσματα – το πάτημα του κουμπιού syndrome –  από τον lifecoach, τον ψυχολόγο, τον… που θα τα κάνει όλα εκείνος – έτσι ελπίζει – για λογαριασμό του! Έχει εθιστεί στην ταχύτητα των βιντεοκλιπ και των διαφημίσεων. Στο γρήγορο και έτοιμο φαγητό (fast food, σουβλάκια, πίτσα, μπέργκερς) στα ντελίβερι και γενικά στα ταχυφαγεία, στο γρήγορο σεξ, στα call girls, ή στις γρήγορες γκόμενες του δεύτερου, άντε τρίτου ραντεβού, αλλά για να μην περιμένει ούτε τόσο, ώθησε με τον τρόπο του στην από-ενοχοποίηση του one night stand και ανταλλαγής υγρών από το πρώτο βράδυ. Όλα γρήγορα και εύκολα σαν μια Χολυγουντιανή ταινία δράσης, θεαματική μεν αλλά χωρίς βάθος και ουσία που θα ξεχαστεί, εξ ίσου γρήγορα. Έτσι έχει διαμορφώσει και τη ζωή του. Μια ζωή που τη βλέπει να περνάει γρήγορα από μπροστά του σαν ένα βιντεοκλίπ που το παρακολουθεί σαν υπνωτισμένος άνευρος να αντιδράσει, καθηλωμένος, παγιδευμένος, παθητικός, ομογενοποιημένος, χωρίς ιστορική μνήμη, χωρίς περηφάνια, χωρίς αξίες, μια μηχανή άνθρακα που καίει οξυγόνο και ζει για να δουλεύει, για να πληρώνει τους λογαριασμούς του, τα δάνειά του, τις υποχρεώσεις του, χωρίς όνειρα και σχέδια για ένα καλύτερο αύριο. Αυτός, ο άνθρωπος των πόλεων, αποτελεί ένα γρανάζι ενός αδυσώπητου απρόσωπου μηχανισμού που τρώει λίγο λίγο τη ζωτική του ενέργεια και τον πετάει σαν στημένη λεμονόκουπα όταν πια δεν είναι αποδοτικός και γρήγορος! Άνθρωποι μηχανές, γρανάζια, που έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου και σαν υπνωτισμένοι τρέχουν στο χάος και στον πυρηνικό όλεθρο χωρίς κάποιο σκοπό, χωρίς υπευθυνότητα, πιστεύοντας πως κάποιος άλλος, (ο επόμενος πρωθυπουργός, το κόμμα, ο Θεός, ο Πλανητάρχης, κάποιος Μεσσίας, Deus ex machina, κάποιος γκουρού, δάσκαλος, lifecoach, σοφός, οι εξωγήινοι, οι δώδεκα θεοί του Ολύμπου, η θεά Τύχη, οι Ρώσοι, οι Αμερικανοί, οι Κινέζοι κλπ.) θα τους λύσει όλα τα προβλήματα, θα κάνει ότι είναι σωστό γι αυτούς και θα τους φροντίσει! Αρκεί οι ίδιοι να μην κάνουν, κάτι γι αυτό. Αποφεύγουν να καταβάλλουν συνεπή προσπάθεια – κάποιοι, ψευτοπροσπαθούν, έτσι μόνο και μόνο για να έχουν το άλλοθι, για να ισχυρίζονται ότι προσπάθησαν – «προσπάθησα, αλλά να, είδες, δεν δουλεύει», επιβεβαιώνοντας έτσι την πεποίθησή τους πως ‘Ο άνθρωπος δεν αλλάζει’, – ένα πολύ παλιό περιοριστικό πιστεύω που το κουβαλάνε πολλοί άνθρωποι στο υποσυνείδητό τους – εξαπατώντας έτσι για μια φορά ακόμα τον εαυτό τους για να συνεχίσουν το γνωστό και οικείο, τον γνώριμο τρόπο ζωής τους, εξακολουθώντας να κατηγορούν τους άλλους – πάντα οι άλλοι φταίνε –

Γνωρίζουν και μιλάνε για όλα, έχουν άποψη για τους άλλους ανθρώπους, γνωρίζουν τι χρειάζεται η ανθρωπότητα, αλλά περιμένουν ότι κάποιος άλλος θα πρέπει να κάνει κάτι, όχι πάντως αυτοί. Αυτοί μιλάνε, συζητάνε, κάνουν σχέδια, και… μέχρι εκεί.  Το να γνωρίζεις τι πρέπει να κάνεις και να μην το κάνεις είναι σαν να έχεις ένα στρατό και να μην τον ρίχνεις στην μάχη. Όμως μάχη που δεν δίνεται είναι μάχη χαμένη. Έτσι λοιπόν, κάθε φορά που συναντούν κάποιον που κάνει ότι χρειάζεται, πειθαρχημένα, αποφασιστικά και υπεύθυνα, απολαμβάνοντας όλα τα αγαθά των κόπων του, σπεύδουν – οι περισσότεροι –  να τον συκοφαντήσουν και να τον λοιδορήσουν για να νιώσουν αυτοί καλύτερα δικαιολογώντας έτσι την αδράνειά τους, ‘γιατί’ δεν προσπάθησαν πραγματικά, με πρόθεση εκατό τοις εκατό, με συνέπεια, με πάθος, να κάνουν κάτι, οι ίδιοι, αφού γνώριζαν…

Αναστάσης Μαρασλής

Συγγραφέας- Εκδότης

www.anastasismaraslis.com

aam@anastasismaraslis.com

  • 49
    Shares

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.