Τάχου Αμαλία: Η πρώτη γυναίκα οδηγός  λεωφορείου – Αλεξανδρινός Παπασπυρόπουλος

Spread the love

 

Είναι και μερικές πολυδιάστατες προσωπικότητες  που δεν μπορείς να χωρέσεις τον βίο και την πολιτεία τους  σε μία μόνο συνέντευξη. Η  κυρία Αμαλία ανήκει σε εκείνες τις σούπερ γιαγιάδες που η κάθε τους πρόταση  σου χαρίζει απλόχερα εμπειρίες ζωής, στιγμές γεμάτες αδρεναλίνη  και μοναδικές εικόνες βγαλμένες πότε από μια άλλη εποχή και πότε από το μέλλον. Η συζήτηση μαζί της είναι ένα  μεγάλο ταξίδι  σε τόπους και ιδέες με οδηγό πάντα μια γυναίκα  που έζησε έξι  δεκαετίες την ζωή μέσα  από το παρμπρίζ και τους καθρέφτες των οχημάτων που οδήγησε.

 

Η κυρία Αμαλία Τάχου,  με υποδέχεται στο σπίτι της στην Φλώρινα χαμογελαστή στην πόρτα. Καθόμαστε στο σαλόνι της και με κερνάει  παραδοσιακό γλυκό του κουταλιού  μαζί με τις αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής. «Αν θέλεις  μπορείς να καπνίσεις,  δε με ενοχλεί » μου λέει και τοποθετεί δίπλα μου ένα όμορφο σταχτοδοχείο.

Εσείς υπήρξατε ποτέ καπνίστρια; τη ρωτώ και αμέσως εισπράττω ένα αρνητικό νεύμα.

Είστε η πρώτη γυναίκα επαγγελματίας οδηγός στην Ελλάδα και η πρώτη γυναίκα οδηγός υπεραστικού λεωφορείου στην Ευρώπη, μιλήστε μας γι’ αυτό

Είναι μάλλον τίτλοι που ποτέ δεν επεδίωξα και που αρχικά δεν γνώριζα ότι μου τους απέδωσαν (γέλια). Ο πρώτος ήρθε το 1965 αν δεν κάνω λάθος, όταν έτυχε να μεταφέρω με το λεωφορείο μου έναν Γερμανό  δημοσιογράφο που παραθέριζε  για διακοπές στην Ελλάδα. Ο ίδιος κάθισε δίπλα μου κατά την διαδρομή  και με φωτογράφισε εν ώρα εργασίας, ενώ λίγες μέρες αργότερα δημοσίευσε  ένα άρθρο σε κάποια γερμανική εφημερίδα της εποχής με  τίτλο «Υπερήφανοι οι Έλληνες, η πρώτη γυναίκα οδηγός υπεραστικού λεωφορείου στην Ευρώπη». Μετά από λίγες μέρες με πήρε ο αδελφός μου τηλέφωνο που ζούσε στην Γερμανία να με συγχαρεί.  Έτσι λοιπόν το πληροφορήθηκα.

Τώρα σχετικά με την Ελλάδα, όλα έγιναν ένα πρωί στην Πλατεία Αριστοτέλους στην Θεσσαλονίκη όπου είχα βρεθεί  με το λεωφορείο τυχαία. Εκεί που λέτε, είχε συγκεντρωθεί πλήθος δημοσιογράφων για την περίφημη δίκη της υπόθεσης Λαμπράκη. Το μόνο που θυμάμαι είναι μια φωνή μέσα από το πλήθος των δημοσιογράφων να φωνάζει, μια γυναίκα οδηγός στο λεωφορείο και χωρίς καλά καλά να το καταλάβω με πλησίασε ένας χωροφύλακας  με δεκάδες δημοσιογράφους να απαθανατίζουν την στιγμή. Αυτό ήταν, την επόμενη μέρα με είχαν ως θέμα πολλές εφημερίδες της εποχής.

 

 

 Πότε ήταν η πρώτη σας επαφή με αυτοκίνητο και πότε με λεωφορείο; Δεν θυμάμαι να σας  πω με ακρίβεια πότε είδα για πρώτη φορά  στη ζωή μου αυτοκίνητο και πότε λεωφορείο, θυμάμαι πως ήμουν μικρούλα. Χαρακτηριστικά  θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια το ΙΧ αυτοκίνητο ενός ιατρού, συναδέλφου του πατέρα μου,  όσο και το λεωφορείο ενός γείτονα που το στάθμευε κοντά στο πατρικό μας. Θυμάμαι επίσης,  όταν ήμουν σε λίγο μεγαλύτερη ηλικία  τα ταξί που έφερναν τους ασθενείς του πατέρα μου,. Εκεί ίσως και να μου γεννήθηκε η επιθυμία  να οδηγήσω για πρώτη φορά αμάξι.  Βέβαια πρέπει να πω, πως  επηρεάστηκα και από τις παρέες μου, καθώς μικρή έπαιζα με αγόρια γιατί ήμουν αγοροκόριτσο.(γέλια)

 

Πώς πήρατε την απόφαση να οδηγήσετε λεωφορείο και πως καταλήξατε οδηγός του ΚΤΕΛ;

 

Ουδέποτε ήθελα να γίνω οδηγός λεωφορείου. Η ανάγκη με έκανε θα έλεγα. Μικρή ήθελα ν’ ακολουθήσω το επάγγελμα του πατέρα μου και να γίνω ιατρός,  μάλιστα έκανα και μαθήματα  γερμανικών  για να φύγω στη Γερμανία όπου ήδη ήταν ο αδερφός μου. Η ζωή όμως τα έφερε αλλιώς. Παντρεύτηκα το 1958 κι έκανα δυο κόρες ενώ ο σύζυγος  μου ήταν ιδιοκτήτης λεωφορείου ΚΤΕΛ και εμπορεύονταν οχήματα από την Γερμανία με αποτέλεσμα να απουσιάζει μεγάλα χρονικά διαστήματα. Κάποια στιγμή αναγκάστηκα να τον αντικαταστήσω εγώ, έτσι κι έγινα.

 

Πως σας αντιμετώπιζαν οι επιβάτες σας και πως οι συνάδελφοι σας;

Όπως αντιλαμβάνεστε το επάγγελμα αυτό ήταν αποκλειστικά ανδροκρατούμενο εκείνη την εποχή, με αποτέλεσμα οι  μετέπειτα συνάδελφοι μου να μην θέλουν με τίποτα να γίνω επαγγελματίας οδηγός λεωφορείου. Από την άλλη μεριά, οι επιβάτες  που με έβλεπαν για πρώτη φορά εντυπωσιάζονταν και με επικροτούσαν σχεδόν σε κάθε δρομολόγιο.

 

Θυμάστε να μας πείτε την δυσκολότερη στιγμή σας στο τιμόνι;

Θυμάμαι την ημέρα που πήγα να δώσω εξετάσεις στην Κοζάνη  για την  άδεια με πόση δυσπιστία με κοιτούσε και ο εξεταστής αλλά και οι συνυποψήφιοι μου που ήταν όλοι άντρες. Μάλιστα εγώ ως γυναίκα εξετάστηκα στο δυσκολότερο σημείο της πόλης με το λεωφορείο, αλλά τα κατάφερα και το πήρα με την πρώτη.  Ο ίδιος μου είχε πει όταν με κάλεσε στο γραφείο του «Να ξέρεις έπεσαν τηλέφωνα για να σε κόψω». (γέλια)

 

 Η ομορφότερη στιγμή σας στο τιμόνι;

Πολλές στιγμές θυμάμαι ως όμορφες. Ίσως όταν επέστρεφα για Φλώρινα και   έβλεπα  τα σύννεφα και τον ήλιο μέσα από το παρμπρίζ του λεωφορείου με την σκέψη πως στο σπίτι με περίμεναν οι κόρες μου. Επίσης δεν μπορώ να ξεχάσω το ύφος των τροχονόμων που με σταματούσαν όταν έβλεπαν πως είμαι γυναίκα.  (γέλια)

 

 Πόσα χρόνια κάνατε αυτή την δουλειά; Τι σας δίδαξε το λεωφορείο;

Στο λεωφορείο ανέβηκα πρώτη φορά το 1958 αρχικά ως εισπράκτορας, θυμάμαι  έδενα την μια μου κόρη στο κάθισμα και την άλλη την κρατούσα σ’ ένα καλάθι. Δύσκολες εποχές και καταστάσεις για μια ¨μάνα¨ οδηγό σε μια Ελλάδα τελείως διαφορετική από την σημερινή.  Οδηγώ  πάνω από πέντε δεκαετίες σχεδόν όλα τα είδη  των οχημάτων  πέραν του λεωφορείου. (μηχανή μεγάλου κυβισμού, φορτηγό, νταλίκα, επικαθήμενο κτλ). Η καθημερινή  επαφή μου με τον “κόσμο” του λεωφορείου με έμαθε πολλά και με δίδαξε ακόμη περισσότερα για τους ανθρώπους τα συναισθήματα και τον τρόπο σκέψης τους.

 

Μιλήστε μου για το ταξίδι σας στην Γερμανία όταν πήγατε να φέρετε το  τελευταίο σας λεωφορείο το 2000.

Ο σύζυγος μου ήταν ήδη συνταξιούχος και δεν μπορούσε να οδηγεί, εγώ από την άλλη ήμουν σε  προχωρημένη ηλικία αλλά ωστόσο είχα ακόμη το δίπλωμα και  αποφάσισα να το επιχειρήσω. Βέβαια οι υπερσύγχρονοι ευρωπαϊκοί δρόμοι μας βοήθησαν στην επίτευξη του εγχειρήματος μας. Θυμάμαι σαν χτες πολλούς οδηγούς να μας κοιτάζουν παράξενα στους αυτοκινητόδρομους της Γερμανίας αλλά και στα  διάφορα τελωνεία που συναντήσαμε.

 

 

Ήσασταν κι από τις πρώτες εκπαιδεύτριες υποψήφιων οδηγών  αυτοκινήτων στη χώρα μας, πείτε μας δυο λόγια και γι’ αυτό. 

Το 1970 εγώ και η συνάδελφος Βούλα Καρακασίδου από την Θεσσαλονίκη  υπήρξαμε  οι πρώτες γυναίκες εκπαιδεύτριές  στην χώρα, μάλιστα εκείνο τον χρόνο είχε αλλάξει η νομοθεσία και  την άδεια την πήραμε μετά από εξετάσεις  στο Υπουργείο Μεταφορών.  Επιπλέον, ήμουν η αρχαιότερη πανελλαδικά όταν συνταξιοδοτήθηκα, αν σκεφτείς ότι ήμουν 77 ετών. Πέρασαν από τα χέρια μου εκατοντάδες  μαθητές και συνεργάστηκα με πολλές γενιές Ελλήνων και  όχι μόνο.  Ειδικά στην Φλώρινα όπου ζω, συναντάω σε κάθε βόλτα με το αμάξι μου τουλάχιστον έναν μαθητή μου.

 

 

 Έχουν αλλάξει οι Έλληνες οδηγοί τα τελευταία χρόνια; Ο σεβασμός προς την γυναίκα οδηγό έχει αυξηθεί, τι πιστεύετε;

Ο σεβασμός εξαρτάται πάντα  από τον άνθρωπο. Προσωπικά πιστεύω πως προκατειλημμένοι και αγενείς άνδρες οδηγοί θα υπάρχουν πάντα και παντού.  Όμως ναι,  θεωρώ πως τα τελευταία χρόνια η όλη κατάσταση έχει  αλλάξει.  Θυμάμαι παλαιότερα δεν μας  έβλεπαν με καλό μάτι και επικρατούσε μεγάλη προκατάληψη σε βάρος μας. Τώρα πλέον έχουν γίνει τα κατάλληλα  βήματα, τόσα που… οι γυναίκες έχουν πλέον το πάνω χέρι στην οδήγηση. (γέλια)

 

 

 Οδηγείτε ακόμη;

Ασφαλώς κι οδηγώ, αλλά μόνο για την βόλτα μου  το Ι.Χ. μου.  Βλέπεις στο δικό μου σπίτι τόσο οι κόρες μου, όσο και τα εγγόνια μου, συνεχίζουν την παράδοση κι είναι επαγγελματίες οδηγοί.

 

Σας λείπει κάτι από την δουλεία σας, αν ναι τι είναι αυτό;

Μετά από τόσα χρόνια στο τιμόνι, θα έλεγα πως όχι. Προσωπικά τα  έζησα όλα όταν έπρεπε. Είναι τέτοια η φύση αυτής της δουλειάς που κάποια στιγμή σε κουράζει και θες να αποσυρθείς.

 

Τελικά ο επαγγελματίας οδηγός  δίνει μια διαρκή μάχη στο δρόμο για την επιβίωσή του. Τι μήνυμα θέλετε να στείλετε στις συζύγους  των αυτοκινητιστών;

Υπομονή. Πολύ μεγάλη υπομονή μαζί τους και να μην τους εκνευρίζουν. Να θυμούνται πάντα πως το τιμόνι κρύβει πολλές δυσκολίες.

 

 

Πως θα θέλατε  να κλείσετε αυτή τη συζήτηση; Τι θέλετε να πεις στους αναγνώστες μας;

Να έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, να αγαπούν και να συντηρούν το αυτοκίνητο.  Επίσης θα ήθελα να τους υπενθυμίσω πως η ζώνη σώζει ζωές. Παντού και πάντα οδηγούμε με την ζώνη μας και δεν παραβιάζουμε ποτέ τον Κ.Ο.Κ.  τον οποίο οφείλουμε να γνωρίζουμε.

 

Σας ευχαριστώ θερμά

Εγώ σας ευχαριστώ…

 

 

Αλεξανδρινός Οικονομίδης Παπασπυρόπουλος

 

 

 


Αλεξανδρινός Οικονομίδης Παπασπυρόπουλος

Είμαι απόφοιτος της Θεολογίας και της Νομικής, ενώ έχω ασχοληθεί επιστημονικά και με την Βαλκανική Ιστορία. Κατάγομαι από την Φλώρινα στην οποία έζησα μέχρι τα 18,  ενώ λίγο αργότερα μετακόμισα στην Θεσσαλονίκη για να ζήσω το μεγάλο φοιτητικό όνειρο.  Εκεί «γνωρίστηκα» με  τον εαυτό μου και ασχολήθηκα με διάφορα κοινωνικά φόρουμ και κοινωνικές ομάδες  σε τοπικό, πανελλαδικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, ωστόσο πατρίδα μου «δηλώνω» την Κω, δίχως φόβο αλλά με πάθος. Λατρεύω το ραδιόφωνο, την ζωγραφική, το θέατρο και μου αρέσει να δραπετεύω από την γκρίζα και ανιαρή καθημερινότητα αποτυπώνοντας τις σκέψεις σε μια κόλλα χαρτί και ταξιδεύοντας στις πιο απίθανες γωνίες των  Βαλκανίων.

 

 

 

 

 

  • 264
    Shares

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.