Κανέλα… αυτό θα ήθελα να ήσουν για μενα – Χαρά Μαρκατζίνου

Spread the love

Περπατώ… πάντα περπατούσα όταν ήθελα να ξεφύγω από τη στιγμή που ασφυκτιούσε από ανείπωτα λόγια που στοίχειωναν τις επιθυμίες μου…

Αυτή τη φορά περπατάω, όχι για να ξεφύγω, μα για να μείνω εδώ, γιατί αυτό είναι το εδώ και το τώρα που μου ανήκει! Περίεργο ε;

Η πόλη μέσα στη βοή και την αποξένωση φαίνεται πιο οικεία και όμορφη από ποτέ. Περπατώ χωρίς πρόγραμμα, διαλέγοντας το ένα στενό μετά το άλλο κι όπου με βγάλει…

Πάλεψα, πάλεψα πολύ για να είμαι εδώ, ακόμα πιο κοντά στην αλήθεια μου…

Σταματώ σ’ένα περίπτερο για μια μικρή σοκολάτα υγείας… αυτό κι αν είναι περίεργο. Ποιος, εγώ; Που τη γλύκα την έβρισκα μόνο στη σοκολάτα γάλακτος. Αλλάζω ή μένω η ίδια; Προχωράω ή στηλώνω τα πόδια από φόβο, όπως μου έμαθες; Δοκιμάζω; Ναι! Δοκιμάζω… έχω ανάγκη από λίγη γλύκα.

Ξέρεις, δε νιώθω τίποτα πια. Ούτε θυμό, ούτε πίκρα, ούτε απωθημένα, ούτε αγανάκτηση, ούτε λύπη. Όχι! Είμαι ήρεμη. Νιώθω γαλήνη, σε κάθε βήμα μου και περισσότερο!

Προσπάθησα, προσπάθησα πολύ, μα δε μας ταίριαξε ποτέ, γιατί το πολύ πάντα φάνταζε λίγο για σενα. Ούτε καν το λαθεμένο μου πολύ που εξανέμιζες στη σκέψη της υποχρέωσης, που νόμιζες με έδενε κοντά σου!

Φόβος… αυτό με κρατούσε. Μην πάθεις κάτι και το θέριευες αυτό μέσα μου με τόση ευκολία…

Προσπάθησα, προσπάθησα πολύ…

Μα νιώθω πια εκείνη τη γαλήνη που σου κάνει δώρο η αρμονία με τον ίδιο σου τον εαυτό! Το “πολύ” δεν είναι πια λίγο, είναι αυτό ακριβώς “πολύ”, χωρίς να το μικραίνει ο πόνος, το ψέμα, η σύγκριση, το ανέφικτο, τα ανεκπλήρωτα όνειρα, ο ανταγωνισμός…

Κακάο που λιώνει απαλά στο στόμα και με γεμίζει με τη γεύση της αλήθειας, χωρίς περιττή ζάχαρη, χωρίς άδειες, κούφιες κουβέντες, χωρίς φωνές που πλήγωναν βαθειά!

Αγάπη; Ναι αγάπη, γιατί δε χάνεται, δε λησμονιέται, δε λιγοστεύει, δεν πονά… Όχι πια, δεν πονά! Δεν πονά καμιά πληγή. Γιατί η αγάπη πάντα βρίσκει το δρόμο της κι ας της βάλουν εμπόδια οι τύψεις, οι ενοχές, αυτό το “κρίμα είναι…”, εκείνη θα φωτίσει και το πιο φωτεινό σκοτάδι!

Πείσμα ή αγάπη; Φόβος ή αγάπη; Εγωισμός ή αγάπη; Πίκρα ή αγάπη; Αγάπη…

Παράπονα και λόγια… θύμα ή τελικά θύτης, θύτης του εγωισμού, της υποχρέωσης, θύτης της επιλογής σου…

Δάκρυα και φόβος, θυμός και απόσταση… κάθε μέρα που περνά και πιο μακριά. Και ένα μόνιμο γιατί να πλανάται. Γιατί αυτή η απόσταση; Μα δεν ήρθε από το πουθενά, υφαινόταν μέρα με τη μέρα.

Όσο περπατώ, τόσο πιο σίγουρα είναι τα βήματά μου. Δε μπορείς να με κρατήσεις πίσω πια!

Θα μπορούσαν άραγε όλα να έχουν γίνει αλλιώς; Μπορεί, μα το εδώ και το τώρα μου απέχουν πια από ένα ίσως, ένα μπορεί.

Αναπνέω, δε φοβάμαι, δε λυπάμαι, δε μετανιώνω κι ας ήταν καποια βήματα δύσκολα!

Στο τελευταίο κομμάτι σοκολάτας μυρίζω κανέλα, κρυμμένη μέσα του!

Κανέλα… αυτό θα ήθελα να ήσουν για μενα.

Περπατώ, κοιτάω μπροστά και νιώθω γαλήνη!

  • 64
    Shares

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.