Δημήτρης Αντωνίου: Γνώρισα εποχές και ανθρώπους μου με έκαναν να νιώθω μικρός αλλά και συγχρόνως τυχερός που βρίσκομαι ακόμη στη ζωή…

Spread the love

Συνέντευξη στον Αλεξανδρινό Παπασπυρόπουλο

Όταν ήμουν μικρός, προσπαθούσα να καταλάβω τι σημαίνει η λέξη «ήρωας» και επίσης ποια ήταν τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που έπρεπε να τον συνοδεύουν.  Αρχικά μπερδευόμουν  διότι δεν μπορούσα να καταλάβω, αν ο ήρωας είναι ένα υπαρκτό ή ένα μυθικό πρόσωπο, αν ζει στις μέρες μας και τον βλέπουμε στην τηλεόραση με ωραία ρούχα και υπερδυνάμεις ή αν απλά έζησε σε κάποια άλλη εποχή και είναι κρεμασμένος πλέον ως κάδρο στις σχολικές μας αίθουσες.  Για να είμαι ειλικρινής όμως, παρόλο που έκτοτε  πέρασαν πολλά χρόνια, μέχρι σήμερα δεν έχω καταλάβει επακριβώς ποιος είναι ο ορισμός της λέξης «ήρωας» και ποια είναι τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα.  Θυμάμαι πως όταν ήμουν φοιτητής, έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο του Cohen που μεταξύ άλλων έλεγε «ήρωας είναι εκείνος που δεν ανέχεται την αδικία. Μένει σταθερός στις δεσµεύσεις που αναλαμβάνει προς τους άλλους και είναι  ικανός να παίρνει σωστές αποφάσεις ισορροπώντας ανάµεσα στο κόστος και τις συνέπειες των πράξεών του. Με τις ιδιότητές του αυτές,  ο ήρωας µπορεί να λειτουργήσει ως εµπνευστής και καθοδηγητής για τα άτοµα και την κοινωνία». Από την άλλη πρόσφατα διάβαζα  πως «ήρωας χαρακτηρίζεται το πρόσωπο που, έχοντας έρθει αντιµέτωπος µε ένα σοβαρό πρόβληµα, δυσκολία ή σύγκρουση, επιδεικνύει αρετές όπως γενναιότητα, αυτοθυσία, σοφία, ευαισθησία στις ανάγκες των άλλων και τοποθετεί το κοινό συµφέρον ψηλότερα από το ατοµικό».  Σύμφωνα λοιπόν με όλα αυτά, καταλήγω στο συμπέρασμα πως έχω ήδη εντοπίσει έναν τέτοιο άνθρωπο στη Θεσσαλονίκη.
Ο Δημήτρης Αντωνίου, που στα δικά μου μάτια είναι ο ήρωας της διπλανής πόρτας
, εδώ και χρόνια  στέλνει συνεχώς ευανάγνωστα  μηνύματα σε πολλαπλούς αποδέκτες για το πώς πρέπει κάποιος να μάχεται στη ζωή του, να έχει όνειρα και να μην σταματά ποτέ να αγωνίζεται.  Ο ίδιος μας χαρίζει  απλόχερα ψυχική δύναμη και θέληση για ζωή, συμβάλλοντας  σημαντικά στη συγκρότηση μιας κοινωνίας ίσων ευκαιριών και δυνατοτήτων που θα καταπολεμά τις διακρίσεις και τους αποκλεισμούς της καθημερινότητας.

Πως είναι η καθημερινότητα κάποιου που μετακινείται με αμαξίδιο στην Ελλάδα του 2018; 

Γενικά χρειάζονται άνθρωποι που με βοηθούν και με στηρίζουν, αλλιώς δεν θα μπορούσα να κάνω το παραμικρό. Επίσης χρειάζονται και τεράστια ψυχικά αποθέματα για να αντιμετωπιστεί η δύσκολη πραγματικότητα.

Θεωρείς τους Έλληνες εξοικειωμένους με την αναπηρία; 

Όχι, δεν θα το έλεγα. Είμαστε ακόμη πολύ πίσω. Πριν λίγα χρόνια ξεκίνησε η αλλαγή και δυστυχώς δεν γίνεται με αρκετά γρήγορους ρυθμούς.

Η Θεσσαλονίκη ως πόλη; 

Η Θεσσαλονίκη δεν είναι ούτε καλή, ούτε κακή. Νομίζω πως είναι κάπου στη μέση. Υπάρχει αρκετή διάθεση, αλλά δεν βοηθάει ο κακός αρχικός σχεδιασμός της πόλης αλλά και οι πολλές παραβάσεις του νόμου από όλους και παντού.

Στο παρελθόν είχες προτείνει την κρατική επιχορήγηση στα κράνη, πως γεννήθηκε αυτή η πρόταση;

Κατά την εκπόνηση της διπλωματικής μου εργασίας για τα τροχαία ατυχήματα στον δήμο Θεσσαλονίκης, διαπίστωσα πολλά τροχαία ατυχήματα με μοτοσικλέτες που είχαν ως αποτέλεσμα τραυματισμούς με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις οι οποίες ‘’κοστίζουν’’ ακριβά στα δημόσια ταμεία και θα είχαν αποφευχθεί σε κάποιον βαθμό με κράνη καλύτερης ποιότητας.

«Ρομαντική αφέλεια» τι σημαίνει για σένα;

Είναι μια αφέλεια που επιλέχθηκε από ένα ρομαντικό πνεύμα που αναγνωρίζει πόσο σκληρή και ίσως ‘’άδικη’’ είναι η ζωή, αλλά δεν μένει σε αυτή την ανάγνωση, αναζητώντας κάτι όμορφο και θετικό μέσα από τις όποιες δυσκολίες.

Διαδίκτυο και social media, ποια η σχέση σου;

Μία πύλη επικοινωνίας με τον κόσμο που μου δίνει την ευκαιρία να μοιραστώ σκέψεις και συναισθήματα μου γύρω από το καθημερινό γίγνεσθαι. Μου παίρνει αρκετό χρόνο από την μέρα μου αλλά μου δίνει και την ευκαιρία να ‘’συνδεθώ’’ με τον κόσμο και να νιώσω χρήσιμος, πράμα που με γεμίζει αφάνταστα.

«Έτσι είναι η ζωή;» και ας «είναι όνειρο αυτό». Θέλεις να μας πεις δύο λόγια για τα βιβλία σου;

Μετά το σοβαρό τροχαίο ατύχημα μου τα βιβλία και η ανάγνωση λογοτεχνίας έγιναν για πολλά χρόνια ο καλύτερος μου φίλος. Δεν ένιωθα πια μόνος και επίσης τα προβλήματα μου άρχισαν να μου φαίνονται πλέον μικρά και ασήμαντα. Γνώρισα εποχές και ανθρώπους μου με έκαναν να νιώθω μικρός αλλά και συγχρόνως τυχερός που βρίσκομαι ακόμη στη ζωή και που παίζω κι εγώ έναν ρόλο σε αυτό το τόσο ενδιαφέρον παιχνίδι. Αποφάσισα λοιπόν πως η λογοτεχνία ήταν ένας πολύ καλός τρόπος να μοιραστώ τα ‘’μαθήματα’’ που πήρα από την ζωή με τον τόσο δύσκολο τρόπο, οπότε από την ανάγνωση πέρασα στην συγγραφή και έτσι προέκυψαν τα δύο μου βιβλία με τίτλους «Έτσι είναι η ζωή» και «Ας είναι όνειρο αυτό» που αποτελούν συλλογές διηγημάτων   

Τι ρόλο παίζουν τα γκράφιτι στη ζωή σου;

Το γκράφιτι είναι ένας τρόπος να συνδεθώ με το παρελθόν μου και να κάνω κάτι που έκανα και τότε με μεγάλη χαρά

Έκανες ένα πέρασμα και στο θεατρικό σανίδι.

Πράγματι, αυτό ήταν ένα συγγραφικό μου διάλυμα, καθώς μετά τις δύο συλλογές διηγημάτων είχα την ανάγκη να γράψω κάτι διαφορετικό και έτσι οδηγήθηκα στην συγγραφή ενός θεατρικού σεναρίου που έγινε και παράσταση με τίτλο ‘’Στα καλά του καθισμένου’’. Εγώ ‘’υποδύθηκα’’ τον ρόλο του καθισμένου, που ήταν στην ουσία η πραγματικότητα της καθημερινότητας μου.

Τα μελλοντικά σου σχέδια;  

Σύντομα θα κυκλοφορήσει το πρώτο μου μυθιστόρημα με τίτλο ‘’ένας καλύτερος άνθρωπος’’ και επίσης σκέφτομαι να γράψω ένα ακόμη σενάριο θεατρικού έργου.   

 

Αλεξανδρινός Οικονομίδης Παπασπυρόπουλος

 

Είμαι απόφοιτος της Θεολογίας και της Νομικής, ενώ έχω ασχοληθεί επιστημονικά και με την Βαλκανική Ιστορία. Κατάγομαι από την Φλώρινα στην οποία έζησα μέχρι τα 18,  ενώ λίγο αργότερα μετακόμισα στην Θεσσαλονίκη για να ζήσω το μεγάλο φοιτητικό όνειρο.  Εκεί «γνωρίστηκα» με  τον εαυτό μου και ασχολήθηκα με διάφορα κοινωνικά φόρουμ και κοινωνικές ομάδες  σε τοπικό, πανελλαδικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, ωστόσο πατρίδα μου «δηλώνω» την Κω, δίχως φόβο αλλά με πάθος. Λατρεύω το ραδιόφωνο, την ζωγραφική, το θέατρο και μου αρέσει να δραπετεύω από την γκρίζα και ανιαρή καθημερινότητα αποτυπώνοντας τις σκέψεις σε μια κόλλα χαρτί και ταξιδεύοντας στις πιο απίθανες γωνίες των  Βαλκανίων.

  • 356
    Shares

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.