Η στιγμή μας γιορτή σαν Κυριακή – Χαρά Μαρκατζίνου

Spread the love

Έχεις νιώσει την προσμονή της συνάντησης;

Τη λαχτάρα να αγγίξεις, να νιώσεις, να γευτείς;

Εκείνη τη σκέψη που κυριεύει το μυαλό σου κι αναζητάς σε κάθε λέξη, σε κάθε βλέμμα να νιώσεις τον ηλεκτρισμό, την έξαψη;

Έχεις νιώσει να ιδρώνουν οι παλάμες σου στη σκέψη και μόνο πως σε λίγη ώρα θα σε κρατάει στην αγκαλιά του;

Έχεις εκείνη την ίδια ανυπομονησία, σαν να ξημερώνουν τα γενέθλιά σου και να περιμένεις την έκπληξή σου;

Έχεις νιώσει τον πόθο να παραλύει το βήμα σου έξω από την πόρτα του;

Την ανάσα σου να γίνεται ένα με τη δική του;

Να περιμένεις εκείνη τη μέρα για ν’αντικρύσεις το χαμόγελο στα μάτια του;

Να μοιραστείτε στιγμές, που είναι μόνο δικές σας και να προσεύχεσαι ο χρόνος να κυλήσει αργά ως το επόμενο πρωί;

Έχεις σκεφτεί πως κάποιοι άνθρωποι συναντιούνται έξω από τα όρια της λογικής, μακριά από συμβατικές καταστάσεις και τετριμμένα, για λίγο χρόνο, για κλεμμένες στιγμές, να ζουν τόσο δυνατά, να νιώθουν τόσο ανεπανάληπτα που ούτε δέκα ζωές μαζί δε θα τους έδιναν τέτοια συγκίνηση;

Έχεις σταθεί με τη γύμνια της ψυχής μπροστά του και να νιώθεις πως ανήκεις εκεί, γιατί μόνο οι δυο σας μπορείτε να δείτε ο ένας το φως του άλλου;

Έχεις νιώσει τον αχόρταστο πόθο να σε κυριεύει για το κορμί, για το άγγιγμα, για τη μυρωδιά;

Έχεις νιώσει το κοντερ να μηδενίζει και κάθε φορά να είνα σαν την πρώτη;

Σαν να μην έχει αγγίξει ο χρόνος το πολύτιμο παρόν σας κι εσείς να νιώθετε το τρακ, την έξαψη εκείνης της πρώτης συνάντησης…

Έχεις νιώσει το βλέμμα του να σε διαπερνά, να φτάνει ακόμα και στο πιο κρυφό σου κύτταρο, που είναι έτοιμο να του παραδοθεί;

Έχεις νιώσει στο φιλί του όσαν δεν κατάφερε ποτέ να κάνει λέξεις και στην απρόσμενη αγκαλιά του όσα νιώθει για σενα, γι’αυτό που μοιράζεστε;

Έχεις καθρεφτίσει στο χαμόγελό του την ανέμελη ψυχή του παιδιού και το φως της αγάπης, αυτό που έκρυψαν καλά οι πληγές της ζωής…;

Έχεις νιώσει πως οι στιγμές σας μαζί είναι γιορτή, σαν Κυριακή, κι ας έχουν το χρώμα μιας Δευτέρας, μιας Τετάρτης, μιας Παρασκευής;

Έχεις πιάσει τον εαυτό σου να χαμογελά και γύρω σου ακόμα κι η μουντάδα να φαντάζει με ουράνιο τόξο;

Έχεις πιάσει τον εαυτό σου να τραγουδά κι η γκρίνια γύρω σου να υποκλίνεται στην όμορφη μελωδία;

Έχεις ψάξει να βρεις τις καλύτερες λέξεις, αυτές που θα αποτυπώσουν τον έρωτα, την προσμονή, το πάθος, την αγάπη…κι εκείνες να χοροπηδούν τριγύρω σου ασήμαντες, μικρές, γιατί ακόμα κι αυτές δε μπορούν να περιγράψουν αυτό που ζεις…;

Έχεις νιώσει πληρότητα καθώς κλείνεσαι στην αγκαλιά του κι εκείνος  σαν μικρό παιδί αποζητά το δικό σου χάδι;

Δεν είναι όνειρο κι ας μοιάζει…

Δεν είναι πολύ κι ας θες να κρατήσει κι άλλο…

Δεν είναι ψευδαίσθηση κι ας σου δίνει αυτή την εντύπωση…

Είναι το τώρα,το εδώ, αυτό που πιότερο η καρδιά λαχτάρισε,

αυτό που η λογική σταμάτησε να πολεμά,

αυτό που ο πόθος έντυσε με το πιο πορφυρό χρώμα,

αυτό που ο έρωτας αποφάσισε να αναστήσει…

αυτό που η αγάπη διάλεξε να θεραπεύσει…

Είναι η δική μας στιγμή, που είναι γιορτή σαν Κυριακή…

  • 49
    Shares

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.