Μονάχα ένα σ’ αγαπώ – Νίτσα Μανωλά

Spread the love

 

Με ένα ημερολόγιο στο χέρι που σκιαγραφεί τα συναισθήματα και τις διακυμάνσεις της καταπιεσμένης και πονεμένης της ψυχής θα ξεκινήσει η Αιμιλία το ταξίδι της από το μικρό χωριό του Αγίου Ισιδώρου στη Ρόδο μέχρι την Αμερική και την ακριτική Τήλο.Μια σκιά που ετοιμάζεται να κάνει βουτιά στον κρυφό εσωτερικό κόσμο της ηρωίδας επιβάλλει στον αναγνώστη να κοιτάξει πίσω από την στιλπνή και λεία επιφάνεια του φαίνεσθαι και να αναρωτηθεί από τι ακριβώς απαρτίζετε η εσωτερική ηρεμία και ευτυχία και πως μπορεί να επιτευχθεί.

Η ανέχεια ενός καταπιεστικού συζύγου, του Βασίλη, θα την κάνει να χάσει και να κλειστεί στον εαυτό τηςενώ η γυναικεία φύση της κάποια στιγμή θα επαναστατήσει, θα την ωθήσει να φτάσει στα όρια της αναγκάζοντας την να εξαφανιστεί για να αναζητήσει την ευτυχία.Ο Βασίλης όμωςδεν θα δεχτεί αυτή της την πράξη αμαχητί και θα κινήσει γη και ουρανό για να την βρει μην μπορώντας να δεχτεί την απόρριψη της.

Ο λόγος της συγγραφέως εκπέμπει μια κρυφή δυναμική και προσαρμόζεται στις καταστάσεις που περιγράφει. Οι εναλλαγές ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν προσφέρουν στον αναγνώστη την ευκαιρία να κατανοήσει και να βιώσει ποικίλα συναισθήματα μέσα από τα μάτια του κάθε πρωταγωνιστή ξεχωριστά καθώς εξελίσσεται η ιστορία. Παρουσιάζει τις σκέψεις και τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών με αριστοτεχνικό  τρόπο δημιουργώντας κινηματογραφικές εικόνες στον αναγνώστη.

Καταλήγει δε πως τελικά μόνο μέσα από την προσωπική αναζήτηση θα καταλάβουμεότι «Μονάχα ένα σ’ αγαπώ» μπορεί να αποτελέσει το μοναδικό όπλο που χρειαζόμαστε για να πορευτούμε στη ζωή και να ανακαλύψουμε την ευτυχία. Είναι μια ιστορία για την προσωπική διάσωση, την αναμέτρηση του ανθρώπου με τα θεριά που ζουν μέσα του και την ικανοποίηση που οδηγεί στην ηρεμία.

 

 

Από το οπισθόφυλλο.

Λένε πως σαράντα είναι τα κύματα που πρέπει να περάσει κάποιος για να ελευθερωθεί από τα μάγια…
Σε θάλασσες φουρτουνιασμένες της ζωής τα δικά μου κύματα… Πελώρια ορθώθηκαν μπροστά μου και πώς να τα περάσω; Τα μετρώ, ένα, δύο, τρία, και τα προσπερνώ. Το ένα ψηλότερο και πιο άγριο από το άλλο. Μα πότε θα φτάσω στα σαράντα;
Λένε πως για να είναι κάποιος ευτυχισμένος πρέπει να πονέσει πρώτα…
Κι εγώ πονώ. Ματώνω μέσα μου. Χάνομαι μέρα με την ημέρα, όλο και βουλιάζω σε νερά απύθμενα, σκοτεινά. Όμως προσπαθώ, τ’ ορκίζομαι πως προσπαθώ, να κρατηθώ στην επιφάνεια! Με νύχια και με δόντια. Δε θέλω να βουλιάξω, δε θέλω να χαθώ στο άγνωστο.
Μα δεν εξαρτάται από μένα. Κάθε μέρα είναι σαν να χάνω ένα κομμάτι του εαυτού μου. Σαν τα φθινοπωρινά τα φύλλα πέφτουν μια μια οι αντιστάσεις μου. Κι ολοένα βυθίζομαι. Στο βαθύ απέραντο σκοτάδι.

Αιμιλία

Μονάχα ένα σ’ αγαπώ, Νίτσα Μανωλά

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δυάς.

  • 38
    Shares

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.