“Ημερολόγια Σαββάτου” – Η συνέντευξη με τη Δήμητρα Μπαρώτα για το πρώτο της μυθιστόρημα – Χαρά Μαρκατζίνου

Spread the love

Η Δήμητρα Μπαρώτα κάνει το συγγραφικό της ντεμπούτο με τα “Ημερολόγια Σαββάτου”, ένα σύγχρονο ψυχολογικό θρίλερ, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις 24 γράμματα. Την γνωρίσαμε μέσα από την αρθρογραφία της σε γνωστά site στο διαδίκτυο και αγαπήσαμε τη γραφή της. Μία φίλη καρδιάς, με ξεχωριστή προσωπικότητα και μια γυναίκα που χάιρεσαι να συζητάς μαζί της, με πνέυμα ανήσυχο, πιπεράτο χιούμορ μα και με ευαίσθητη ψυχή. Ας την γνωρίσουμε καλύτερα…

Πες μας λίγα λόγια για σένα.

Είμαι η Δήμητρα.  Είμαι μητέρα δυο παιδιών και ζω στην Αθήνα. Έχω κανονική δουλειά, δηλαδή δουλεύω στο λογιστήριο μιας μεγάλης εισαγωγικής εταιρείας αυτοκινήτων. Ως εδώ, τίποτε το τρομακτικό. Φυσιολογικά πράγματα. Έτσι νόμιζα κι εγώ. Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν κατάλαβα ότι τα βράδια που γυρίζω σπίτι μετά από τη δουλειά, κάθομαι με τις ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, τις περισσότερες  από αυτές χωρίς να κάνω κάτι. Απλώς σκέφτομαι. Γενικά πάντα σκέφτομαι πολύ. Τα έξοδα, τα βάρη, τη ζωή που περνάει, το θάνατο, το αύριο, το νόημα της ζωής … τέτοια. Και τη μοναξιά. Κυρίως αυτή. Νομίζω ότι από πάντα προσπαθούσα πολύ για να μην σκέφτομαι. Και το αποτέλεσμα ήταν το αντίθετο. Είναι δύσκολο να σκέφτεσαι πόσο μόνος είσαι κι ακόμα δυσκολότερο είναι να σε βλέπουν έτσι τα παιδιά.

Πώς μπήκε η συγγραφή στη ζωή σου;

Έπρεπε κάτι να κάνω με το θέμα της σκέψης. Να  βρω έναν τρόπο να εκφράσω όλα όσα παρατηρούσα, όσα βασάνισαν το μυαλό μου, όσα με κράτησαν ξύπνια τις νύχτες. Δεν πήγαινε άλλο. Ήταν αναπόφευκτο. Άνοιξα ένα word.

Τι σε εμπνέει;

Οι καθημερινοί άνθρωποι κατά κύριο λόγο. Είμαι πολύ παρατηρητική. Βρίσκω τους ανθρώπους συναρπαστικά πλάσματα. Ψάχνουν διαρκώς για κάτι. Αποδοχή, αναγνώριση, συγχώρεση, αγάπη, λεφτά. Τα λεφτά μάλλον πάνε με την αναγνώριση. Μπορούν να κάνουν απίστευτα πράγματα για να τους αναγνωρίσουν οι άλλοι, για να δηλώσουν ότι πέρασαν κι αυτοί από εδώ, υπήρξαν. Είναι φοβερό πράγμα να προσπαθείς να αποδείξεις ότι υπάρχεις. Όλη μας τη ζωή το προσπαθούμε κι ύστερα απλώς πεθαίνουμε. Άδικο. Με εμπνέουν και οι εικόνες. Δεν μπορώ να χορτάσω την εικόνα του δρόμου που βλέπω κάθε πρωί ξεκινώντας να πάω στη δουλειά μου. Ίσιος και κατηφορικός και στο βάθος μια φέτα Υμηττού. Μπροστά η Ακρόπολη. Μαγεία. Με συναρπάζουν επίσης οι μυρωδιές, τα χρώματα, τα ακούσματα, οι φωνές. Είμαι πολύ ευαίσθητη στις αισθήσεις.

Ποιοι λογοτέχνες στάθηκαν πρότυπο/έμπνευση για σένα;

Όταν ήμουν δεκαεννιά χρονών, ζούσα στη Χαλκίδα, τόπο καταγωγής μου. Θυμάμαι ένα καλοκαίρι που πήγαινα για μπάνιο κι έπαιρνα μαζί μου στη παραλία τους Αδερφούς Καραμαζόφ του Ντοστογιέφσκι. Δεν ξέρω, μάλλον βαρύ για άμμο και μαγιό. Το είχα λατρέψει όμως. Αργότερα αγάπησα πολύ την Αγκάθα Κρίστι, την  Ντόνα Τάρτ, την Μάργκαρετ Άτγουντ και τον Γιουβάλ Νώε Χαράρι, έναν εβραίο ιστορικό που έχει κάνει διεθνή εκδοτική επιτυχία με το βιβλίο του Homo Sapiens. Με εμπνέει ο Φιτζέραλντ, η Άυν Ράντ, ο Τζόυς. Ψάχνω παρηγοριά στον Πλάτωνα και θεωρώ αξεπέραστο τον Νίτσε. Τα έχει πει όλα όσα προσπαθούμε να πούμε όλος ο πλανήτης μαζί.

Αρθρογραφείς χρόνια τώρα σε γνωστά site στο διαδίκτυο, με μεγάλη επιτυχία. Τι σου έμαθε αυτή η εμπειρία;

Την εξάσκηση. Όσο γράφεις βελτιώνεσαι.

Ποια ήταν η ώθηση να γράψεις ένα μυθιστόρημα;

Όταν αρθρογραφείς διαρκώς -μια εποχή έγραφα ένα κείμενο την εβδομάδα και δεν είναι αυτή η βασική μου δουλειά- έρχεται κάποια στιγμή που νιώθεις κορεσμό. Χρειαζόμουν μια πρόκληση. Κάτι πιο μεγάλο, πιο δύσκολο, πιο δυνατό. Νομίζω πως ήθελα να εξελιχθώ. Και το ήθελα πολύ.

Πόσο εύκολη ή δύσκολη είναι η συγγραφή; Πιστεύεις πως είναι θέμα πηγαίου ταλέντου ή καλά μελετημένης τεχνικής; Υπάρχει κάποια επιτυχημένη συνταγή;

Δεν είναι και βαρέα και ανθυγιεινά, απαιτεί όμως μεγάλη αφοσίωση κι ακόμα μεγαλύτερη μοναξιά. Όπως κάθε δημιουργικό έργο. Αν έχεις ταλέντο στη μοναξιά, είναι πιθανόν να γίνεις συγγραφέας. Αν αυτό είναι που θες. Αν μπορείς να αφοσιώνεσαι σε ένα πράγμα εμμονικά είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα γίνεις. Μια καλά μελετημένη τεχνική δεν φτάνει, χρειάζεται και ψυχή. Αυτό είναι το συγγραφικό ταλέντο. Ανήσυχη ψυχή. Που θέλει να επικοινωνήσει. Νομίζω. Δεν είμαι και πολύ έμπειρη συγγραφέας για να μπορώ να πω με σιγουριά. Το μόνο που ξέρω είναι ότι ο καθένας μας έχει αυτό που θέλει κι αυτό που αντέχει. Αν θες κι αντέχεις να γίνεις συγγραφέας, θα γίνεις. Καμία άλλη συνταγή δεν ξέρω.

‘Ημερολόγια Σαββάτου’ – Το πρώτο σου μυθιστόρημα! ‘Κυκλοφορεί και οπλοφορεί’, όπως πολύ εύστοχα δημοσίευσες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Πώς νιώθεις καταρχήν που κρατάς στα χέρια σου το πόνημά σου, το μεταφορικό σου παιδί, ένα κομμάτι του εαυτού σου;

Σαν να γέννησα ένα μωρό. Και μάλιστα ένα μωρό που δεν χρειάζεται να το μοιράζομαι με κάποιον πατέρα. Που δεν θα μαλώσουμε ποτέ για αυτό. Που θα συνεχίσει να υπάρχει ακόμα κι όταν πεθάνω. Που δεν θα μαλώνουν πάνω από το κεφάλι του οι συγγενείς. Που δεν θα υποκρινόμαστε αγάπη κι αφοσίωση δήθεν για να προστατέψουμε το παιδί. Ένα καταδικό μου, αγνό κι αθάνατο μωρό. 

 Για ποιο λόγο διάλεξες αυτό το είδος μυθιστορήματος;

 Είναι ένα σύγχρονο ψυχολογικό θρίλερ για τις ανθρώπινες σχέσεις. Ένα ψυχολογικό μυθιστόρημα για τη συγχώρεση και το φόβο. Για το πεπρωμένο και τη βούληση. Για τις εξαρτήσεις και τον αλκοολισμό. Για την υποκρισία και την κακοποίηση. Ένα βιβλίο για την αποδοχή. Το κυρίαρχο ανθρώπινο συναίσθημα. Δεν ξέρω αν το διάλεξα ή αν με διάλεξε αυτό. Όταν ξεκίνησα να το γράφω δεν είχα στο μυαλό μου ένα συγκεκριμένο είδος. Αφέθηκα να με οδηγήσει ο εαυτός μου. Έγραφα κάποια κομμάτια κι αν δεν ήμουν εγώ μέσα σε αυτά σταδιακά τα πέταγα έξω. Μου πηγαίνουν τα ψυχολογικά θρίλερ.

 Ο έρωτας πρωταγωνιστεί στα ‘Ημερολόγια Σαββάτου’ ; Και για σένα, τι είναι ο έρωτας;

 Ο έρωτας πρωταγωνιστεί στα πάντα. Στα «Ημερολόγια Σαββάτου» θα έλεγα πως είναι συμπρωταγωνιστής. Μαζί με ένα σωρό άλλα, κακά και καλά της ανθρώπινης ύπαρξης.  Για μένα ο έρωτας είναι ένα ακαταμάχητο όσο και απίστευτο στη σύλληψή του, εργαλείο της φύσης. Πριν κάνεις παιδιά είναι ένα όπλο για να εξασφαλιστεί η αναπαραγωγή. Αφού κάνεις παιδιά είναι ένα όπλο της φύσης για να βεβαιωθεί ο άνθρωπος –ο άνθρωπος που αμφιβάλλει- πως είναι ακόμα ζωντανός και δεν περιφέρεται απλώς ξεφυσώντας οξυγόνο. Είναι σχεδόν απίθανο να πέρασα κάποιο μεγάλο διάστημα της ζωής μου χωρίς να είμαι ερωτευμένη. Επειδή λατρεύω τη ζωή και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς να νιώθω ότι ζω.

Σήμερα εκδίδονται πολλά βιβλία και σε συζητήσεις που έχουμε κάνει κατά καιρούς, θυμάμαι να μου λες πως ένα βιβλίο χρειάζεται να εκδίδεται μόνο όταν έχει κάτι να πει. Πες μας λίγα λόγια για αυτό. Ποιο είναι το μήνυμα του δικού σου μυθιστορήματος;

Οποιοδήποτε βιβλίο έχει κάτι να πει, είναι βέβαιο ότι θα βρει το δρόμο του για τους αναγνώστες. Είναι αναπόφευκτο. Το γεγονός ότι εκδίδονται πολλά βιβλία μπορεί να λέει για παράδειγμα ότι πολλοί άνθρωποι μαζί αναζητούν να εκφραστούν αυτή την εποχή. Κι αυτό είναι ένα μήνυμα από μόνο του. Ή μπορεί να λέει ότι κάποια ομάδα ανθρώπων αρέσκεται στα πέντε λεπτά δημοσιότητας που της αναλογεί. Ή ότι στο χώρο λειτουργούν κλίκες ή εκδότες που εκμεταλλεύονται την ανάγκη των δημιουργών να βγάλουν το έργο τους προς τα έξω. Κάθε χώρος έχει τα κουσούρια του. Όπως κι αν έχει, το ζήτημα είναι ότι το βιβλίο έχει έναν κυματισμό. Κι αν έχει ένα συλλογικό μήνυμα να πει, το κύμα θα αγγίξει περισσότερους. Θα τους παρηγορήσει, θα τους μιλήσει στο αυτί, θα τους κλέψει την καρδιά για λίγες ώρες, θα τους ταξιδέψει στον κόσμο του. Για λίγες στιγμές, όλοι οι αναγνώστες του μαζί θα γίνουν ένα σώμα.

Το δικό μου μυθιστόρημα είναι ένα βιβλίο για τη συγχώρεση και το φόβο. Γιατί νομίζω πως όλοι κατά βάθος ζητάμε συγχώρεση για όσα έγιναν και για όσα δεν έγιναν. Ζητάμε από τον εαυτό μας και τους άλλους να μας συγχωρήσουν για τα λάθη μας. Για τις παραλείψεις μας, τις αβλεψίες, τις επιπολαιότητες. Και πίσω από τη συγχώρεση κρύβεται η αποδοχή. Θέλουμε περισσότερο από όλα να μας πουν «Εντάξει. Δεν πειράζει κι αν έκανες λάθος». Φοβόμαστε να προχωρήσουμε μπροστά, φοβόμαστε να αποδεχτούμε αυτό που είμαστε, φοβόμαστε μην μείνουμε μόνοι. Μα πιο πολύ από όλα φοβόμαστε αυτό που μπορούμε να γίνουμε κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες. Το καλό ή το κακό. Ποιος ξέρει γιατί είναι ικανός ο άνθρωπος μπροστά στα αδιέξοδά του;

 Πόσο πιστεύεις ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης βοηθούν στην προώθηση ενός βιβλίου και στην προβολή ενός συγγραφέα;

 Εφόσον η κοινωνική μας ζωή επεκτείνεται χρησιμοποιώντας τρόπους πέραν της ζωντανής επικοινωνίας, είναι φυσικό κι επόμενο να βοηθούν την προβολή οποιουδήποτε δημιουργικού έργου. Ο συγγραφέας φέρει μια πληροφορία και πού αλλού θα μπορούσε να την επικοινωνήσει περισσότερο από όσο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τον κατεξοχήν τόπο διανομής πληροφορίας; Νομίζω πως ζούμε την data era. Σαν ένα απέραντο τραπέζι στρωμένο δεδομένα που επεκτείνεται στο άπειρο. Μπορούμε να μαγειρέψουμε και να προσθέσουμε τα φαγητά μας στο τραπέζι και μπορούμε την ίδια στιγμή να καθίσουμε να φάμε. Το μόνο που πρέπει να προσέχουμε είναι τι data ταΐζουμε τους ανθρώπους και τι data καταναλώνουμε. Ως συγγραφέας προσπαθώ να δείξω στους αναγνώστες μου ότι μπορώ να τους παρέχω υγιεινή τροφή. Ευελπιστώ να απέφυγα στο έργο μου τα λίπη.

Εκτός από τη συγγραφή, μια άλλη μεγάλη σου αγάπη είναι η φωτογραφία. Έχει σταθεί μία φωτογραφία έμπνευση για το βιβλίο σου ή για τη συγγραφή σου γενικότερα;

 Εκατοντάδες φωτογραφίες μου έδωσαν έμπνευση. Για παράδειγμα μου έρχεται πρόχειρα στο μυαλό μια φωτογραφία που τράβηξα το καλοκαίρι στον Όλυμπο. Στο καταφύγιο της Πετρόστρουγκας, ένα καμένο δέντρο από κεραυνό, να στέκεται μόνο σε ένα μικρό οροπέδιο. Κοιτάζω αυτή την εικόνα ξανά και ξανά, νοιώθω την μοναξιά του δέντρου, τον άνεμο που το μαστιγώνει, τον απόκοσμο θόρυβο που ακούγεται από το διπλανό δάσος καθώς ο αέρας το διαπερνά. Θέλω να γράψω για αυτό το δέντρο, για το θάρρος του, για την αδιαφορία του που δείχνει τόσο άσχημο και φοβερό. Που δεν το νοιάζει να είναι μόνο. Δείχνει να το απολαμβάνει. Είναι διαφορετικό.

Πότε να αναμένουμε την επίσημη παρουσίαση των ‘Ημερολογίων’;

 Ευελπιστώ να προλάβω μέσα στον Νοέμβρη.

 

Εμείς, η ομάδα του Kiss my grass κι εγώ προσωπικά,  θα ευχηθούμε τα “Ημερολόγια Σαββάτου” να έχουν ένα ολοφώτεινο ταξίδι στις καρδιές των αναγνωστών και να ανανεώσουμε το ραντεβού μας για την επίσημη παρουσίασή τους!

  • 255
    Shares

One Reply to ““Ημερολόγια Σαββάτου” – Η συνέντευξη με τη Δήμητρα Μπαρώτα για το πρώτο της μυθιστόρημα – Χαρά Μαρκατζίνου”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.