Μπορώ να αλλάξω… – Χαρά Μαρκατζίνου

Spread the love

Γιατί μου είναι τόσο δύσκολο ν’αλλάξω;

Πονάω και ξεχνάω, πέφτω και ξανασηκώνομαι, δοκιμάζω και πάλι από την αρχή…

Μοιάζω με μικρό παιδί που μόλις έπεσε από το ποδήλατο και μάτωσε τα γόνατά του, μα δεν το βάζει κάτω, γιατί κατάφερε να ισορροπήσει σε δυο ρόδες. Γιατί κι εγώ κατάφερα να ισορροπήσω ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον και να σταθεροποιήσω την πορεία μου σ’αυτό που λέγεται στιγμή, σ’αυτό που νομάζεται τώρα.

Πόσο καιρό είχα να νιώσω τόση ελευθερία; Να μη φοβάμαι πως θα πονέσω, να δοκιμάσω κι όπου βγει… πόσα χρόνια ξέχασα την αίσθηση που έχει το να αγαπάς σαν παιδί, να δοκιμάζεις σαν παιδί, να ζεις σαν παιδί, να συγχωρείς σαν παιδί…

Ωρίμασα, ναι…ίσως και νωρίτερα από όσο χρειαζόταν!

Πονάω δεν ξεχνάω, πέφτω και κοιτώ γύρω μου, ξανασηκώνομαι μα δεν ξαναδοκιμάζω…

Μοιάζω με έναν καλά αποστειρωμένο ενήλικα, που μόλις έκανε ένα λάθος και προσπαθεί να το μαζέψει όπως όπως για να μην εκτεθεί…Η μόνη ασφαλής λύση είναι να μην ξαναδοκιμάσω…

Ωρίμασα. Ωρίμασα; Ή διέγραψα την αλήθεια μου; Μήπως ντύθηκα το ρούχο της απάθειας, της καλά προγραμματισμένης καθημερινότητας που στερεί το συναίσθημα, κρύβει τη χαρά, θάβει την αγάπη; Σχέσεις με το σταγονόμετρο, χαμόγελα ψεύτικα, στιγμές δανεικές και υποφερτές κοινωνικές εκδηλώσεις. Να δειχτώ, να φανώ, να δούν οι άλλοι πως δεν πονάω, πως είμαι καλά, τα’χω καταφέρει! Μια εικόνα ψεύτικη, μια φωτογραφία θολωμένη από το φόβο, τον εγωισμό.

Πονάω, το ξέρεις; Κι όσα τσιρώτα έβαλα στην πληγή όλα ξεκόλλησαν κι η πληγή ακόμα αιμορραγεί… Μου είπαν να πάρω το χάπι του εγωισμού. Εξαιρετικό χάπι. Με μια δόση η παρενέργεια είναι απάθεια, με δυο έχεις καταφέρει να απομακρύνεις από κοντά σου ανθρώπους που μπορεί να νοιάζονται πραγματικά για σενα. Στις τρεις δόσεις νιώθεις πως εσύ είσαι κι άλλος κανένας, οι άλλοι είναι πολύ κατώτεροί σου. Τους βλέπεις να χαίρονται, να δακρύζουν, να αγκαλιάζουν, μα εσύ δεν έχεις χρόνο πια για τέτοια, είναι πολύ υποδεέστερά σου… και παίρνεις κι άλλη μια δόση, κι άλλη, κι άλλη…ώσπου αυτό το χάπι σου τα κλέβει όλα, αγάπη, αγκαλιά, αλήθεια, αποδοχή, συγχώρεση και μένεις μόνος κι η πληγή ακόμα πονάει ίσως τώρα πιο πολύ.

Πονάω δεν ξεχνάω, δε συγχωρώ κανένα μου λάθος, προγραμματίζω κάθε μου κίνηση για να μην ξανασυμβεί.

Η θεραπεία του προγράμματος, ασφάλεια ζωής, πλάνο έκτακτης δράσης, χρονοδιαγράμματα εξόδου από ποιον, από τον ίδιο μου τον εαυτό; Μα γίνεται; Η πλήγή ματώνει ακόμα. Το πρόγραμμα δεν αγκαλιάζει, δε συγχωρεί, με μεταμορφώνει σ’ενα απαθές πλάσμα, σε μια καλολαδωμένη μηχανή.

Κι αυτό που χτυπάει στο στήθος μου και καίει, τι είναι; Τι είναι αυτό που ξέχασαν τα καλύτερα φάρμακα του κόσμου κι οι καλύτερες επιστημονικές τεχνικές;

Είναι η καρδιά, εκεί που βασιλεύει η αγάπη. Εκεί που το παιδί που έχουμε μέσα μας βρίσκει καταφύγιο. Εκεί που κάθε πληγή βρίσκει το βάλσαμό της και επουλώνεται. Εκεί που η ψυχή βρίσκει γαλήνη. Είναι το μέρος εκείνο που ακόμα και το μυαλό εναρμονίζει το βήμα του στο ρυθμό της αγάπης.

Πονάω και είμαι υπεύθυνη εγώ. Με τις επιλογές μου, με τη σιωπή μου, με την ανοχή και την παραμονή μου σε καταστάσεις που δε μου αξίζουν. Πονάω κι η πληγή ματώνει κάθε φορά που χρειάζεται να μου υπενθυμίσει πως μπορώ να αλλάξω, όσο κι αν έχω συνηθίσει τον πόνο. Όσο κι αν μου φαίνεται δύσκολο να αλλάξω κατεύθυνση, να μπω ξανά στη ροή. Πονάω και μου φαίνεται τόσο δύσκολο ν’αλλάξω…είναι;

Κλείνω τα μάτια κι έρχεται μπροστά μου η εικόνα εκείνης της ατίθασης μικρής με τα ξανθά μαλλιά και τα πληγωμένα γόνατα να προσπαθεί να ισορροπήσει στο πράσινο ποδήλατο με τις άσπρες ρόδες. Τα μάτια της λάμπουν, είναι ακούραστη όσες φορές κι αν δοκιμάσει κι εκείνη τη μοναδική στιγμή που πιστεύει πως θα τα καταφέρει, οι ρόδες γυρίζουν κι εκείνη ξεκινάει ένα υπέροχα μοναδικό ταξίδι στο μονοπάτι της ζωής. Λέξη κλειδί: πιστεύει, ναι η στιγμή που πιστεύεις στον εαυτό σου, η στιγμή που του λες σε εμπιστεύομαι πως θα τα καταφέρεις, κλείνει μέσα της όλη την αγάπη, όλη την πίστη κι όλη τη συγχώρεση που σου χρειάζεται για να αφεθείς στο επόμενο βήμα…

Είναι δύσκολο; Είναι εύκολο, όσο εύκολο είναι το ανοιγόκλειμα των ματιών με μια κίνηση στιγμιαία μα τόσο απελευθερωτική. Αποτίναξε τον εγωισμό, την εύκολη δικαιολογία,το πείσμα, το φόβο, το πρόγραμμα που έφτιαξες με όλες τις υπογραμμισμένες σημειώσεις, αποτίναξε κάθε εμπόδιο που σε κρατά μακριά από την αλήθεια της ζωής…

Πονάω; Να μια πληγή που μόλις έκλεισε κι εγώ κρατώ το πολύτιμο μάθημα που μου έδωσε. Η ζωή είναι γεμάτη σκονταψιές και πληγές, έχει στιγμές πόνου μα έχει και στιγμές χαράς. Όσο πονάω και κρατώ τον πόνο σφιχτά μέσα μου, τόσο κόβω τα φτερά μου. Τόσο γεμίζω τα πόδια μου αλυσίδες που θα κάνουν  το επόμενο βήμα δυσκολότερο…Η πληγή επουλώνεται προχωρώντας μπροστά, η πληγή θεραπεύεται με αγάπη…η πληγή ξεθωριάζει όσο πιο κοντά έρχεσαι στο φως…

Πονάω; Όχι πια…

Με αγαπώ, με συγχωρώ, με εμπιστεύομαι…

  • 75
    Shares

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.