Μένω εκτός… – Χαρά Μαρκατζίνου

Spread the love

Μένω εκτός

από αυτό που με πλήγωσε…

Είμαι μουδιασμένη…

νιώθω το χρόνο να παγώνει

σ’εκείνη τη στιγμή…

Αντιμέτωπη με την αλήθεια που ανέβαλα καιρό…

 

Μένω εκτός

Για εκείνο το μέρος της καρδιάς που ράγισε…

Για εκείνο που φώναζε ‘ζήστο και μη σκέφτεσαι’

‘Νιώσε τη στιγμή’

Μα αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή έχω παγώσει…

Η καρδιά αιμορραγεί…

Το μυαλό φωτογραφίζει για να παίξει ξανά και ξανά την ίδια εικόνα…

Τα μάτια στεγνώσαν, το δάκρυ έχει παγώσει κι αυτό…

 

Ήξερα απ’την αρχή…

Μια μπερδεμένη αλήθεια…

Δεν άλλαξε… παρέμεινε η ίδια

Εγώ άλλαζα κάθε φορά…

 

Μένω εκτός…

Δεν ξέρω αν νιώθω φόβο, λύπη, θυμό, ενοχή…

αν θέλω να ουρλιάξω μ’όση δύναμη μου έχει απομείνει…

Μένω εκτός,

χωρίς την καρδιά να χτυπά,

χωρίς τη λογική να διαφεντεύει,

να κόβει σε μικρά κομμάτια το πέταγμα της ψυχής…

 

 

 

 

Μένω εκτός…

απλός θεατής…

ενός έργου σε δεύτερο ρόλο,

κομπάρσος σ’ένα αίσθημα πρωταγωνιστικό…

 

Μένω εκτός…

Κομματιάζοντας τη ραγισμένη καρδιά,

δίνοντας χρόνο στην ψυχή να καταλάβει…

με μια απουσία στο ραγισμένο μου ‘παρών’

 

Μένω εκτός…

από μια εικόνα που είμαι περιττή…

από ένα όνειρο που έκλεψε τη χαρά μου,

από ένα καμουφλαρισμένο, ξεφούσκωτο τίποτα…

 

Μένω εκτός…

από την πληγή που δε θες να γιατρέψεις,

γιατί είναι η ασφάλεια του πόνου που σε κρατάει δέσμιο…

γιατί όσο κι αν προσπάθησσα είναι κλειστός ο δρόμος της καρδιάς…

Κι ας φώναζε το απεγνωσμένο σου βλέμμα για μια σιωπή, μια συγγνώμη, ένα ‘κατάλαβέ με, δε μπορώ να ξεφύγω’

 

Μένω εκτός…

εδώ στην άκρη του δρόμου,

μουδιασμένη για το επόμενο βήμα…

κενό…σιωπή που κραυγάζει μια πληγή…

 

Μένω εκτός…

  • 31
    Shares

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.