Η Γεωμετρία της μνήμης – Δημήτρης Τσολάκης

Spread the love

Αν σου πουν ότι η μνήμη δεν μετριέται, να τους πεις πως δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Τι νομίζουν ότι κάνουμε εμείς κάθε Δεκέμβρη, λίγο πριν αλλάξει η χρονιά; Προσμετράμε αναμνήσεις. Βγάζουμε διαβήτες, κύκλους, χάρακες, μοιρογνωμόνια και τα συναφή και ξεκινάμε το μέτρημα. Σε πόσα τετραγωνικά χώρεσα το εγώ μου φέτος; Πόσο με ψήλωσα, πόσο με έριξα στο πάτωμα και δεν νοιάστηκα ούτε στο ένα εκατοστό μου; Πόσα μέτρα χαμόγελο σχηματίζουν μαζί όλα τα χαμόγελα που έσκασα τους μήνες που μας πέρασαν; Μέχρι ποιες χώρες θα έφταναν τα όνειρά μου αν τα ξάπλωνα σε μία ευθεία γραμμή;

Τέτοιες και άλλες τέτοιες ερωτήσεις στριφογυρνάνε στα κεφάλια μας, όλες καταγεγραμμένες σε εγχειρίδια τα οποία ξεκίνησαν να γράφονται πριν χρόνια, από προηγούμενες εμπειρίες διόλου ευκαταφρόνητες. Στα εγχειρίδια καταγράφτηκαν και κάποιοι κανόνες. Ένας εξ’αυτών μας λέει: Η εφαρμογή των σωμάτων δύο πολύ ερωτευμένων, παράγει τόσα βολτ έρωτα, που είναι δυνατό να ηλεκτροδοτήσει τα Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια ολόκληρων πόλεων. Το έχουμε ζήσει, άρα αυτό ονομάζεται κανόνας επιβεβαιωμένος.

Συνάρτηση του παραπάνω κανόνα αποτελεί και ο εξής: το εμβαδόν της λύπης μου επί τους λόγους που την προκάλεσαν ισούται με έναν άνθρωπο που δεν μετανιώνει ποτέ για τίποτα. Μόνο που αυτός ο κανόνας, δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμη λόγω του ότι τα πειραματόζωα- άνθρωποι που χρησιμοποιήθηκαν από την χρόνια εμπειρία του γράφοντος, κάνουν κόνξες και δεν έχουν καταλήξει ακόμα στην μετάνοια ή στην αποχή της, παρόλο που προσεύχονται σε κάθε Μικρό Θεό ή Μεγάλο τις νύχτες πριν πέσουν για ύπνο ή τις νύχτες γενικώς.

Επίσης, η εποχή προσφέρεται και για ποσοτικές μετρήσεις. Ιδιαιτέρως κατά την περίοδο του χειμερινού ηλιοστασίου και μετά. Μία εποχή γεμάτη Χριστουγεννιάτικες κάρτες ζωγραφισμένες με το στόμα και τα πόδια. Με όλα τα πολύχρωμα λαμπάκια της, τους ξεφούσκωτους ή πρησμένους Αηβασίληδες, τα σοκολατένια μελομακάρονα, τις χρυσόσκονες και τα αστραφτερά στολίδια, τα κάλαντα, τα χοντρά παιδάκια, τα φιλιά θειάδων που είχαν αιώνες να σε δουν και σε βλέπουν τώρα, καθώς και όλα τα συναφή, με τα οποία ολόκληρη η ανθρωπότητα χαίρεται και αγαλλιάζει, αλλά στον γράφοντα προκαλούν αφόρητη μελαγχολία, όλα γιορτινοτραπεζωμένα  λόγια κάθε τυχάρπαστου συγγενή , τα «πόσα γλυκά έφαγες» και τα « άντε εσύ πότε θα παντρευτείς» και «η τάδε πολύ καλή κοπέλα» στα οποία εσύ δεν πολυδίνεις σημασία, αλλά σκέφτεσαι με ένα κρυφό χαμόγελο τις εκδρομές που έκανες, τα βιβλία που διάβασες, τις μουσικές που άκουσες, τους έρωτες και τα πάθη σου, όλα τα φθηνά και τα ακριβά γαμήσια της χρονιάς που μεσολάβησαν σε μπαρ και σε μοτέλ σε λεωφόρους και πεζοδρόμια και μετά νοτισμένα λευκά μαξιλάρια άδεια, και «αντίο» και «τελευταίο φιλί» και βαλίτσες να ανοιγοκλείνουν σαν τα στόματα των συγγενών και κάθε χρόνο τα ίδια μέχρι να έρθει η ευλογημένη εποχή που θα τα παρατήσεις όλα και θα φύγεις για την Νέα Υόρκη, όπου εκεί θα είσαι σίγουρα βοηθός της Κάρι Μπράτσο, αιώνια ερωτευμένος μαζί της ή βοηθός του Τόμας Πίντσον και θα ζεις όπως οι ήρωες των μυθιστορημάτων του, μονίμως παρών και μονίμως εξαφανισμένος, σαν να σε καταδιώκει μία μυστική συνομοσία και όλο σου το σόι δεν θα σε μελετάει πια, γιατί σε ολονών τα μάτια θα είσαι σπουδαίος. Θα είσαι το παιδί που πρόκοψε και ζει στο εξωτερικό, δουλεύοντας σκληρά ήρεμος και τακτοποιημένος  και ας είσαι καταβάθος το μεγαλύτερο κωλόπαιδο που γνώρισες ποτέ σου. Έτσι μετριέσαι στην γνώμη του κόσμου. Διότι ο κόσμος θα έχει πάντα μία δική του γεωμετρία να μετράει ανθρώπους και καταστάσεις. Μία γεωμετρία εντελώς διαφορετική απ’ την δική σου. Και ας σου μένουν πάντα λίγοι, κι ας σου μένουνε πολλοί.

ΥΓ Νομίζω η αθωότητα των Χριστουγεννιάτων χρόνων παρήλθε την χρονιά που ήμουν στρείδι κλειστογονικό και ανακάλυψα την Κατερίνα Γώγου και την ανεπανάληπτη ποίηση της. Μετά έμαθα πως ο πόνος του στρειδιού είναι το μαργαριτάρι του. Φτάνει να βγάλω τον διαβήτη να το στρογγυλέψω κάπως.

  • 367
    Shares

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.