Μια ευχή για τον καινούργιο χρόνο… ελευθερία – Χαρά Μαρκατζίνου

Spread the love

Αγαπημένο μου 2018, λίγο πριν κάνεις το θεαματικό σου φινάλε και καλωσορίσεις επι σκηνής το 2019 να κάνει το λαμπερό του ντεμπούτο του, σκέφτηκα να σε ευχαριστήσω για όλα όσα απλόχερα μου πρόσφερες, και τα καλά – που ήταν πολλά – και πιο πολύ για τα δύσκολα, τα αναπάντεχα που με έφεραν αντιμέτωπη με την αλήθεια μου. Είπα,λοιπόν να γράψω ένα κείμενο-ευχή, λίγες γραμμές – καλά δεν παίρνω κι όρκο για τις λίγες, άλλωστε δεν ήμουν ποτέ του λακωνίζειν, πόσο μάλλον του φιλοσοφείν… – για να με συντροφεύσουν σ’αυτό το νέο μας ξεκίνημα… τώρα αν ταυτιστείς κι εσύ καλέ μου αναγνώστη με κάτι από τα παρακάτω, feel free to join the ride, κοινώς έλα στην παρέα μας σ’αυτό το ταξίδι.

Βαθειά ανάσα και διάβασε τις γραμμές που ακολουθούν.

Η ευχή μου για τη νέα χρονιά είναι ελευθερία!

Ελευθερία στην καρδιά και το συναίσθημα: Λέω ελεύθερα αυτό που νιώθω και δεν το αφήνω να κρυφτεί μέσα στο κορμί μου, να ριζώσει και να γίνει πόνος, θυμός, τοξίνη, πίκρα, να γίνει αρρώστια. Αφήνω την καρδιά ελεύθερη να με οδηγήσει εκεί που λαχταρά, χωρίς να της βάζω εμπόδια, αμφιβολίες, αν και ίσως… Κάνω πράξη τα όνειρά μου, χωρίς να τα σκλαβώνω στη γνώμη των άλλων, στα σχέδια των άλλων.

Ελευθερία από σχέσεις καταπιεστικές που πήραν το χρώμα της συνήθειας και τις τρέφει ο φόβος για το άγνωστο, η ανησυχία της μοναξιάς. Ελευθερία από σχέσεις τοξικές που θέλουν να μου στερήσουν την αλήθεια μου και να μου φορέσουν ρούχο δανεικό τους δικούς τους φόβους, που θέλουν να ρίξουν σε λήθαργο τα όνειρά μου… Ελευθερία από τον πόνο που φέρνουν σχέσεις που έχουν πια βαλτώσει. Ελευθερία από τον πόνο… Η ζωή είναι τόσο όμορφη όταν απαλλαγώ από αυτό που με τυρρανά, κι ας είναι βουτιά στο άγνωστο, κι ας μην ξέρω πώς θα το αντιμετωπίσω. Είναι, όμως, ελευθερία!

Ελευθερία από την τυρρανία που λέγεται χρόνος. Λύνω τα δεσμά του παρελθόντος και τις διάφανες κλωστές του μέλλοντος και εστιάζω στο εδώ και το τώρα. Στη στιγμή, που είναι ό,τι πιο αληθινό και πιο υπαρκτό. Απολαμβάνω με όλες μου τις αισθήσεις αυτό που μου συμβαίνει τώρα και νιώθω ευγνωμοσύνη. Ακόμα κι αν η στιγμή που βιώνω είναι δύσκολη, μόλις την αποδεχτώ, θα νιώσω την ελευθερία που φέρνει μαζί της σαν δώρο.

Ελευθερία από σκέψεις και σενάρια, plan b και σχέδια που μου κλέβουν χρόνο από το πολύτιμο τώρα μου για κάτι που μπορεί να συμβεί αλλά από την άλλη μπορεί και να μην συμβεί.

Ελευθερία από το πρόγραμμα που με θέλει στρατιωτάκι υποχρεώσεων και μόνο, με καλά τακτοποιημένα κουτάκια και να χάνω στιγμές με φίλους, στιγμές με γέλιο και χαρά. Ελευθερία να προσαρμόζω την καθημερινότητά μου στα θέλω μου και στην έμπνευση της στιγμής.

Ελευθερία από αντικείμενα που απλώς καταλαμβάνουν χώρο στη ζωή μου, στο σπίτι μου, στην ντουλάπα μου, στο γραφείο μου, στην τσάντα μου, στο αυτοκίνητο, χωρίς να μου είναι απαραίτητα. Ελευθερία να χρησιμοποιώ τα αντικείμενα που χρειάζομαι κι όχι να γίνομαι σκλάβος τους, να προσέχω να μην χαλάσουν, να μην γρατζουνιστούν ή να τα κρατώ κλειστά στο κουτί για μια ιδιαίτερη στιγμή που μπορείι και να μην έρθει ποτέ. Η πιο ιδιαίτερη στιγμή είναι τώρα, ούτε πριν ούτε μετά…

Ελευθερία από ένα τακτοποιημένο σπίτι χωρίς σκόνη, χωρίς γέλια και φωνούλες, χωρίς την ακαταστασία που δηλώνει τη ζωή.

Ελευθερία από τη γνώμη των άλλων, από την αδιακρισία τους, από την αρρωστημένη τους ανάγκη να ασχολούνται με τη δική σου ζωή γιατί δεν έχουν τα κότσια να ασχοληθούν με τη δική τους…

Ελευθερία από τον εγωισμό που μου κλείνει το στόμα όταν θέλω να πω ‘σ’αγαπώ’, όταν θέλω να σε πάρω μια αγκαλιά και να σου ζητήσω συγγνώμη. Ελευθερία από τον εγωισμό που μου στερεί τη δυνατότητα να παραδεχτώ και να μάθω από τα λάθη μου. Ελευθερία από τον εγωισμό που μας κρατά εγκλωβισμένους σε μια σχέση ήδη τελειωμένη… γιατί θεωρούμε τον άλλον κτήμα μας, αντικείμενό μας…

Ελευθερία που θα φέρει την ισορροπία σε όσα νιώθω και όσα θέλω… ελευθερία στο μυαλό, στην καρδιά, την ψυχή…

Μπορεί να σε άγγιξα με κάποια από τις παραπάνω γραμμές. Μπορεί και να σου πέρασαν εντελώς αδιάφορες. Όπως και να’χει, εύχομαι ελευθερία σε όλους μας, σε όποιο επίπεδο το έχει ο καθένας μας ανάγκη.

Κλείνοντας, θα δανειστώ λίγους στίχους από τον αγαπημένο George Michael, από τη δική του ωδή στην ελευθερία… (σε δική μου ελεύθερη μετάφραση)

All we have to do now

Αυτό που πρέπει να κάνουμε τώρα
Is take these lies and make them true somehow

Είναι να πάρουμε αυτά τα ψέματα και να τα κάνουμε με κάποιο τρόπο αλήθεια
All we have to see

Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε
Is that I don’t belong to you

Είναι πως εγώ δεν ανήκω σε σενα
And you don’t belong to me yeah yeah

Κι εσύ δεν ανήκεις σε μένα, ναιιιιιιιιιιιιιιιιιιι

 

Ακούστε το δυνατά και νιώστε την αίσθηση της ελευθερίας να σας κατακλύζει…

  • 98
    Shares

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.