Διαμάντια και Σκουριά – Νατάσσα Μανίτσα

Spread the love

Δεν θυμάμαι αν το ξέρω από παλιά. Ούτε είμαι εντελώς πεπεισμένη αν πιστεύω στις συμπτώσεις πια τόσο. Σαββατιάτικα όμως, με φεγγάρι ολόγιομο – σαν στην πρώτη του στροφή – έψαχνα να βρω το τραγούδι μου για φέτος. Είναι μια κρυφή, μικρή ιεροτελεστία κάμποσες μέρες πριν κλείσει το έτος, να διαλέξω τι μου ταιριάζει ως άκουσμα και στίχους για αυτή τη χρονιά. Και ήταν από αυτές τις φορές που το You Tube μου το έβγαλε στα προτεινόμενα. Διάβαζε τη σκέψη μου και όλα έδειχναν Joan Baez. Η μάμι μου την άκουγε αυτήν.

Οι στίχοι, όταν λικνίζονται μέχρι τα αυτιά σου από αυτή τη φωνή, γίνονται ακόμα πιο απόκοσμοι και η αλήθεια είναι ότι οι συμβολισμοί που τους έχουν ντύσει κάνουν ένα χιλιοειπωμένο στόρι να μοιάζει πιο κινηματογραφικό, όπως ταιριάζει σε ένα κομμάτι χωρισμού όχι της κάθε Joan με τον τυχαίο Bob της, αλλά της Joan Baez με τον Bob Dylan. 

Διαμάντια και σκουριά λοιπόν, σαν τις αναμνήσεις που έρχονται από παλιά να βάλουν το τέλος στην κάθε χρονιά που φέρει βαρίδια υποκειμενικά τύπου…  α πέρυσι, πρόπερσι, παραπρόπερσι, κάθε πέρυσι ήταν καλύτερα. Γιατί παθολογικά κολλάει η μάζα των μυαλών ούτε καν στη σκουριά, αλλά στη μούχλα, την πιο πρόσφατη, την πιο νωπή, κάνοντας τα παλιά απολιθώματα, άξια να τα εκθέσεις στα μουσεία των αναμνήσεων με την φωτεινή μαρκίζα νοσταλγικά μια να ανάβει, μια να σβήνει και να σκορπάει vintage αίγλη κάτω από τη λέξη: εμπειρία. 

Ούτε κάθε πέρυσι δεν ήταν καλύτερο, ούτε κάθε του χρόνου δεν θα είναι. Το καλό και το κακό είναι τόσο σχετικό και εγώ πάντα μετράω τις χρονιές σε ανθρώπινο δυναμικό: τι σου παίρνει ο χρόνος και τι σου φέρνει, γιατί πάντα υπάρχει μια ανισόρροπη ισορροπία στο πάρε δώσε. Κι αν μου λείπει κάτι είναι συνήθως αυτά που φεύγουν αναίτια, ακούσια ή και άδικα, ανθρώπους – διαμάντια, που τους κέρδισε η σκουριά του αριθμού που φέρουμε στην πλάτη μας και σφραγίζει τις εκφράσεις μας στο πρόσωπό μας, στο λαιμό μας, στα χέρια μας, στο δέρμα μας, σοφά. Οι εκούσιες απομακρύνσεις σπανίως επηρεάζουν την ποιότητα του χρόνου μου και με μαθηματική ακρίβεια, για κάθε κενό δημιουργείται χωροχρόνος άπλετος να γραφτούν νέα τραγούδια ή να με βρουν μελωδίες παλιές που φτάνουν στα αυτιά μου ως καινούργιες, φέρνοντας το ασυνείδητο στη σφαίρα του συνειδητού και την άτιμη  την απώθηση να παύει πια να φιγουράρει ως άμυνα. Νικάμε!

Προτεραιότητα πλέον στους απολογισμούς να γίνουν συλλογισμοί και λογισμοί των απειροελάχιστων, μπας και ξεφύγουμε από την μίρλα της χρονιάς που εμμονικά θα φεύγει και δεν χρειάζεται κανέναν κριτή για να δώσει τη θέση της στην επόμενη και στην μεθεπόμενη και στην παραεπόμενη. Αγγίγματα χρειάζεται. Πάσης φύσης. Και μουσική.

ΥΓ. Γλυκό μου Τουλάκι, αντίο!

Ν.

  • 70
    Shares

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.