10 ταινίες που διεκδικούν τα φετινά Όσκαρ. Από το 10…ως το 1! – Haris Petruzzo

Spread the love
 
Copy paste η εισαγωγή μου από πέρυσι! Δύο σχεδόν εβδομάδες έμειναν για την απονομή των (κάποτε) μέγιστων κινηματογραφικών βραβείων και κάποιοι από εσάς την βραδιά της απονομής αλλά και το επόμενο πρωί θα αναρωτιέστε όπως κάθε χρόνο: Ποιες είναι αυτές οι ταινίες; Γιατί δεν τις γνωρίζω; Γιατί δεν έχω δει ούτε μια; Η απάντηση είναι απλή και μην ψάχνεις δικαιολογίες αλλού, είτε σου αρέσει είτε όχι. Δεν αγαπάς τον κινηματογράφο. Τι κι αν ουρλιάζω πως το συγκεκριμένο 3μηνο (Νοέμβρης-Φλεβάρης) είναι το πιο ουσιαστικό και μάλλον ποιοτικό ολόκληρου του χρόνου. Κάθε χρόνο! Τι κι αν σχεδόν κάθε εβδομάδα από εδώ προτείνουμε την κατά τεκμήριο καλύτερη ανάμεσα στις 4-5 που βγαίνουν στις αίθουσες με μοναδικό στόχο στο συγκεκριμένο τρίμηνο που προ ανέφερα να δεις ό,τι πραγματικά αξίζει!
Ό,τι κι αν κάνω όμως, όσο κι αν χτυπηθώ σαν το χταπόδι, υπάρχουν μερικοί που απλά είτε δεν έχετε τον χρόνο, είτε δεν σας ενδιαφέρει, είτε τελικά έχετε τον χρόνο και σας ενδιαφέρει να είστε ”in” μόνο για απύθμενες βλακείες τύπου… ”50 αποχρώσεις της αγαμίας σας”. (Ευχαριστώ Μπιλ) 
Κρίμα και πάλι κρίμα! Mένετε για ακόμη μια φορά μετεξετασταίοι στα περί 7ης τέχνης, οπότε συνεχίστε να βλέπετε σε επαναλήψεις τις κατά τ’άλλα αγαπημένες ταινίες που προβάλει το Star! Τις φετινές κάπου θα τις πετύχετε μετά από μερικά χρόνια… ανάμεσα σε τηλεοπτικές διαφημίσεις!

Παρ’ όλα αυτά όμως θα κάνω μια ύστατη προσπάθεια μήπως και σας ψήσω να προλάβετε και να απολαύσετε μερικές σε κάποια αίθουσα. Σε κάποια αίθουσα. Σε κάποια αίθουσα! Γι αυτό χτυπιέμαι εδώ! Προλαβαίνετε… αν και η φετινή χρονιά μάλλον δεν θα μνημονεύεται για πολλά χρόνια από τους σινεφίλ! 

Ωστόσο, θέλω να καταλάβετε επιτέλους ότι δεν είναι το ίδιο να δείτε το ”Bohemian Rhapsody” σε Dolby Souround με τις μουσικές των Queen να σε τινάζουν από το κάθισμα σου και το ίδιο να το δείτε στο λαπ τοπ! Δεν είναι η ίδια ταινία! Πως να το κάνουμε; Τα είπαμε και τα συμφωνήσαμε και συνεχίζω! Οι παραφωνίες και φέτος αρκετές σε όλες τις κατηγορίες με χτυπητές κατά τη γνώμη μου απουσίες αλλά οκ δεν θα το αναλύσω παραπάνω για να μην συγχυστώ πάλι γιατί η χρονιά είναι ούτως ή άλλως μέτρια και δεν αξίζει να χαλιέμαι.

Ας αναφέρω απλά το ”A Quiet Place” αλλά και τα ονόματα της Τόνι Κολέτ για το Hereditary και του Ίθαν Χοκ για το First Reformed και όσοι τα είδατε καταλαβαίνετε, ενώ δυστυχώς έμεινε εκτός πεντάδας η Sade στο τσακ, με ένα απ’ τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς, το ”The Big Uknown” που μάλλον χαντακώθηκε από το μέτριο ”Widows” του Στιβ Μακουίν. Χωρίς περαιτέρω λόγια λοιπόν, ιδού οι 8 υποψήφιες για το Όσκαρ Καλύτερης ταινίας του 2018 συν 2 ακόμα που ξεχώρισαν την φετινή σινε σεζόν και βρίσκονται ανάμεσα στις υποψήφιες, μαζί με τα τρέιλερ τους και λίγα λόγια, στο εντελώς προσωπικό και καθιερωμένο μου ετήσιο προ – Οσκαρικό countdown με το οποίο φυσικά δεν χρειάζετε να συμφωνείτε!  Ξεκινάμε!

 10. Roma 

Δεν μου αρέσει να γράφω αρνητικά σχόλια, κείμενα ή έστω γνώμες, για oτιδήποτε δεν γουστάρω και έτσι δεν πρόκειται ποτέ να μοιάσω στην πλειοψηφία των ξινισμένων κριτικών με τους οποίους μοιράζομαι τις δημοσιογραφικές προβολές ταινιών, άρα μάλλον και δεν θα κάνω σπουδαία καριέρα σε αυτόν τον τομέα. Εγώ απλά ασκώ δημόσια γραφή και θέλω να στέλνω κόσμο στις αίθουσες. Να βλέπει καλές ταινίες. Να ερωτεύεται το σινεμά. Να μεταφέρεται και να χάνεται σε ένα άλλο σύμπαν. Να αφήνει πίσω έννοιες και προβλήματα αφιερώνοντας μερικές ώρες τον μήνα στην 7η και υπέρτατη τέχνη. Όταν λοιπόν κάτι με ενθουσιάζει ή έστω μου αρέσει θα γράψω και θα το προτείνω. Θα σας τα πω περιληπτικά και απλά λοιπόν, όπως πάντα, για να τα καταλάβετε.

Το Roma του κατά τ’ αλλά αγαπημένου Αλφόνσο Κουαρόν (μας έχει δώσει μια από τις πιο λατρεμένες μου ταινίες, το ”Θέλω και τη μαμά σου”) είναι μια ταινία για κριτικούς και όχι για το ευρύ κοινό. Κάποιοι το θεωρούν αριστούργημα και έργο τέχνης και κάποιοι ένα υπερ εκτιμημένο τίποτα. Ανήκω στους δεύτερους και πιστέψτε με, δεν είμαι μηδενιστής και με πονάει που τα γράφω αυτά. Έχω δει σινεμά από όλο τον κόσμο. Ασία, Αφρική, Νότια Αμερική, Αυστραλία και εν κατακλείδι από χώρες που δεν γνωρίζετε καν ότι ‘παράγουν’ σινεμά και όχι μόνο Ισπανίες, Γαλλίες και Ιταλίες. Δύσκολο σινεμά. Φιλοσοφικό σινεμά. Βαρύ σινεμά

Αυτή η ταινία όμως απλά… δεν βλέπεται! Σας το λέω εγώ που δεν είμαι ο μέσος θεατής και έχω φάει τόνους… ”κουλτούρα” στη μάπα γιατί δεν βλέπω μόνο ”Iron Μan”, όπως πολλοί εκεί έξω. Προφανώς και αντιλαμβάνομαι τα τεχνικά αριστεία του εγχειρήματος και την ποιητική τέχνη του Κουαρόν… αλλά εδώ μιλάμε για κάτι πιο βασανιστικό και από αργό θάνατο! Κάτι που κάνει τις ταινίες του αύμνηστου Θόδωρου Αγγελόπουλου να μοιάζουν χαζοχαρούμενες και γυρισμένες σε fast forward με πρωταγωνιστές που έχουν πάρει LCD. Είναι δε μια εκ των δύο ανάμεσα σε εκατοντάδες, για να μην πω χιλιάδες, τα τελευταία 25 χρόνια που με έκαναν να βγω από την αίθουσα (δεν άντεξα παιδιά αν και προσπάθησα) σχεδόν σε κατάσταση υπνηλίας στο μέσο της ταινίας και αργότερα έμαθα ότι και στην υπόλοιπη μισή συμβαίνει ακριβώς το ίδιο. Ένα τεράστιο και απόλυτο τίποτα. Ένας αργός και μαρτυρικός θάνατος των αισθήσεων και της διάθεσης να δεις ουσιαστικό σινεμά! Στα λόγια του φίλου μου του Γιώργου, που βλέπει και αυτός πολλές ταινίες… (ναι δεν είμαι ο μόνος) ”Μα δυόμιση ώρες το νερό να τρέχει στο σιφόνι; Μα τίποτα να μην συμβαίνει δυόμιση ώρες; Τι βασανιστήριο ήταν αυτό; Θα τα μαρτυρούσα όλα και άλλα τόσα, ρε Χάρη!” Επαναλαμβάνω λοιπόν (για να μην με κράξετε οι έντεχνοι) ότι από εδώ απευθύνομαι στον μέσο σινεφίλ, γιατί αυτό κάνω 6 χρόνια με το βήμα που μου δίνεται στο σάιτ. Το αν θα σαρώσει τα Όσκαρ ως ένα ασπρόμαυρο αριστούργημα, με σπουδαία κρυμμένα νοήματα, με ατελείωτα μονοπλάνα μαγική φωτογραφία και άλλα που δεν είναι της παρούσης, να σας εξηγήσω είναι καθαρά ένα θέμα μεταξύ Τραμπ, Ακαδημίας… και Μεξικού και εμάς δεν μας ενδιαφέρει. Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Ο λόγος που την βάζω στην δεκάδα μου είναι πολύ απλά επειδή βρίσκεται υποψήφια (ως φαβορί παρακαλώ) στην οκτάδα για καλύτερη ταινία, καλύτερη ξενόγλωσση ταινία και σκηνοθεσία. Γιατί η Ακαδημία ξέρει. Εγώ απλά εκφράζω μια άποψη. Εγώ δεν ξέρω. Η ιστορία θα δείξει λοιπόν και θα δικαιώσει έναν απ΄τους δύο όπως συμβαίνει χρόνια τώρα! Όπως συνέβη με τον Χίτσκοκ, με τον Φελίνι, με τον Κουροσάβα, τον Τσάπλιν, τον Λούμετ, τον Κιούμπρικ, τον Ρίντλει Σκοτ και πολλούς πολλούς ακόμη! Που δεν κέρδισαν ποτέ Όσκαρ Σκηνοθεσίας. ‘Oπως συνέβη με τον Ταξιτζή, με τα Καλά Παιδιά, με το Brokeback Mountain, το La La Land, με το Blade Runner 2049 και δεν θα πιάσω καν ηθοποιούς θρύλους που πήραν μόνο το τιμητικό της παρηγοριάς, γιατί θα μας πάρει ώρες το κράξιμο. Κάντε μπάνιο στην αλήθεια λοιπόν και ξεβγάλτε τα τραγικά λάθη και το αλάθητο της Ακαδημίας μερικοί μερικοί που μας τα κάνετε τσουρέκια κάθε χρόνο, με μόνιμη δικαιολογία το timing και άλλα διάφορα ‘ξερολικά’ για να μην πιάσω τα προπέρσινα ξεφτιλίκια με την απονομή του Γουόρεν Μπίτι και της Ντάναγουει. Η Ακαδημία κάνει λάθη! Τέλος. (Μέρυλ…approves)

 

Ελπίζω λοιπόν το Roma να χάσει σε όλες τις κατηγορίες αν και δεν το βλέπω, εφόσον είναι υποψήφιo για 10 Όσκαρ από τα οποία βλέπω να κερδίζει τουλάχιστον τρία. Ότι η ταινία δεν βλέπεται και είναι πρώτο φαβορί σας το είπα; Να το δείτε και να κρίνετε μόνοι σας λοιπόν, αν θα πέσετε στα σκληρά ναρκωτικά ή όχι.

               

                                                           

 9. Black Panther 

Μια ταινία του σύμπαντος της Marvel και των κόμικ για πρώτη φορά υποψήφια για Όσκαρ καλύτερης ταινίας. Αυτό από μόνο του πριν από μερικά χρόνια θα ήταν ένα ανέκδοτο αλλά πλέον τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η ταινία δεν είναι απλά μια σπουδαία παραγωγή. Είναι ένα μαύρο κίνημα που σαν τσουνάμι ερχόταν εδώ και χρόνια να σαρώσει και όχι απλά να χτυπήσει τις πόρτες των βραβείων. Το αν αξίζει ή όχι την θέση της στις κατά τεκμήριο (της Ακαδημίας) 8 καλύτερες ταινίες της χρονιάς θα το κρίνετε μόνοι σας όσοι το έχετε δει ή θα το δείτε κάποια στιγμή. Η δική μου ταπεινή γνώμη είναι πως είναι μια πάρα πολύ καλή ταινία δράσης η οποία όμως δεν φτάνει ούτε στο μικρό του δαχτυλάκι, τον Σκοτεινό Ιππότη του Νόλαν ας πούμε… και που θα έπρεπε να είναι υποψήφια κυρίως σε τεχνικές κατηγορίες σε μια χρονιά που σίγουρα τα βραβεία θα μοιραστούν και όλοι θα πάνε να τα πιουν στα πάρτυ των Όσκαρ ευτυχισμένοι και βραβευμένοι.

Θυμήθηκα τώρα το οπτικο-ακουστικό αριστούργημα, καταιγιστικό προ τριετίας ”Mad Max: Fury Road” και το τι είχε συμβεί την βραδιά των βραβείων όταν στα μέσα της απονομής είχε ήδη κερδίσει και τα 6 Όσκαρ του (6 πήρε) και οι κριτικοί ανά τον πλανήτη άρχισαν να βλέπουν εφιάλτες! Ενας δικός μας μάλιστα (ίσως ο μόνος που εκτιμώ) είχε γράψει στο Φείσμπουκ του… ”Οκ…αρκετά με την πλάκα γιατί τα πράγματα γίνονται σοβαρά”, ίσως αρνούμενος να δεχθεί την καθολική υπεροχή μιας υπερ περιπετειάρας έναντι στην υποτιθέμενη ψευτοκουλτούρα και τον… και καλά… καθωπρεπισμό των βραβείων! Βλέπετε υπάρχουν και ξερόλες (όχι αυτός) που στην πορεία έχασαν την ουσία και την αλήθεια του κινηματογράφου. Τι δηλαδή; Μα ότι μιλάμε για διασκέδαση και για απόλαυση των μαζών… και όχι των λίγων! Γκε γκε;;

Οκ αρκετά σας γλέντησα. Επιστρέφω στα της ταινίας. Ο Μαύρος Πάνθηρας είναι υποψήφιος για 7 Όσκαρ και προβλέπω πως θα κερδίσει τουλάχιστον ένα. Ίσως και δύο!

                                                                                                                                                      

8. A Star is born 

Η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του αγαπημένου Μπράντλεϊ Κούπερ είναι μια προσεγμένη και καλογυρισμένη παραγωγή με πολύ καλές ερμηνείες, αξιόλογες μουσικές και ένα μελό λοβ στόρι από αυτά που κάνουν τον κόσμο να φεύγει από τις αίθουσες με δάκρυα στα μάτια. Παραφωνία το ότι ο Κούπερ δεν κέρδισε υποψηφιότητα για Σκηνοθεσία – είπαν κάποιοι – αλλά προσωπικά συμφωνώ με την φετινή πεντάδα σκηνοθετών. Λογικά θα κερδίσει το Όσκαρ τραγουδιού, από τα 8 εκ των οποίων είναι υποψήφια ενώ ίσως η Ga Ga να αξίζει και το ερμηνείας για το οποίο θα κονταροχτυπηθεί με την αιώνια looser, αλλά λατρεμένη Γκλεν Κλόουζ, και την ”δική μας” Ολίβια Κόλμαν για το ”The Favourite”. 

                                                                                                                                                                                               

7. Vice  

‘Γρήγορο’ μοντάζ και καλπάζουσα σκηνοθεσία, με την υπογραφή του Άνταμ Μακέι (The Big Short) με σπουδαίο σάουντρακ, με τον Κρίστιαν Μπέιλ να κερδίζει την 4η υποψηφιότητα της καριέρας του (δεύτερη στην κατηγορία Α’ Ανδρικού) και να ευχαριστεί με μπόλικη ειρωνία και σαρκαστική διάθεση στις Χρυσές Σφαίρες τον… Σατανά, για την έμπνευση που είχε ώστε να ενσαρκώσει τον πρώην αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Ντικ Τσέινι που ουσιαστικά κυβερνούσε επί προεδρίας μπετόβλακα υιού Μπους! Μαζί του ο λατρεμένος Σαμ Ρόκγουελ, ξαναβλέπει τον εαυτό του στην πεντάδα του Β’ Ανδρικού μετά την περσινή του νίκη και η μοναδική Εϊμι Ανταμς που είναι υποψήφια για 6η φορά! Η ‘Ανταμς γίνεται πλέον η νέα μας εκστρατεία (βλ. Ντι Κάπριο) ως μια εκ των κορυφαίων της γενιάς μας χωρίς Όσκαρ. Ασχολιάστο. Εκτός τρομαχτικού απροόπτου ούτε φέτος θα το κερδίσει. Δυστυχώς.  Το Vice είναι υποψήφιο για 8 Όσκαρ αλλά δύσκολα θα κερδίσει κάτι ενώ παίζει να φύγει από την απονομή χωρίς αγαλματάκι αν ο Μπέιλ χάσει από τον Μάλεκ. Ίδωμεν!

                                                                                                   

6.BlackKklansman

Αγαπάμε Σπάικ Λι και η δικαίωση ήρθε καθώς ο σπουδαίος σκηνοθέτης κέρδισε επιτέλους μετά από 4 δεκαετίες καριέρας υποψηφιότητα… ως σκηνοθέτης! Βλέπετε η κορυφαία του ταινία, το σαρωτικό και αντιρατσιστικό ”Do The Right Thing” δεν ήταν καν υποψήφιο για καλύτερη ταινία, πριν 30 χρόνια, όταν ο ”Σωφέρ της Κας Νταίζη” ήταν ο μεγάλος νικητής (έλεος). Το «BlacKkKlansman» βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, τόσο ακραία που μοιάζουν υπερβολικά. Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 ένας μαύρος αστυνομικός, ο Ρον Στάλγουερθ, αναλαμβάνει να διεισδύσει στην Κου Κλουξ Κλαν του Κολοράντο. Οχι μόνος του φυσικά, γιατί πώς θα μπορούσε να γίνει αποδεκτός από την οργάνωση, αλλά με τη συνεργασία του Φλιπ, του Εβραίου λευκού συναδέλφου του. Πανέξυπνο χιούμορ, επίκαιρο και τέρμα αντιρατσιστικό στο γνώριμο ύφος του Λι, σε μια Αμερική που βράζει υπό τον Τραμπ. Ίσως η καλύτερη ταινία του εδώ και πολλά χρόνια που όμως δύσκολα θα φύγει από την απονομή με κάποιο χρυσό αγαλματάκι!

                                                                                                                                          

5.The Ballad Of Buster Scruggs

Οι αδελφοί Κοέν επέστρεψαν για το Netflix με ένα ποίημα. Μελαγχολική, πικρή, αστεία, τρυφερή, ρομαντική, κυνική, σκληρή. Μια σπονδυλωτή ταινία που αποτελείται από έξι ξεχωριστές ιστορίες, οι οποίες είναι κατά βάθος ένας ύμνος στη ζωή σε μια εποχή όπου έχει η ίδια η ζωή έχει μηδενική αξία και όλα αυτά μέσα από το απάνθρωπο πρόσωπο της ανθρώπινης ύπαρξης. Σπουδαίο καστ με πολλά ονόματα και με τον Τομ Γουέιτς να κλέβει την παράσταση. Είναι υποψήφιο για 3 Όσκαρ και δεν θα κερδίσει κανένα.

4. Bohemian Rhapsody   

Κάνω το 2ο copypaste του κειμένου μου εδώ και παραθέτω αυτολεξεί ότι έγραψα στον τοίχο μου στο Φέϊσμπουκ (το οποίο είναι μπλοκαρισμένο, όπως και η Σινέ σελίδα μου, μέχρι τις 27 του μήνα γιατί γαμιέται ο Ζούκεμπεργκ και οι αλγόριθμοι του περί γυμνού) στις 2 Νοέμβρη όταν και είδα την ταινία, ώστε να βγάλουμε τα εμφανή από τη μέση. Δεν υπάρχει φαν των Queen και του Freddie, που δεν θα γουστάρει εν μέρει μια ταινία γεμάτη με την μουσική τους. Οτιδήποτε κάνεις (πλένεις πιάτα, κάνεις σεξ, οδηγείς, σκέφτεσαι, πίνεις, χορεύεις, δουλεύεις…) ακούγεται καλύτερα με Queen! Δεν υπάρχει φαν που δεν θα ανατριχιάσει με τις πρώτες νότες του Bohemian Rhapsody ή με την δημιουργία του We Will Rock you! Το ότι η ταινία ολοκληρώνεται δε με ολόκληρη την παρουσία των Queen στο Live Aid (που ουσιαστικά τους καθιέρωσε ως mega band-μετά την ιστορική και εξωπραγματική εμφάνιση του Μέρκιουρι), την εκτοξεύει και θα σας κάνει να βγείτε από την αίθουσα τραγουδώντας το We are the champions.

Αλλά… δεν έχω ξαναδεί εν μέρει βιογραφία (τα τελευταία χρόνια) στην οποία δεν μπόρεσα να ξεπεράσω τον μύθο του ‘τιμώμενου προσώπου’ και να απολαύσω απλά τον ηθοποιό, ο οποίος τον ενσαρκώνει. Ο θρύλος αλλά κυρίως η σκηνική παρουσία του Μέρκιουρι είναι απλά τόσο σαρωτική που κανείς μα κανείς δεν θα μπορούσε να τον ενσαρκώσει. Εδώ μπαίνει βέβαια το τεράστιο θέμα με τον Σάσα Μπάρον Κοέν που ήταν η πρώτη επιλογή & είναι φτυστός ο Μέρκιουρι αλλά που ήθελε να κάνει μια ταινία κυρίως για την προσωπική ζωή του Φρέντι με ολίγον από Queen και έτσι ήρθε σε ρήξη κυρίως με τον θρυλικό κιθαρίστα του γκρουπ, Μπράιαν Μέι και δεν μπήκε ποτέ στο project.

 Αν κάποτε τον απολαύσουμε σε αυτό τον ρόλο ίσως δούμε πραγματικά τον Φρέντι που μας αξίζει και που δικαιούνται ΟΛΟΙ οι φανς που μεγαλώσαμε με αυτό επικό συγκρότημα. Ο Ράμι Μαλέκ τώρα, αν και πραγματικά σπουδαίος στον ρόλο του, απλά και κατηγορηματικά ΔΕΝ μοιάζει στον Φρέντι!! 

Έχει προφανώς διαβάσει πολύ καλά τις κινήσεις και έκανε πολύ καλή δουλειά στις χορογραφίες, ενώ είναι πολύ πιθανό να δικαιώσει τον Μέι και τον Σίνγκερ και εγώ να φάω τα λόγια μου, γιατί παίζει να κερδίσει, αν και φέτος έχω την αίσθηση ότι όλοι οι σινεφίλ είναι με τον Βίλεμ Ντεφόε που ενσαρκώνει τον Βίνσεντ Βαν Γκογκ. Στην τελική όποιον σε μελαχρινές αποχρώσεις και να ντύσεις με ένα λευκό φανελάκι και του βάλεις και ένα μουστάκι θα φέρνει κάπως στον θρύλο της ροκ ! ‘Οπως και να χει η ταινία είναι απολαυστική και βλέπεται ευχάριστα… αλλά… και κλείνω με αυτό, δεν είναι η ταινία που περιμέναμε όσοι ακούμε Queen μια ζωή, που έχουμε ως ήχο κλήσης το επικό Bohemian Rhapsody εδώ και χρόνια και όχι πρόσφατα επειδή έγινε ξανά μόδα. Η ταινία είναι υποψήφια για 5 Όσκαρ και τις στιγμές που γράφονται αυτές οι γραμμές ο Ραμί Μαλέκ θεωρείται ένα εκ των δύο φαβορί μαζί με τον Μπέιλ για το ‘Α Ανδρικού, σε μια απονομή που θα κόψει την ανάσα σε όλους τους σινεφίλ! 

                                                                                

3. Green Book 

Πρωτοδημοσιευμένο το 1936 από τον Νεοϋορκέζο ταχυδρόμο και μετέπειτα εκδότη Βίκτορ Χιούγκο Γκριν, το «Πράσινο Βιβλίο», ή το «Πράσινο Βιβλίο του Νέγρου Αυτοκινητιστή» όπως ήταν ένας ετήσια ανανεούμενος οδηγός ακριβείας για τα ξενοδοχεία, τα φαγάδικα, τα καταστήματα και τα βενζινάδικα στα οποία μπορούσε ανενόχλητος να σταθμεύσει ο έγχρωμος επαγγελματίας – καλλιτέχνες, αθλητές και πλασιέ κατά κανόνα- σε εποχές βάναυσου φυλετικού διαχωρισμού. Το 1962, όπου τοποθετείται η ιστορία, ο οδηγός ήταν ακόμη χρήσιμος ειδικά στους μαύρους που σκόπευαν να ταξιδέψουν στο Νότο. Η ταινία, βασισμένη σε αληθινή ιστορία μας μιλάει για τον Tony Lip, πορτιέρη από μία Ιταλο-αμερικανική γειτονιά του Bronx, ο οποίος προσλαμβάνεται ως οδηγός του Dr. Don Shirley, ενός παγκοσμίου φήμης αφροαμερικάνου πιανίστα, για να τον συνοδεύσει σε μία περιοδεία από το Manhattan στον βαθύ Αμερικάνικο Νότο. Θα πρέπει να κινηθούν στηριζόμενοι στο «Πράσινο Βιβλίο», που θα τους υποδείξει τα ελάχιστα καταλύματα, εστιατόρια κτλ που ήταν τότε ασφαλή για τους Αφροαμερικανούς. Μετά το τέλος του ταξιδιού τους κανείς δεν θα είναι ίδιος.

Βίγκο Μόρτενσεν (μου άρεσε περισσότερο) και Μαχερσάλα Αλί είναι και οι δύο υποψήφιοι για ‘Α και ‘Β ρόλο και μας δίνουν σπουδαίες ερμηνείες σε μια ταινία συγκινητική και αληθινή όσο λίγες.

Υποψήφιο για 5 Όσκαρ ίσως  – λέω ίσως – να είναι η μεγάλη έκπληξη της βραδιάς!

2.The Favourite

Ελληνικές σημαίες κυματίζουν ολούθε για το υπερθέαμα του Γιώργαρου του Λάνθιμου που φέτος θα γράψει ιστορία με χρυσά γράμματα και ελπίζουμε με 2-3 αγαλματίδια τουλάχιστον. Διαβάστε εδώ  την γνώμη μου στο κείμενο που έγραψα πριν λίγες μέρες για την ”Ταινία της εβδομάδας” και τσακιστείτε σε κάποια αίθουσα!

1.Spider-Man: Into the Spider-Verse           

                                                                         

Δεν το περιμένατε ξέρω αλλά ως άλλος Φίντσερ, Χίτσκοκ και τέλος πάντων ως ορκισμένος λάτρης των ανατροπών,ζω για αυτές! Η ταινία που είναι υποψήφια για καλύτερο animated ήρθε σχεδόν απ’ το πουθενά και πλέον μιλάμε για τον ορισμό των Superhero movie! Ένα μοναδικό έργο τέχνης για το animation και όχι μόνο. Μια απολαυστική ιστορία, ένας ύμνος στα παιδικά μας χρόνια, στον Spider-Man και τον δημιουργό ενός ολόκληρου μαγικού σύμπαντος, τον Stan Lee που μας άφησε πλήρης ημερών έχοντας γράψει την δική του ιστορία σε παγκόσμιο επίπεδο. 

 

 

Περιμέναμε ότι ή ταινία θα ήταν κάτι πραγματικά αξιόλογο αλλά ξεπέρασε την κάθε μας προσδοκία.  Μαγικό και εντυπωσιακό σινεμά… και κατευθείαν στο νούμερο 26 του IMDB με τις 250 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών – ψηφισμένο από τους σινεφίλ – γιατί αυτό μετράει στην τελική! Δείτε το σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη οθόνη – σε αίθουσα προφανώς αν το προλάβετε – και προτιμήστε το μη μεταγλωτισμένο. Θα μείνετε παγωτό.

Απολαύστε και το τελευταίο από τα τρέιλερ και να ευχηθούμε όλοι μαζί καλή επιτυχία στον Γιώργο Λάνθιμο της βραδιά της απονομής! Μιας απονομής όπου μετά από χρόνια δεν υπάρχουν ξεκάθαρα φαβορί στις περισσότερες κατηγορίες όπως επίσης δεν υπάρχει και παρουσιαστής!

Αυτό σας το είπα;

 

 

  • 51
    Shares

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.