Να μας βρίσκει η ποίηση – Νατάσσα Μανίτσα

Spread the love

Τον τελευταίο μήνα μου έχει καρφωθεί η ιδέα ότι αν ποτέ έμπαινα ενεργά και σταθερά σε τάξη ξανά θα δίδασκα μόνο ποιήματα. Ίσως και θα μίλαγα με στίχους. Ο λόγος είναι απλός.

Εκείνη μόνο…

σου ψιθυρίζει μυστικά που πρέπει εσύ να εξιχνιάσεις
σου φωτίζει πράγματα που μέναν σκοτεινά ως τότε
ώσπου κάποια στιγμή σε ανταμείβει για την αφοσίωσή σου
σου αποκαλύπτει την αλήθεια, σου λέει καθαρά πως
ανήκει σε όλους.

Είναι μεγάλο μάθημα ζωής να μπορείς να εκφραστείς με συμπυκνωμένο λόγο. 3-4 λέξεις στη σειρά και να τα έχεις πει όλα. Δεν έχει σημασία τι καταλαβαίνει ο καθένας, οι ερμηνείες είτε πεις πολλά, είτε πεις λίγα και πάλι προσωπικές είναι. Άσε που αλλάζουν από μέρα σε μέρα. Ανάλογα με το πως ξυπνάς, ακούς κι άλλα πράγματα και εκεί  είναι η τέχνη.

Βαρέθηκα τα πολύ πρακτικά μυαλά, θα λάτρευα και λίγο θεωρία. Να μιλάμε για ιδέες, να διαβάζουμε αόρατες έννοιες ανάμεσα σε γραμμές, κατά το πως το λέν κι οι Άγγλοι – reading between the lines. Από την πρώτη φορά που έπεσε επάνω μου η φράση, έγινε πολύ φίλη μου. Σχεδόν εμμονικά κολλητή ή αγαπημένο σπορ. Παρατήρησέ το. Οι αλήθειες του καθενός μας δεν είναι στο τι λέμε, ούτε καν στο τι δείχνουμε με πράξεις. Βρίσκεται ανάμεσα σε όλα αυτά που με το σταγονόμετρο εκθέτουμε, μπουρδουκλωμένη στους ρόλους και το στήσιμο που υιοθετούμε, αναλόγως της περιστάσης. Και συνδέεται συνήθως με την πρόθεση της έκφρασης και όχι τόσο με την ίδια την έκφραση. Λες μια μέρα “σ’αγαπώ”. Η έκφραση ίδια είναι για χίλιες δυο περιπτώσεις. Η πρόθεση και ο σκοπός αλλάζει αν και όταν το πεις.

Θα ήθελα ένα ποίημα για την κάθε μέρα. Διαλέγεις και παίρνεις. Σήμερα θα διάλεγα:

Ο στίχος που πασχίζει να μιλήσει τώρα τον αρνιέμαι
μ’ έχει πλήξει με σιωπή επτά ολόκληρα χρόνια
μονάχα εσύ υπάρχεις στον οποίο θέλω να διηγιέμαι ατελεύτητα τον εαυτό μου
να φωνάξω να ουρλιάσω μέχρι θανάτου να σαλέψω τη γλώσσα μου μες στον παραλογισμό μου
έως που να φθαρεί το φίμωτρο που εσύ είσαι
είσαι συ και συ και συ και ακόμα δεκαριά συ τι ξέρω χίλια συ

όλα τα συ που επικαλούμαι ή όλα τα συ
με τα οποία συζητάω και όλα τα συ που παρεμβαίνουν
μες στους διαλόγους μου
περιδέραιο από συ τ’ αγγίζω χάντρα χάντρα
το ταβάνι
το φως
κάποιο ορισμένο μπάνιο στη Σκόπελο
μια δεκαριά πρόσωπα αγαπητά και κοντινά πολύ
ή το σεντόνι του κρεβατιού μου
ή κουρτίνα
το ραδιόφωνο
και ανεξάντλητες οι φλέβες που ρέουν πάνω στις σελίδες
για να με αρδέψουνε
υπάρχουν και μερικά συ που είναι πολύ ειδικά εγώ

Μάτση Χατζηλαζάρου

Να εξαντλήσουμε τα συ να πιάσουμε τα ‘γω λοιπόν. Γιατί έτσι πάει η σειρά, πρώτα εξαντλούμε τους γύρω και μετά γυρνάμε μέσα μας. Ή μήπως ανάποδα; Ωραίο θέμα συ-ζήτησης. Όταν συζητάω με όλα τα συ, για σύμπνοια, σύμπλευση, συμπέρασμα, μη συμβατική συμβολική συμβολή, συνεργάζομαι και συμφιλιώνομαι με όλα τα συ και ΄γώ. Μαζί. Ωραία λέξη κι αυτή. Και σπάνια.

Θέλω ιδέες ξανά για πολλά συν και πολλά μαζί. Όχι άλλες ασκήσεις που περιλαμβάνουν χέρια μόνο. Τις εξαντλήσαμε. Ας συστρατευθούμε, συναγωνιστικά για ένα σύμπαν με συμπαίκτες και πάσες- ιδέες που ασκούν μυαλά. Και έννοιες. Και συνέργεια. Και μαγεία…

Νατάσσα Μανίτσα

  • 56
    Shares

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.