Ως εδώ… – Χαρά Μαρκατζίνου

Spread the love

Μια βαθιά ανάσα παίρνω
τώρα πια τα καταφέρνω
σ’ένα σκοινί ισορροπώ τυφλά

Κι όταν λες πως θα μ’αφήσεις
κι όταν πας να μ’εξαντλήσεις
αγάπη αντλώ απ’το πουθενά

Αν δεν είχα γίνει έτσι
τίποτα δε θα’χα αντέξει
δε θα’μενα εδώ
δε θα’μουν εδώ
αν δε σ’αγαπούσα τόσο
δε θα προσπαθούσα τόσο
δε θα’μενα εδώ
δε θα’μουν εδώ
μα ως εδώ

Είναι κάποια τραγούδια που δεν τα’χες ακούσει ποτέ…που ούτε ήξερες καν πως υπάρχουν…που μπορεί να πέρναγαν απαρατήρητα…κι ένας στίχος πρωτού χαθεί φευγαλέα μαζί με τη στιγμή που πέρασε να σου κυριεύει το μυαλό… ‘αγάπη αντλώ απ’το πουθενά’

Απ’τη μια η αγάπη κι από την άλλη το πουθενά…δύο άκρα μίας συμφωνίας που μοιάζει με παραφωνία. Μια μελωδία που έχασε τις νότες της και βυθίστηκε σε μια σιωπή που φωνάζει ‘ως εδώ’!

Απ’τη μια η αγάπη κι από την άλλη το πουθενά…το λίγο, το σχεδόν, το τόσο όσο, το ‘δε μπορώ να δώσω παραπάνω’, το καθόλου. Μια εκκωφαντική σιωπή αισθημάτων, λέξεων, μιας πράξης που αναζητά μάταια η καρδιά από κάπου να πιαστεί. Κενό, σιωπή, τίποτα…

Οι μέρες κυλούν και ντύνονται με μια συνήθεια, με μια σιγουριά πως θα είσαι εδώ, ό,τι κι αν γίνει. Και ξεχνιέσαι, αφήνεσαι στη σιωπή, στο λιγότερο, που μπορεί να είναι και ανακούφιση, στο λιγότερο που το δικαιολογείς με μια καθημερινότητα γεμάτη με τόσα άλλα, εκτός από εκείνη… Μα θα είναι εδώ, στο’χει δείξει άπειρες φορές μέχρι τώρα. Στο δικό σου λίγο απαντά με το δικό της πολύ. Στο δικό σου κρύο σε ζεσταίνει όσο κανείς, κι ας μην της το’χεις παραδεχτεί ποτέ μέχρι τώρα, κι ας της το δείχνεις άτσαλα μ’ένα τρόπο που φωνάζει από μακριά πληγή…

Την στρίμωξες σε ένα χρόνο, σε μια στιγμή που και για τους δυο σας ήταν παράδεισος. Κι ας είχες το ταλέντο να αποδεσμεύεσαι όλες τις υπόλοιπες στιγμές. Να απέχεις. Να κρατάς μια απόσταση ασφαλείας…Μόνο που για εκείνη κάθε άλλη στιγμή προσμονής, απουσίας, σιωπής είναι πόνος, είναι δάκρυ, είναι πνιγμένος θυμός. Μα σ’αγαπάει κι αντέχει…στο’χει δείξει τόσες φορές άλλωστε. Στριμωγμένες, χαμένες στιγμές κι η μόνιμη δικαιολογία πως είναι δύσκολο, μα τι να κάνουμε…

Κάθε σιωπή κι ένα βήμα πιο μακριά. Κάθε απουσία κι ένα βήμα πιο κοντά προς την έξοδο. Κάθε δεδομένη στιγμή, ένα ακόμα δάκρυ στην πληγωμένη καρδιά. Κάθε άρνηση σ’αυτό που νιώθεις, μια επιβεβαίωση πως δεν την θέλησες αρκετά…

Σπασμένα κομμάτια της που μάταια προσπαθεί να κολλήσει στην αγκαλιά σου, σε μια αγκαλιά που μοιάζει μακρινή πια, που μοιάζει να της ψυθιρίζει ‘ως εδώ’

‘Αν δε σ’αγαπούσα τόσο δε θα προσπαθούσα τόσο…’, σου λέει με τα μάτια, με την φωνή, με τη σιωπή, με την ψυχή, με το κορμί. Μα γίνεται αέρινη, μοιάζει να σου γλιστρά μέσα από τα χέρια σου κι εσύ να την αφήνεις να ξεμακραίνει. Κρατάς τα φτερά της εγκλωβισμένα κι ίσως να πιστεύεις πως θα τα κρατήσεις καθηλωμένα…

Κάθε σιωπή και μια δικαιολογία που άρχισε πια να ξεφτίζει,να μην είναι αρκετά δυνατή για να κολλήσει τα ραγισμένα της κομμάτια. Μια καθυστέρηση μέχρι να πάρει τη δύναμη να ξεριζώσει όσα ένιωσε, να δει κατάματα τον εαυτό της και να πει ‘ως εδώ’.

Τι κι αν ένιωσες κάτι, ό,τιδήποτε; Δεν της το έδειξες ή της το πήρες άτσαλα πριν καν προλάβει να το χαρεί, να το νιώσει στα χείλη, στο κορμί, στην καρδιά. Την άφησες να παλεύει σε μια σιωπή που μπορούσε να τη μεταφράσει αλλιώς…

Το τραγούδι τελειώνει…

‘αν δε σ’αγαπούσα τόσο, δε θα προσπαθούσα τόσο, , δε θα’μενα εδώ,
δε θα’μουν εδώ, μα ως εδώ…’

https://www.youtube.com/watch?v=r65fLUKamPo

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.