Μια μικρή προσευχή αυτή τη Μεγάλη Παρασκευή – Χαρά Μαρκατζίνου

Spread the love

Μία μέρα γεμάτη κατάνυξη, μία μέρα που ο χρόνος κυλά διαφορετικά, ίσως και να σταματά για λίγο μπροστά στο Θείο Δράμα...μία μέρα που επαναλαμβάνεται με μαθηματική ακρίβεια κάθε 365 ημέρες ή λίγο λιγότερο για να μας θυμίσει πως αξίζουμε τη λύτρωση, γινόμαστε κοινωνοί της Ανάστασης, της Αλήθειας, της Αγάπης αρκεί να το θελήσουμε…

Θέλουμε άραγε να αναστηθούμε; Μήπως ο δρόμος προς την Ανάσταση απαιτεί μία θυσία που δεν είμαστε σε θέση να κάνουμε; Μήπως θυσιάζουμε τον εαυτό μας καθημερινά σε αδιέξοδες καταστάσεις, σε μισαλλόδοξα σχέδια, στο ‘φαίνεσθαι’ κι όχι στο ‘είναι’; Μήπως εμείς οι ίδιοι καρφώνουμε με δύναμη το κάθε καρφί του σταυρού μας τιμωρώντας τον εαυτό μας όχι μόνο για τα λάθη του αλλά και για λάθη που του χρέωσαν οι άλλοι; Μήπως προτιμούμε το σκοτάδι του μαρτυρίου γιατί το φως της Ανάστασης είναι τόσο εκτυφλωτικό και δε μπορούν τα μάτια μας να αντέξουν την Αλήθεια που θα φέρει μαζί του; Μήπως ο Γολγοθάς είναι το μόνο ‘ασφαλές’ περιβάλλον για τον καθένα μας, αγνοώντας πως η ζωή ξεκινά μετά τη σταύρωση, μετά το τέλος…

Πάντα με συγκινούσε το παρακάτω απόσπασμα από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο:

«ἐπείνασα γὰρ  καὶ  ἐδώκατέ  μοι  φαγεῖν,  ἐδίψησα  καὶ  ἐποτίσατέ  με,  ξένος  ἤμην  καὶ  συνηγάγετέ  με,  γυμνὸς  καὶ  περιεβάλετέ  με, ἠσθένησα  καὶ  ἐπεσκέψασθέ  με, ἐν φυλακῇ  ἤμην  καὶ  ἤλθετε πρός  με»

Που σε ελεύθερη μετάφραση θα πει:

«Πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω, ήμουν ξένος και με φροντίσατε, γυμνός και με ντύσατε, άρρωστος και με επισκεφθήκατε, ήμουν στη φυλακή και ήρθατε σε μενα»

Ο Χριστός δίδαξε τους μαθητές του να βοηθούν τους συνανθρώπους τους, λέγοντάς τους πως αν βοηθούν κάποιον σε ανάγκη θα είναι το ίδιο με το να έχουν βοηθήσει Εκείνον! Κι όμως, σήμερα προτιμούμε να βοηθάμε λιγότερο, ίσως επιλεκτικά, μπορεί και καθόλου εκείνους που έχουν ανάγκη… κι αναρωτιόμαστε «γιατί»; Τι είναι άραγε εκείνο που μας δυσκολεύει;

Αυτή τη συγκεριμένη Μεγάλη Παρασκευή συνειδητοποίησα πως είναι δύσκολο για πολλούς απο μας να διεκδικήσουμε την ατομική μας Ανάσταση, να κάνουμε το δικό μας ταξίδι στο φως, στην αλήθεια, στην αγάπη, γιατί πολύ απλά μας είναι αδιανόητο ή απαγορευμένο, να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να δεχθεί αγάπη, να δεχθεί στοργή και φροντίδα από εμας τους ίδιους.  Το μικρό Χριστό που κρύβει ο καθένας μέσα του, τον έχει εγκαταλείψει πεινασμένο, διψασμένο, μόνο, γυμνό χωρίς τη ζεστασιά της αγάπης, άρρωστο, φυλακισμένο στη μοναξιά της ενοχής. Κι Εκείνος το μόνο που ζητά, δεν είναι άλλο ένα καρφί στο πολύπαθο και καταπληγωμένο του σώμα αλλά μία λέξη αγάπης που θα κάνει τον πόνο ανεκτό, ένα δάκρυ που θα πλύνει την πληγή και θα ανακουφίσει το μαρτύριο.

Όταν σταματήσουμε να σταυρώνουμε τον ατομικό μας Χριστό, Εκείνον που έχει κουρνιάσει στην ψυχή μας και δακρύζει καθημερινά, θα μπορέσουμε να μη σταυρώσουμε και τον συνάνθρωπο, με λέξεις καρφιά και συμπεριφορές σκληρές σαν αγκάθινα στεφάνια. Και τότε ναι θα είμαστε σε θέση καλοδεχτούμε τη δική μας Ανάσταση, να κοιτάξουμε το φως με μάτια ορθάνοιχτα χωρίς να το φοβόμαστε, χωρίς να το αποφεύγουμε

Αυτή τη Μεγάλη Παρασκευή θα ψυθιρίσω μια μικρή προσευχή που όλοι μας έχουμε ανάγκη:

Με αγαπώ, με συγχωρώ, με επιστεύομαι

Καλή Ανάσταση σε όλους με το Φως να πλημμυρίσει τις ψυχές μας και την Αγάπη να θερμάνει τις καρδιές μας!

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.