Χρόνια Πολλά μαμά! Δώρο για σένα! – Έλια Κουρή

Spread the love

 

Μάνα, μητέρα, μαμά. Είναι η μαμά μου και σήμερα γιορτάζει.

Σας έχει τύχει ποτέ να διαβάσετε ένα άρθρο ή τις σκέψεις κάποιου ανθρώπου και να είναι η γραφή τόσο μεταδοτική ώστε να σας εμνεύσει και να σας κινητοποιήσει να γράψετε και εσείς κάτι; Φαντάζομαι πως κάπως έτσι θα πρέπει να συμβαίνει με τους συγγραφείς οι οποίοι αντλούν έμνευση από οτιδήποτε…

Χθες βράδυ λοιπόν διάβασα ένα κείμενο όπου η γραφή ήταν τόσο δυνατή, έβγαζε αλήθεια, τρυφερότητα και ενσυναίσθηση και κινητοποίησε τα γρανάζια του μυαλού μου ώστε να γράψω λίγα λόγια καρδιάς για την μητέρα μου, στην οποία κακά τα ψέμματα, οφείλω τα πάντα, δηλαδή την ίδια μου την ύπαρξη.

Από μικρή είχα μια ιδιαίτερη σχέση με τη μαμά μου. Γεννήθηκα αρκετά πρόωρη βλέπετε, στην πρώτη βδομάδα του έβδομου μήνα, και δυσκολεύτηκε πολύ να με γεννήσει, ευτυχώς χωρίς να κινδυνεύσει καμιά μας. 1.230 γραμμάρια βγήκα, σαν ένα μικρό κουνελάκι που χωρούσα στην παλάμη του γιατρού, θυμάται την πρώτη γνωριμία μας. Έπειτα δύο μήνες στη θερμοκοιτίδα εγώ, ευτυχώς χωρίς αναπνευστικό πρόβλημα και έπαιρνα γρήγορα το προβλεπόμενο βάρος, καθώς έπινα όλο το γάλα που μου έδιναν οι νοσοκόμες. Τον πρώτο καιρό η μαμά δεν ερχόταν να με δει, φοβόταν, βλέπετε, πολύ μην γίνει κάτι και δεν ήθελε να έχει δεθεί μαζί μου… Όταν μου το πρωτοείπε είχα αντιδράσει «Καλά, σοβαρολογείς, δεν ερχόσουν να με δεις;» της έλεγα και δεν σας κρύβω πως αισθανόμουν ενοχλημένη, όμως τώρα που πια έχω μεγαλώσει και καταλαβαίνω πώς μπορεί να ένιωθε η μάνα μου στην πιθανή προοπτική να με χάσει και δεν την αδικώ. Ταλαιπωρήθηκε πολύ για να με γεννήσει, μια βδομάδα στο μαιευτήριο να περιμένει να αναπλαστούν τα νερά, που έσπασαν απροειδοποίητα στον έκτο μήνα και στο τέλος να την βάλουν να γεννήσει με τεχνητούς πόνους… Σκληρά καρύδια μάλλον και οι δυο μας, τα καταφέραμε! Ερχόντουσαν τον πρώτο μήνα να με δουν ο μπαμπάς και οι θείες μου και άκουγαν τις νοσοκόμες στο «Έλενα» να τους λένε πως είμαι πολύ φαγανή και παίρνω βάρος. Τον δεύτερο μήνα αναθαρρημένη η μαμά ερχόταν και αυτή και στις 24 Οκτωβρίου με πήραν σπίτι και με κοίμιζαν σε ένα μεγάλο δωμάτιο με μεγάλο παντζούρι που το έλουζε το φως του ήλιου…

Πολύ δεμένη λοιπόν με τη μαμά μου, κολλημένη θα πρέπει να πω καλύτερα, ακόμα και τώρα που πλησιάζω τα 39. Και το περηφανεύομαι οφείλω να ομολογήσω! Σκέφτομαι πολλές φορές ότι θα πρέπει επιτέλους να απογαλακτιστώ αλλά από την άλλη μου αρέσει κιόλας που με φροντίζει. Είμαι καλομαθημένη, το παραδέχομαι. Είμαι του κανακέματος, της στοργής και του προδέρμ αλλά η μαμά δεν το ‘χει και πολύ με το κανάκεμα. Μεγαλώσαμε, λέει, τώρα κανακεύει μόνο τα εγγόνια της, τα ανίψια μου, που της δίνουν ζωή και έχει ξανανιώσει. Άφησε νωρίς τη δουλειά της για να μας μεγαλώσει καθώς η γιαγιά δεν μπορούσε να μας κρατήσει  και η ίδια δεν εμπιστευόταν τις γυναίκες για τη φροντίδα μας. Έτσι, την είχαμε πάντα μέσα στο σπίτι. Αυτή μας έφτιαχνε το φαγητό, μας πήγαινε στην παιδίατρο, ξενυχτούσε όταν ήμασταν άρρωστες, ερχόταν στο σχολείο να ρωτήσει για την πρόοδό μας και να πάρει τους βαθμούς μας… Ο μπαμπάς δούλευε, αλλά ως άντρας παλαιάς κοπής, είχε κάνει τη μαμά «κολώνα του σπιτιού». Αυτός την ενθάρρυνε να σταματήσει να δουλεύει για να μας μεγαλώσει. Εμένα μου άρεσε αυτό, και της αδερφής μου επίσης. Έτσι, μάθαμε να μην στρερούμαστε τίποτα. Κυρίως την αγάπη. Αρκετά εκδηλωτικούς δεν τους έλεγες τους γονείς μας αλλά ούτε και αυστηρούς. Ό, τι θέλαμε το είχαμε. Υλικά αγαθά και αγάπη μπόλικη που μας έδειχναν ο καθένας με τον τρόπο του. Ο μπαμπάς μας αγαπούσε όλες αλλά είχε αφήσει τη φροντίδα μας στη μαμά και τηρούσε μια διακριτική αλλά γεμάτη αγάπη παρουσία. Μια φορά θυμάμαι μας είχε πάει στο Αρχαιολογικό Μουσείο ο μπαμπάς και μου έπιασε το φερμουάρ τα χείλη και μου έβαλε βούτυρο κακάο. Και πηγαίναμε και κάτι σούπερ διακοπές το καλοκαίρι, είκοσι μέρες κάθε φορά και σε διαφορετικό μέρος. Αλλά αν και κορίτσια «κολλήσαμε» πάνω στη μαμά. Η αδερφή μου πια έχει κάνει τη δική της οικογένεια και έχει γίνει και αυτή πλέον μανούλα και εγώ συνεχίζω να μένω με τη μαμά μου. Δεν το θεωρώ κακό και, ναι, το παραδέχομαι, δεν έχω απογαλακτιστεί ακόμα… Σε εκείνη στρέφομαι όταν έχω κάποιο πρόβλημα, αυτήν συμβουλεύομαι για οτιδήποτε… Πολλές είναι οι φορές που τσακωνόμαστε, ξέρετε για αυτά τα χαζά, τα καθημερινά, πολλές φορές μου σπάει και της σπάω τα νεύρα, όμως όσο και να τσακωνόμαστε θέλω πάντα να την έχω δίπλα μου… Ιδίως τώρα που είμαστε μόνο αυτή και εγώ… οικογένεια…

Τι να πρωτοπώ για τη μαμά μου; Είναι πολύ δυναμική και ηγετική σαν χαρακτήρας και πολύ πεισματάρα. Θέλει όλα να περνούν από τα χέρια της. Τη θαυμάζω για αυτό αλλά και για το γεγονός πως δεν λυγίζει εύκολα στα δύσκολα. Πολλές φορές της λέω πως έχει γίνει παράξενη όπως η γιαγιά, αλλά πολύ φοβάμαι, δηλαδή σίγουρη είμαι πως σαν την μαμά θα γίνω και εγώ όταν θα φτάσω στην ηλικία της. Και βαθιά μέσα μου θέλω να γίνω σαν τη μάνα μου, γιατί είναι καλός άνθρωπος, με αρχές και όλοι την σέβονται και την υπολογίζουν. Σπάνια θα κλάψει αλλά όταν γίνει, εγώ αποσυντονίζομαι και τρομάζω. «Για να κλαίει η μαμά σημαίνει ή ότι είναι πολύ πιεσμένη ή ότι κάτι δεν πάει καλά». Γενικά είναι βράχος. Ξέρω πως είναι περήφανη για μας, τις κόρες της, για όσα έχουμε καταφέρει στη ζωή μας και για τα εγγόνια της, τα ανίψια μου που είναι η χαρά της ζωής της… «Εγώ να σας μεγαλώσω τα παιδιά; Aποκλείεται, δεν έχω κουράγιο. Να σας τα κρατήσω να πάτε μια εκδρομή ή για φαγητό, ευχαρίστως», έλεγε και μας εξέπληξε όταν ήρθε το πρώτο εγγόνι και το μεγαλώνει όταν οι γονείς του βρίσκονται στη δουλειά. Καλά τώρα που έχει έρθει και το δεύτερο και θα βγει και Νικόλας, το όνομα του μπαμπά, δεν σας λέω τι γίνεται… Μέχρι που μας είπε πως θα μεγαλώσει και το δικό μου παιδί όταν κάνω…

Πιστεύω πως όσα χρόνια κι αν περάσουν, ακόμα και αν κάνω τη δική μου οικογένεια κάποια στιγμή, πάντα θα είμαι το παιδί της μαμάς. Της συγκεκριμένης μαμάς. Της μαμάς μου. Εύχομαι, μαμά μου, να είσαι γερή, να μας χαίρεσαι, να μας καμαρώνεις, να μας στηρίζεις και να είσαι πάντα δίπλα μας για πολλά πολλά χρόνια ακόμα. Και όλο και πιο πολύ να μας αγαπάς και να σε αγαπάμε!

Χρόνια πολλά μαμά! Να είσαι πάντα υγιής, χαρούμενη και ευτυχισμένη! Είμαστε και εμείς πάντα εδώ για σένα… Άντε να μεγαλώσουν λίγο τα μικρά, να πάμε εκείνο το ταξίδι που θέλουμε, μόνες μας, εγώ και συ, εσύ και εγώ…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.