10η Ετήσια Έκθεση της ARTe – Έτερον Κάλλος

Spread the love

Τι σημαίνει Έτερον Κάλλος; Τι σημαίνει δηλαδή στην περίπτωση αυτής της έκθεσης, η ομορφιά του Άλλου; Και γιατί φέτος το εργαστήριο της ARTe πήρε ένα τόσο επικίνδυνο ρίσκο να δημιουργήσει ένα πείραμα το οποίο ενδεχομένως να θυμίζει μια «συνηθισμένη» έκθεση, όπου ο καθένας εκθέτει ό,τι νομίζει καλύτερο απ’ όσα δημιούργησε μέσα στην σπουδαστική του σεζόν; Σωστά κι εύλογα ερωτήματα, αφού το πείραμα αυτό ομολογουμένως ξενίζει, ειδικά αν το κοιτάξει κανείς με μια περαστική και κάπως αδιάφορη ματιά. Κι όμως! Εδώ το πράγμα κάπως διαφοροποιείται, διότι η πρόθεση μας ήταν όντως διαφορετική, ή μάλλον για να το θέσουμε καλύτερα, η εκκίνηση είχε έναν παράδοξο σκοπό. Κι αυτός ο σκοπός προϋπόθετε την έννοια της ελεύθερης πρότασης του κάθε ενός σπουδαστή ξέχωρα, όχι βέβαια κάτω από την ομπρέλα ενός κυρίαρχου θέματος (όπως εξάλλου συνηθίζεται) αλλά κάτω από την σκέπη μιας παραδοχής: Σέβομαι να συνυπάρχω με την ομορφιά του άλλου… όποια κι αν είναι αυτή. (Υπάρχει άραγε αυτό το κουράγιο σήμερα στους δημιουργούς;) Υφίσταται το Έτερον Κάλλος όταν το ιδανικό της τέχνης μου συναντάει την αντίφαση του άλλου; Και ποια είναι η αντίφαση που με δυσκολεύει αν όχι η ιδιόλεκτη, και παντελώς άσχετη με τον «τρόπο» μου προσωπική πρόταση του συνεκθέτη μου; Επιπλέον δε, μπορώ άραγε ν’ αντιφάσκω μαζί του μ’ ένα ανεξάρτητο θέμα, την φόρμα μου και την κοσμοθέασή μου;

Άρα, λοιπόν, η έκθεση αυτή είναι ένα μωσαϊκό. Ένα μωσαϊκό αντιθέσεων, που αγγίζει τα όρια του σκανδάλου αν σκεφτούμε ότι στα περάσματα απ’ την μια πρόταση στην άλλη συχνά επικρατεί ένα κενό, ένα κενό αισθητικό, το οποίο για εμάς φέτος φάνηκε εξαιρετικά ενδιαφέρον, και θελήσαμε να το αξιοποιήσουμε φέρνοντάς το στα άκρα του. Και τι είναι αυτό το κενό, αν όχι κάτι που αυτονόητα μας χωρίζει, και που ενίοτε είναι η συνθήκη αποδοχής για την απρουπόθετη επικοινωνία με τον άλλον. Είναι σαν να ομολογείς: Δεν αναζητώ δήθεν ομοίους για να συνδιαλλαγώ ή να στοχαστώ, αλλά εντάσσομαι στο μωσαϊκό της ζωής και μαθαίνω να υποστηρίζω το Έτερον Κάλλος… όποιο κι αν είναι αυτό. Διότι η ομορφιά του Άλλου είναι η ουσία του Ανθρώπου αντίκρυ μας, ανεξάρτητα απ’ την βαθμίδα της εικαστικής του εξέλιξης. Είμαι αυτόνομος, στέκομαι δω μέσα με τον «τρόπο» μου, αλλά συνάμα αποδέχομαι την παράλληλη πορεία των άλλων, και ίσως αυτή μου η σκέψη μετουσιώνεται σε διάλογο συνύπαρξης.

Βγαίνοντας από τον χώρο της ARTe θα θέλαμε να αισθάνεστε γοητευμένοι, μπερδεμένοι, σκανδαλισμένοι, και ανήσυχοι, ίσως ανάλογα με όσες θετικές εκπλήξεις θα ‘χετε δοκιμάσει στο διάβα των εικόνων. Διότι αυτή η ανάμεικτη γοητεία και το σκάνδαλο είναι η πεμπτουσία της ζωής, αυτό δηλαδή που ο άνθρωπος κατασκεύασε ως δημοκρατία. Είναι ένας τρόπος ύπαρξης.

Η έκθεση αυτή αφιερώνεται στον μεγάλο μας δάσκαλο, τον σπουδαίο εικαστικό που έφυγε αυτές τις μέρες: τον Βαγγέλη Δημητρέα. Ήταν εκείνος που δίδαξε στην Καλών Τεχνών τον Βαγγέλη Παππά και την Ελένη Καμπουράκη. Ήταν ένας αληθινός καλλιτέχνης, μα πάνω απ’ όλα ένας σπάνιος διανοούμενος που μας δίδαξε ακριβώς αυτό: Να είσαι πάντα δεκτικός κι ανοιχτός στο μαγικό κι αναπάντεχο Έτερον Κάλλος….

Εγκαίνια: Σάββατο 22/6 στις 19:30

Η έκθεση θα λειτουργήσει και την Κυριακή  23/6 από τις 11:00-13:00 & 17:30- 21:00

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.