Nowness: Υπέροχο “τώρα” και άλλες καλοκαιρινές ιστορίες – Νατάσσα Μανίτσα

Spread the love

 

Το έλεγε ο Elvis με αυτή την βαθύτατη φωνή που χτυπάει φλέβα.

Έχω την αίσθηση ότι γεννιόμαστε έτσι. Οι κολλημένοι με το παρελθόν, οι ανησυχούντες για το μέλλον και εμείς που αγαπάμε το τώρα και δίνουμε σημασία ακόμα και στη φορά του αέρα και πόσο ανάλαφρα περνάει ανάμεσα από τα μαλλιά μας. Γεννιόμαστε έτσι αλλά μια απόφαση είναι να το μάθουμε. Ή να αφήσουμε να μας το μάθουνε. Πόση ώρα χρειάζεται μια απόφαση, θα μου πεις. Από μια στιγμή, μέχρι μια ολόκληρη ζωή…

Θυμάμαι φίλο που πάντα όταν έκλαιγε για τα χαμένα του αμόρε του έλεγα, ότι πάσχει από το σύνδρομο της μιας γκόμενας πίσω. Κλαίγαμε πάντα την προηγούμενη μέχρι που η νυν βαριόταν και γινόταν η νέα προηγούμενη για να κλαίμε. Κάπως έτσι είναι το άτιμο το παρελθόν. Σε τρώει τόσο, μέχρι που το παρόν φεύγει και λες γαμώτο τι έχασα; Τα πάντα. Δυστυχώς. Τις εικόνες, τις αισθήσεις, τις μυρωδιές, τα λόγια, τα χαμόγελα, την επαφή, τα ζόρια. Τα πάντα. Γιατί τα πάντα θυσιάζονται γι αυτή την μισή και λειψή ανάμνηση και την υποθετική ερώτηση “Κι αν;” Ε δεν… Δεν αλλάζει αυτό. Δεν. Όταν μπαίνει στη μέση το Δεν χαλάει όλα τα Ζεν. Παλιό μου στάτους – πολύ πετυχημένο. Κολλάει εδώ ταμάμ για όλες τις βαλίτσες και τις αποσκευές από το παρελθόν που κουβαλάς και δεν αφήνεις ούτε χαραμάδα για ανάσα. Όλοι έχουμε. Γι αυτό όμως υπάρχουν και οι αποθήκες. Να μπει η κάθε αποσκευή εκεί που της αξίζει για να φύγεις στο ταξίδι.

Σήμερα έκανα μια βόλτα όμορφη, ηλιόλουστη, καλοκαιρινή από αυτές τις Αθηναϊκές που όταν τις εξιστορείς σου λένε οι πολλοί μα στην Αθήνα; Κυρίως στην Αθήνα. Ήπια πορτοκαλάδα με 4 τετράγωνα παγάκια χωρίς κομματάκια που είχε χρώμα και γεύση όχι και την καλύτερη για πορτοκαλάδα, αλλά ήταν δροσερή και αυτό αρκούσε. Σε ένα κήπο καταπράσινο, με ομπρέλες και αχτίδες ηλιάνθιστες που χώνονταν ανάμεσα σε πολύλογίες, καφέδες, και ανησυχίες, χερια που χάιδευαν ή σήκωναν το δάχτυλο για να υποδείξουν, κύριους που διάβαζαν εφημερίδες, γιαγιάδες που έστηναν κουτσομπολιό, τη σαλάτα και το κρασί που ακολούθησε της πορτοκαλάδας, του καφτανιού μου που ταίριαζε σουπερ με τα νέα μου σκουλαρίκια, κι αν δεν ταίριαζε εγώ τα αγάπησα μαζί κι αυτό επίσης αρκούσε.

Σήμερα είπα μια ιστορία που ήταν καταχωνιασμένη σε αποθήκη, γιατί γι αυτό υπάρχουν οι ιστορίες μας. Να τις λέμε και να λέμε πως γουαου ρε παιδί μου τι έχω ζήσει κι εγώ. Και ομολόγησα πως αν δεν την έλεγα έτεινα να την ξεχάσω, γιατί η δική μου αποθήκη έχει μόνωση. Ανεμελιάς, αλλαγής κι ανανέωσης. Είχε σκόνες επάνω και προς στιγμήν μου προκάλεσε έναν βήχα, αλλά όταν την είπα γύρισε εκεί που την έχω τοποθετημένη. Στο ράφι εμπειρίας. Και έκατσε εκεί πάλι ήρεμη. Γιατί είχε ήδη πιάσει ένα αεράκι πολύ ανανεωτικό και μια τούφα μου έμπαινε στο μάτι. Την φύσηξα κι όλα πήραν την κανονική τους μορφή ξανά. Ο κήπος, εγώ, εσύ, εμείς, λουλούδια και μυγάκια που πέταγαν τριγύρω, το ρολόι που μου έλεγε να φύγω, το αυτοκίνητο στο πάρκινγκ που ακόμα δεν έχω καταφέρει να πλύνω. Όλα αυτά που κάνουν το τώρα μου τη μόνη σταθερά που αξίζει να ζήσω. Που αν δεν παρατηρήσω, αν δεν φροντίσω, αν δεν νιώσω, θα φύγουν άτσαλα και ούτε ως αποσκευές δεν θα προλάβω να τις αποθηκεύσω.

Είναι τέχνη να ξέρεις να φτιάχνεις αναμνήσεις. Από αυτές που αξίζει να ανασύρεις για λίγο σε όλους τους κήπους που θα έρθουν και θα χρειαστεί να ντύσεις για λίγο το τότε τώρα σου με εσάνς ιστορίας. Παραμύθι, όπως αυτό με τα 4 παγάκια και μια πορτοκαλάδα άνοστη μα δροσερή αρκετά, ώστε να κάνει την δίψα μου ανάμνηση. Μόνο γι αυτό…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.