Κάποτε Στο Χόλιγουντ: Η ταινία της εβδομάδας είναι ένας ύμνος στην τέχνη του σινεμά – Haris Petruzzo

Spread the love

Να ‘μαστε πάλι εδώ φίλοι και φίλες με αφορμή την 9η ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο, μετά από ολιγόμηνη διακοπή λόγω εργασιακών υποχρεώσεων. Ελπίζω να είχατε ένα όμορφο καλοκαίρι με ξενοιασιά και ξεκούραση παρέα με τους αγαπημένους σας! Οι καλοκαιρινοί μήνες ως γνωστόν προσφέρονται για πολλά και όμορφα πράγματα αλλά όσον αφορά τα σινεμά και με εξαίρεση παραγωγές μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού,δεν λογίζονται ως περίοδος για να απολαύσουμε αριστουργήματα. Το αντίθετο μάλλον, καθώς οι εταιρίες παραγωγής ξεφορτώνονται κυρίως ότι σαβούρα έχει μείνει απ’τους προηγούμενους μήνες. Με ελάχιστες εξαιρέσεις επαναλαμβάνω. Μπορεί βέβαια η εμπειρία ενός θερινού κινηματογράφου με μια μπύρα και τα πατατάκια στα χέρια να ισοσκελίζει λίγο την κατάσταση, αλλά από ποιότητα λίγα πράγματα. Πάμε στη ταινία μας τώρα!

Είμαι ίσως ο τελευταίος που θα περιμένατε να σας εκπλήξει με κάτι άλλο πέρα από ύμνους για αυτό που μόλις παρακολούθησα με 3 μέρες καθυστέρηση λόγω εργασιακών υποχρεώσεων. Περίμενα κάτι ξεχωριστό όπως πάντα από τον Ταραντίνο. Σίγουρα όμως όχι κάτι τόσο καλό. Ο άνθρωπος δεν κάνει απλά σινεμά. Δεν είναι απλά ένας ακόμη σκηνοθέτης, όπως άλλοι που αγαπώ (βλ.Σκορσέζε,Νόλαν,Φίντσερ, Μανν) Εδώ είναι ένα… Ντελόριαν (το αυτοκίνητο στην Επιστροφή στο μέλλον για τους μη μυημένους) που σε ταξιδεύει στον χρόνο. Στα τέλη της δεκαετίας του ‘60 συγκεκριμένα. Στον χωρο – χρόνο όμως που θέλει να σου παρουσιάσει αυτός μέσα από τις ιστορίες του. Όπως γουστάρει αυτός. Γιατί πέρα από όλα τα υπόλοιπα, είναι πλέον και δημιουργός παράλληλων κόσμων. Το έκανε μια φορά στους Μπάσταρδους. Το ξανακάνει εδώ, ενώ την ίδια στιγμή σε βομβαρδίζει με εικόνες, σκέψεις, όνειρα και φαντασιώσεις. Από ένα παράλληλο σύμπαν λοιπόν μόλις επιστρέψαμε. Ένα σύμπαν που μοιάζει αρκετά με το δικό μας αλλά δεν είναι ακριβώς το ίδιο. Ένα σύμπαν το οποίο το μεγαλοφυές και σχεδόν διεστραμμένο μυαλό του το συλλαμβάνει ως ιδέα. Το περνάει σε χαρτί. Μετά το κάνει φιλμ. Αφού… ολοκληρώσει, μας μοιράζει υγρά χαρτομάντιλα και ολοκληρώνουμε και εμείς μαζί του. Ταυτόχρονα. Όπως μας αξίζει.

Όταν τα φώτα της αίθουσας σβήσουν το φανταστικό ταξίδι ξεκινά. Σε παίρνει από το χέρι μαζί του σε μονοπάτια ατελείωτης απόλαυσης, γέλιου, δράσης και σχεδόν στα όρια μιας άνευ προηγούμενου κινηματογραφικής ηδονής. Εκεί αντιλαμβάνεσαι ξανά και ξανά την γαμιστερότητα του. Το όραμα του. Την μαεστρία του. Την αλήθεια του. Τις γνώσεις του. Την τέχνη του. Την αγάπη του. Κάθε φορά! Ανεξαρτήτως αποτελέσματος.

Το είχες νιώσει ξανά όταν ο Βίνσεντ Βέγκα χόρευε με την Μια Γουάλας και λίγα λεπτά μετά της κάρφωνε μια σύριγγα στο στέρνο σώζοντας της τη ζωή. Το είχες γουστάρει όταν η Βανέσα Φερλιτο ως Αρλίν, χόρευε το Down In Mexico στα πατώματα για τον stuntman Mike (Kurt Russell) στο σαρωτικό Death Proof. Το είχες αντιληφθεί με ανατριχίλα όταν ο Fassbender ως Lt. Archie Hicox σήκωνε τα 3 δάχτυλα με λάθος τρόπο, για να παραγγείλει 3 ουίσκι προκαλώντας έναν κακό χαμό μέσα στη φωλιά των Ναζί… όπου τελικά δεν μένει ρουθούνι. Το είχες πανηγυρίσει με γουρλωμένα μάτια όταν η “Νύφη” με την κίτρινη φόρμα και τα ασορτί Onitsuka Tiger, μοίραζε πόνο και μάζευε ανθρώπινα μέλη στην επική εκδίκηση της μέσα στο άντρο των ‘κακών’ σε τρεις διαδοχικές σκηνές μάχης διαρκείας σχεδόν 40 λεπτών – ανθολογία για το παγκόσμιο σινεμά, με το “Don’t let me be misunderstood” των Santa Esmeralda να σκάει σαν δυναμίτης και να δονεί τη αίθουσα σε μια υπέροχη σπαθομαχία στο φινάλε, ενώ εσύ ψάχνεις για την ντίσκο μπάλα και χαμογελάς, σχεδόν χορεύοντας στο κάθισμα σου εκστασιασμένος!

 

Κάπου εκεί λοιπόν συνειδητοποιείς ξανά και ξανά ότι ο Ταραντίνο δεν είναι απλά ένας τύπος που μοιράζει απλόχερα βία, περιπέτεια, δέος και πωρώσεις με αυτό που κάνει. Μοιράζει ονειρώξεις. Είναι ένας ισορροπιστής ανάμεσα στη φαντασία και στην πραγματικότητα. Είναι για τη ακρίβεια ο ορισμός της κατάστασης REM. Εκεί ακριβώς, στο σημείο μεταξύ ύπνου και ξύπνιου όπου τα βλέφαρα τρεμοπαίζουν και δεν έχεις αντίληψη αν αυτό που βιώνεις είναι πραγματικό ή αν κοιμάσαι ύπνο βαθύ ταξιδεύοντας σε κόσμους άλλους.

Εδώ λοιπόν ασχολείται με δύο ιστορίες οι οποίες όμως τέμνονται με τρόπο μοναδικό. Μια φανταστική και μια πραγματική.

Στόρι:

Ο Ρικ Ντάλτον είναι ένας ξεθωριασμένος αστέρας του Χόλιγουντ που δείχνει να έχει χάσει το δρόμο του και καταπιάνεται με ότι μπορεί, κυρίως τηλεοπτικές παραγωγές, ώστε να βγάζει τα προς το ζειν. Μαζί στην πορεία του τον ακολουθεί πιστά ο προσωπικός του κασκαντέρ και πλέον φίλος Κλιφ Μπουθ (Μπραντ Πιτ). Στην χλιδάτη γειτονιά του Ντάλτον (Ντι Κάπριο) όμως μετακόμισε πρόσφατα το πιο hot, φρέσκοπαντρεμένο ζευγάρι της βιομηχανίας του κινηματογράφου! Ο σκηνοθέτης Ρομάν Πολάνσκι και η πανέμορφη και ανερχόμενη στάρλετ Σάρον Τέιτ (Μάργκοτ Ρόμπι). Η ζωή θα τα φέρει έτσι λοιπόν ώστε οι μοίρες όλων να συναντηθούν. Στο Ταραντινικό σύμπαν αυτά όμως και εκεί έχουμε και την ανατροπή της ιστορίας για όσους γνωρίζετε τι συνέβη το 1969. Αν όχι googlάρετε με δίκη σας ευθύνη.

Γνώμη και κράξιμο (2 σε 1):

Τα περί σπλάτερ απαντήθηκαν χρόνια πριν και όσοι ακόμη χρησιμοποιείτε φράσεις όπως… “Δεν μου αρέσει το πολύ αίμα και η βία στις ταινίες του”, το ίδιο επιχείρημα 3 δεκαετίες μετά δηλαδή, είστε για γέλια. Εγώ προσωπικά θέλω να σας χαστουκίσω. Μπορείτε φυσικά να χαλαρώνετε στον καναπέ σας, σχολιάζοντας αμέριμνοι μαζικές δολοφονίες, εκτελέσεις, βομβαρδισμούς, γενοκτονίες και την καταστροφή του Αμαζόνιου (Sic). Ο Ταραντίνο όμως κατά τ’ αλλά είναι σπλατεράς. Είναι βίαιος. Και σας πείραξε αυτό. Έλεος όμως.

Για να τα ξεκαθαρίσουμε λοιπόν. Ο Ταραντίνο κάνει πραγματικό σινεμά για πραγματικούς ανθρώπους! Για ανθρώπους που αντιλαμβάνονται πως πέρα από γλυκανάλατες και ρομαντικές ιστοριούλες ή κωμωδίες, η βία (κυρίως) και ο θάνατος είναι μέσα στη ζωή. Βρίσκονται παντού. Απλά ο τύπος το κάνει πιο εμφατικό.

Το κορυφαίο μου συνέβη πρόσφατα όταν μια κυριούλα στο φέισμπουκ με ρώτησε αν είναι σωστό να γυρίζονται ταινίες για serial killers και εγκληματίες γενικότερα και τι τελικά προσφέρει αυτό. Της απάντησα πως σε αντίθετη περίπτωση η μοναδική ταινία που θα είχε γυριστεί στην ιστορία του σινεμά θα ήταν «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ» και η μοναδική σειρά το “Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας” και κάπου εκεί η συζήτηση έλαβε τέλος πριν καν αρχίσει!

Θα πει κάποιος βέβαια ως αντίλογο, ότι υπάρχουν ‘ειδικοί’ που δεν τους αρέσει (ενίοτε ή πάντα) ο Ταραντίνο. Μα φυσικά! Έχουμε την τιμή να έχουμε και στην Ελλάδα δυο-τρεις βλαμμένους που περιμένουν στη γωνία – ειδικά όταν παραμιλούν στην συντριπτική τους πλειοψηφία κοινό και κριτικοί! Ε, γελάει ο κόσμος με όλους αυτούς γιατί κάνουν κατά βάθος κακό στο σινεμά και αποτρέπουν στην ουσία κόσμο από το να απολαύσει μια σπουδαία ταινία. Τους ξέρω και τους τρώω στη μάπα στις δημοσιογραφικές προβολές. Μερικοί από αυτούς μπαινοβγαίνουν στην αίθουσα ανάμεσα σε τηλεφωνικές κλήσεις, όταν βλέπουν ταινίες για τις οποίες αργότερα γράφουν κριτικές. Κάποιοι άλλοι καν δεν πατάνε και θάβουν ταινίες έτσι. Γιατί απλά μπορούν. Χωρίς να τις έχουν δει. Ας μη ξεχάσω φυσικά όσους τα παίρνουν από εταιρίες παραγωγής ή διανομής για να υμνήσουν ή να κράξουν και τέλος να αναφέρω και τους απλά… κομπλεξικούς, που θέλουν να ξεχωρίζουν με τα 2 αστέρια τους όταν όλοι οι υπόλοιπο βαθμολογούν με 4 και 5. Ναι. Υπάρχουν και αυτοί και είναι για πολλές κλωτσιές. Γιατί… δεν έχουμε όλοι τα ίδια γούστα προφανώς θα σου απαντήσουν με υπεροπτικό ύφος, ενώ κρατιέσαι για να μη τους φτύσεις στη μάπα.

Επίλογος:

Η ταινία είναι ένα έπος και οποίος σας πει αλλιώς δεν ξέρει τι του γίνεται. Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο τα μάτια μου δεν έπαιξαν ούτε μια φορά. Σεναριακά αψεγάδιαστο! Σκηνοθετικά, και ερμηνευτικά μια απ’ τα ίδια! Τελειότητα ωλούθε… μέχρι τα πευκάκια που πάνε τα ζευγαράκια, που έλεγε και ο Γκιωνάκης στην θρυλική σκηνή με την πορτοκαλάδα στον Σταυρίδη. Ντι Κάπριο & Μπραντ Πιτ έχουν κάνει θεαματικά level up εδώ και πολλά χρόνια, ούτως η άλλως. Για τον Λέο τα έχουμε ξαναπεί και εδώ δίνει ρέστα με ερμηνειάρα που λίγοι θα κατάφερναν. Ο Πιτ όμως δεν έχει ακόμα αναγνωριστεί όπως του αξίζει.

Τεχνικά τώρα: Φωτογραφία,σκηνικά-κοστούμια και φυσικά μουσικάρες στα γνωστά επίπεδα προφανώς, μας μεταφέρουν άκοπα στο Λος Άντζελες των ‘60s.

Εν κατακλείδι: Μια τρίωρη μυσταγωγία. Μια ωδή στο πραγματικό και μεγαλειώδες σινεμά που σε κάνει να ξεχνάς τα πάντα για 2-3 ώρες. (Τρεις ώρες στη προκειμένη και θα γούσταρα να είναι άλλες τρεις, γιατί ειλικρινά δεν κατάλαβα πως πέρασαν!) Ωδή στο σινεμά που δεν θα πεθάνει ποτέ όσο υπάρχουν τύποι σαν τον Κουέντιν Ταραντίνο. Που ελπίζουμε να μην κάνει μόνο 10 ταινίες όπως επανειλημμένα έχει δηλώσει αλλά να κάνει 20, 50, 100 και να ζήσει αιώνια. Που δεν σπούδασε σινεμά αλλά πήγαινε σε ταινίες. Σε πολλές ταινίες. Σε όλες τις ταινίες πιθανόν. Είμαστε το ποίμνιο του. Είμαστε οι χούλιγκαν του. Είμαστε οι καμικάζι αυτοκτονίας του. Εγώ προσωπικά έχω το μαχαίρι στα δόντια και αναδύομαι από τα λασπόνερα με τα μάτια μου να γυαλίζουν έτοιμος για πόλεμο με οποίον διαφωνεί. Όποιος φοράει τα Ταραντινικά & όχι μόνο σινε χρώματα είναι η συμμορία μου. Είναι η οικογένεια μου. Είναι η γκόμενα μου. Είναι οι σχέσεις ζωής μου. Είναι ο έρωτας μου, που δεν θα τελειώσει ποτέ και θα σας αγαπώ αιώνια. Είμαστε ένα. Συνοδοιπόροι εραστές του καλού σινεμά!

Ο αυθεντικός τίτλος της ταινίας λέει πολλά και εξηγεί πολλά. Μια φορά… και έναν καιρό στο Χόλιγουντ. Έτσι ξεκινούν σχεδόν όλα τα παραμύθια και ο Ταραντίνο μας πήρε μαζί του σε μια απίστευτη πτήση με ταινιάρα-μαγικό χαλί την οποία περίμενα ως την κορυφαία του καλοκαιριού (ανάμεσα σε δεκάδες πατάτες), αλλά πλέον μιλάμε για μια εκ των κορυφαίων της δεκαετίας. Σε ευχαριστούμε Κουέντιν.

ΥΓ. Για όσους γνωρίζουν το θέμα που έχει δημιουργηθεί με την σεκάνς όπου ο Μπραντ Πιτ παίζει ξύλο με τον Μπρους Λι (η κόρη του θρύλου των πολεμικών τεχνών ζήτησε από το κοινό να μποϊκοτάρει την ταινία γιατί θεωρεί πως το πορτρέτο του πατέρα της είναι μια γελοία καρικατούρα) Οκέι καταλαβαίνουμε πως είναι συναισθηματικά φορτισμένη, αλλά ας εξηγήσει κάποιος σε αυτήν και σε όλους όσους τα έβαλαν με τον σκηνοθέτη, ότι βλέπουμε την σκηνή μέσα από τα μάτια και τις αναμνήσεις του χαρακτήρα του Μπραντ Πιτ, που στην τελική στο σύμπαν του Ταραντίνο, ίσως να ήταν και πιο σκληρός καργιόλης από τον θρύλο των πολεμικών τεχνών! Στην ταινία αυτά! Μεσω των χαρακτήρων αυτά! Γιατί χάπια να σε κάνουν εξυπνότερο όταν βλέπεις σινεμά δεν έχουν κυκλοφορήσει ακόμη και αν δεν το ‘έπιασες’ δεν πειράζει. Εγώ είμαι εδώ για να σας το κάνω ψιλά.

Δείτε το τρέιλερ και καλές προβολές φίλες και φίλοι!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.