Judy – Η εντυπωσιακή επιστροφή της Ρενέ Ζελβέγκερ στην ταινία της εβδομάδας!

Spread the love

Ήταν το σωτήριο έτος 1939 όταν στις Αμερικανικές αίθουσες έκανε την εμφάνιση της μια ταινία η οποία έμελλε να γίνει μια από τις πιο αγαπημένες στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και όχι μόνο. Εγώ όμως γεννήθηκα αρκετά χρόνια αργότερα και δεν είχα την χαρά να σας γράψω λίγα λόγια! Θα αδράξω την ευκαιρία λοιπόν με στόχο φυσικά να σας κάνω μέρος της ιστορίας της Τζούντι Γκάρλαντ την οποία στην Ελλάδα γνωρίζουν μόνο οι σινεφίλ και ίσως κάποιοι μουσικοί παραγωγοί. Με λίγα λόγια λοιπόν,”Ο Μάγος του Οζ” είναι η ιστορία ενός ορφανού κοριτσιού, της Ντόροθι, που μένει στο Κάνσας με τους θείους της και το σκύλο της Τότο. 

Μια μέρα, μια κακιά γειτόνισσα χτυπάει στην πλάτη με μια σκούπα τον Τότο και εκείνος τη δαγκώνει. Έπειτα, η ίδια βλαμμένη κυριούλα επιστρέφει με ένταλμα από το σερίφη για ευθανασία του σκύλου. Βάζει τον Τότο σε ένα καλάθι στο πίσω μέρος του ποδηλάτου της και ξεκινούν για το σερίφη, αλλά ο σκύλος καταφέρνει να ξεφύγει και επιστρέφει στη Ντόροθι! Εκείνη την στιγμή όμως ένας ανεμοστρόβιλος τους παίρνει κυριολεκτικά… και τους σηκώνει, για να τους προσγειώσει τελικά σε έναν άλλο, μαγικό κόσμο. Εκεί, με την βοήθεια μερικών νέων και περίεργων (εμβληματικών πλέον) φίλων θα προσπαθήσει να βρει έναν σπουδαίο μάγο, από τον οποίο θα ζητήσει βοήθεια, ώστε να επιστρέψει στο σπίτι της στο Κάνσας παρέα με τον σκύλο της.

Γιατί…Toto, we’re not in Kansas anymore!! (Πέεεεεθαινα να το χώσω αυτό στο κείμενο)

Η ταινία είναι ένα μιούζικαλ φαντασίας σε σκηνοθεσία Βίκτορ Φλέμινγκ και αποτελεί τη γνωστότερη και εμπορικότερη (ανάμεσα σε εκατοντάδες διασκευές) μεταφορά του μυθιστορήματος του Λ.Φρανκ Μπάουμ The Wonderful Wizard of Oz που κυκλοφόρησε το 1900. Προτάθηκε για 6 βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για αυτό της Καλύτερης Ταινίας χάνοντας από το ”Όσα παίρνει ο άνεμος”! Κατάφερε όμως να κερδίσει δύο (Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού και Καλύτερης Μουσικής Επένδυσης), ενώ το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε το μαγικό… Over the Rainbow πρώτο στη λίστα με τα καλύτερα κινηματογραφικά τραγούδια όλων των εποχών! Αυτά ως εισαγωγή ώστε να κατανοήσετε γιατί αυτό το μικρό κοριτσάκι σχεδόν λατρεύτηκε όσο λίγοι στην Αμερική ως show woman γενικότερα (είχε και σπουδαία φωνή). Εδώ στην Ελλάδα αν μπορούσα να κάνω έναν παραλληλισμό θα ήταν κάτι μεταξύ του Βασιλάκη Καΐλα και της Αλίκης Βουγιουκλάκη, αλλά πολλαπλασιάστε το αυτό επί εκατό. Πάμε στην ταινία μας τώρα!

Βρισκόμαστε σχεδόν 30 χρόνια μετά στον χειμώνα του 1968 και η Τζούντι Γκάρλαντ, σχεδόν ‘τελειωμένη’ στην Αμερική, λόγω της αναξιοπιστίας της και της εξάρτησης της από χάπια και αλκοόλ, καταφθάνει στο Λονδίνο για μια σειρά από sold out εμφανίσεις. Εκεί, καταβεβλημένη από την πολυτάραχη ζωή της και 5 γάμους ενδιάμεσα (!!) με τρία παιδιά, ένα εκ των οποίων η Λίζα Μινέλι, έχοντας αρκετές ταινίες στο βιογραφικό της αλλά μόνο μια ακόμη μεγάλη επιτυχία, το ”Ενα αστέρι γεννιέται” του 1954 (πρόσφατα είδαμε και το ριμέικ) προσπαθεί να κάνει ένα δυναμικό come back! Εκεί, στο Λονδίνο, θα ξεδιπλωθεί η τελευταία πράξη της δόξας αλλά και του δράματος της και εμείς γινόμαστε μάρτυρες των τελευταίων μηνών της ζωής της.

Γνώμη: Όσοι έχουν έστω μια μικρή ιδέα για το τι ακριβώς έκανε γνωστή παγκοσμίως την Γκάρλαντ δεν θα απογοητευθούν. Η ταινία είναι μια μουσική βιογραφία (εν μέρει μιούζικαλ δηλαδή) και η Ζελβέγκερ είναι καταπληκτική! Δεν ‘παίζει’ απλά την Γκάρλαντ. Δεν την μιμείται δηλαδή. Υπήρξαν στιγμές που ήταν η Γκάρλαντ μέσα όμως από καθαρά δικές της εκφράσεις και ερμηνευτικές δυνατότητες και πιστέψτε με δεν υπερβάλω καθόλου. Ειδικά όταν έρχεται σε αντιπαράθεση με τους θαυμαστές της. Εκεί βλέπεις το πόσο εύθραυστη αλλά και πόσο οργισμένη είναι ως Γκάρλαντ. Διακρίνεις όμως και την σπιρτάδα και το μπρίο που αγαπήσαμε σ’ αυτήν στο παρελθόν ως Μπρίτζετ Τζόοουνς να μεταμορφώνεται σε κάτι μεγαλύτερο. 

Σε κάτι σπουδαίο και φυσικά σε κάτι στενάχωρο. Αυτό νομίζω θα το καταλάβει κάθε θεατής με μια μέση κινηματογραφική παιδεία όταν θα βγει από την αίθουσα με ελαφρώς σφιγμένο στομάχι. Γιατί η ταινία είναι στενάχωρη, όπως ακριβώς ήταν ολόκληρη η ζωή της και ειδικά βέβαια προς το τέλος της. Γιατί η Γκάρλαντ μπήκε στην σόου μπιζ από τα τρία της χρόνια και ως παιδί θαύμα στερήθηκε σχεδόν τα πάντα, πράγμα που βλέπουμε εν μέρει στα φλας μπακ της ταινίας! Αυτό λοιπόν για μένα είναι το στοίχημα που κερδίζει η Ζελβέγκερ αλλά και το Judy, πέρα φυσικά από το κομμάτι των σόου που είναι πραγματικά σπουδαίο αλλά και την πιστή καταγραφή της εποχής όσον αφόρα τα σκηνικά, τα κοστούμια και φυσικά την all around ατμόσφαιρα.

Είναι όμως το Judy μια μεγάλη ταινία; Μια ταινία δηλαδή που θα πρωταγωνιστήσει στην επερχόμενη περίοδο των βραβείων; Η απάντηση είναι όχι. Απλά και κατηγορηματικά. Γιατί η Ζελβέγκερ δεν είναι μια σταρ του διαμετρήματος μιας Γκλεν Κλόουζ ή μιας Κέιτ Μπλάνσετ (για να μην αναφέρω την δικιά μου αγαπημένη και με κράξετε) και δεν μπορεί μόνη της να σηκώσει ολόκληρο το φορτίο.

Να εστιάσω στο υπόλοιπο καστ; Ας το κάνω. Καλές ερμηνείες, αλλά ως εκεί για όλους… και αν αναρωτηθείτε από που ξέρετε την μικρή που ενσαρκώνει την κόρη της, να σας πω ότι σκότωσε έναν γίγαντα στη τελευταία σεζόν του Game Of Thrones (κλείνω το μάτι πονηρά).

Να πω για την σκηνοθεσία; Η ταινία δεν έχει κορύφωση πέρα από μια ελαφρώς συγκινητική στιγμή στο φινάλε. Δεν κάνει δηλαδή ένα μεγάλο μπαμ να σε συγκλονίσει. Δεν είναι φλατ… αλλά δεν σε απογειώνει. Ίσως να είναι το σενάριο του Τομ Εντς διασκευασμένο από το θεατρικό ”End Of The Rainbow”, το οποίο με τα φλασμπακ του προσπαθεί να μας δώσει περισσότερα, αλλά μάλλον μας κοιμίζει χωρίς ένταση, μετριάζοντας το τελικό αποτέλεσμα. Θυμήθηκα τώρα το σπαραχτικό..”La Vie En Rose” για την ζωή της Εντίθ Πιάφ με την Μάριον Κοτιγιάρ. Ε… εκεί ας πούμε νιώσαμε όλα όσα λείπουν από το Judy για να κάνω μια σύγκριση που ίσως κατανοήσετε καλύτερα. Εν κατακλείδι…μένει να δούμε το πόσο ψηλά θα μπορέσει να ‘τραβήξει’ την ταινία η ερμηνεία της Ρενέ η οποία εκτός απρόοπτου νομίζω πως έχει την υποψηφιότητα στο τσεπάκι της και αυτό από μόνο του θα είναι κάτι πραγματικά σπουδαίο.

Αυτά από μένα φίλοι και φίλες. Μπαίνουμε σιγά σιγά στην περίοδο των βραβείων και μερικές από τις ταινίες των επόμενων 2-3 μηνών θα είναι οι καλύτερες του 2019 και μαζί με τον ”Τζόκερ” του Τοντ Φίλιπς και το ”Κάποτε στο Χόλιγουντ” του Κουέντιν Ταραντίνο θα γράψουν την δική τους κινηματογραφική ιστορία.

Να πηγαίνετε σινεμά!

Απολαύστε το τρέιλερ του ”Judy” αλλά και μια υπερ-κομματάρα από το σάουντρακ, την οποία άκουσα δυνατά γύρω στις 25 φορές με ακουστικά, ενώ σας έγραφα αυτές τις γραμμές και που έχω λιώσει τις τελευταίες μέρες!

Καλή ακρόαση… και Καλή Προβολή!

   

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.