50+1 ταινίες που αγάπησα την δεκαετία που φεύγει! – Haris Petruzzo

Spread the love

 

Το τέλος του 2019 δεν σηματοδοτεί απλά το φινάλε της χρονιάς αλλά και της δεκαετίας που διανύουμε.Αυτές τις μέρες λοιπόν θα χορτάσετε από countdown,ανασκοπήσεις και λίστες όλων των ειδών κανείς δεν θα μείνει παραπονεμένος είτε πρόκειται για μουσικές,είτε για τηλεόραση,είτε στην τελική για οτιδήποτε τραβά η όρεξη σας! Εδώ θα ασχοληθούμε αποκλειστικά με σινεμά όμως ως συνήθως.  

Η κινηματογραφική δεκαετία που φεύγει λοιπόν μου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση. Γλυκιά λόγω ποιότητος.Έχω αρκετές νέες και πολύ αγαπημένες ταινίες! Πικρή,λόγω υποψηφιοτήτων και φυσικά βραβείων –  ειδικά της Ακαδημίας! Αυτά όμως τα έχω ξαναγράψει και ξανακράξει σε προηγούμενα κείμενα μου. Εδώ δεν θα το κάνω γιατί πρώτον θα μας πάρει χρόνο και δεύτερον είμαι πλέον και σε ηλικία που καρδιακά και εγκεφαλικά θερίζουν οπότε ας μην ανεβάσω παλμούς.

Οι ταινίες πολλές και σπουδαίες όπως προ είπα. Αρκετές από αυτές νομίζω θα τις μνημονεύουμε για δεκαετίες. Κάποιες δε,πιστεύω πως θα μείνουν ως κλασσικές,ενώ ειδική μνεία θα κάνουμε και για ερμηνείες τα επόμενα χρόνια,με πιο πρόσφατη προσθήκη μια εκ των κορυφαίων όλων των εποχών. Tην σαρωτική ερμηνεία του Χοακίν Φίνιξ ως ”Τζόκερ” που μάλλον θα του χαρίσει και το Χρυσό Αγαλματάκι που του χρωστάει η Ακαδημία. Ναι απ΄το ”The Master” εννοώ.

Last but not least…σκηνοθέτες,σεναριογράφοι και υπόλοιποι συντελεστές μεγαλούργησαν με την βοήθεια των στούντιο και αρκετές φορές με την συμβολή των ειδικών εφέ,ενώ μέγιστοι συνθέτες και οι μεγαλειώδεις μουσικές τους μας συγκίνησαν και μας μάγεψαν. Το σινεμά και η μουσική βλέπετε ήταν πάντα έννοιες άρρηκτα συνεδεμένες! 

Ο κινηματογράφος λοιπόν πέρασε σε άλλα,δισθεώρητα επίπεδα αυτή την δεκαετία,ενώ εμείς ως σινεφίλ,φτάσαμε στο να θεωρούμε αρκετά από αυτά τα επιτεύγματα σχεδόν δεδομένα. Για του λόγου το αληθές,θυμάμαι σαν τώρα μια συζήτηση που είχα κάνει κατά την έξοδο μου από την ”Δουνκέρκη” του Νόλαν με έναν σινεφίλο. Εγώ φανερά εντυπωσιασμένος από την ταινία (αν και δεν είναι μια από τις 2-3 αγαπημένες μου δικές του) είχα εστιάσει κυρίως στην ιστορία,στην έλλειψη πρωταγωνιστή αλλά και στον ρεαλισμό και την αληθοφάνεια των πολεμικών σεκάνς συγκρίνοντας την παραγωγή με αυτή της συγκλονιστικής ”Διάσωσης του στρατιώτη Ράιαν”! 

Εκεί και  εν μέσω της κουβέντας μας ο συνομιλητής μου, μου λέει: ” ‘ντάξει μωρέ,καλό ήταν αλλά δεν είχε πολλή δράση ούτε αρκετό συναίσθημα”. Χαμογέλασα νευρικά λοιπόν δαγκώνοντας την γλώσσα μου για να μην τον λούσω με διάφορα κοσμητικά επίπεδα,σκεφτόμενος ότι μόλις είχαμε γίνει μάρτυρες μιας πιστής αναπαράστασης μερικών εκ των πιο επικών σώμα με σώμα μαχών,αερομαχιών και ναυμαχιών του Β΄Παγκοσμίου πολέμου,αλλά παρ’ όλα αυτά υπήρχε θεατής που έφυγε ανικανοποίητος από την αίθουσα. Ίσως γιατί δεν έσκασε καμιά βόμβα μέσα στο ποπ κόρν του…ξέρω γω! Την δεκαετία του ’60 ας πούμε μια μέση πολεμική ταινία είχε 6-7 θάμνους και δυο τρία ποτάμια,για σκηνικό,με τους πρωταγωνιστές να ανταλλάσουν πυροβολισμούς με ήχους…που έκαναν πιου πιου και σβιν σβιν,την στιγμή που έκανε την εμφάνιση του ένα τενεκεδένιο τανκ προκαλώντας τους ενθουσιασμό! Πάρε και 6-7 Όσκαρ και γράψε ιστορία στα τότε χρόνια,ενώ κάποιες από αυτές τις παραγωγές αν τις δεις σήμερα για πρώτη φορά ,στην καλύτερη περίπτωση θα τις θεωρήσεις απλά…αξιόλογες κυρίως λόγω σεναρίου. 

Ας επανέλθουμε στο σήμερα όμως και στο υπερ σινεμά που απολαμβάνουμε πλέον…σε όλα τα είδη!

Θα μιλήσω για Σινε-εμπειρίες ζωής όπως το ”Interstellar” το οποίο είτε το θεωρείς μια εκ των κορυφαίων του αιώνα που διανύουμε και όχι μόνο,είτε απλά…δεν το κατανόησες και κυρίως δεν το ένιωσες γιατί μάλλον το είδες για πρώτη φορά ανάμεσα στις διαφημίσεις του Σταρ 3-4 χρόνια μετά την έξοδο του στις αίθουσες ή στο λαπ τοπ, αντί να το απολαύσεις εκεί που του άξιζε. Σε μια σκοτεινή αίθουσα δηλαδή ανάμεσα σε κόσμο που έτρεμε από συγκίνηση και ανέπνεε με δυσκολία ολοκληρωτικά χαζεμένος από αυτό το μοναδικό υπερθέαμα-ύμνο στην αγάπη…αλλά και στο ίδιο το genre του Sci Fi! Είδες άλλη ταινία με λίγα λόγια.

Ξαναδιάβασε και κατάλαβε αυτό που μόλις έγραψα.

Να πω και για το αψεγάδιαστο ρομαντικό λοβ στόρι-αριστούργημα… ”La La Land” που με έκανε να χαμογελάω σαν χαζοχαρούμενος για μέρες μετά την προβολή του! Θυμάμαι πως βγήκα απ΄την αίθουσα έτοιμος να ερωτευτώ,εκεί στο πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου. Μια ταινία που απόλαυσα τέσσερις (4) φορές σε αίθουσα και που σάρωσε τις καρδιές μας αλλά και τα Όσκαρ! Το δύσκολο βέβαια εκείνων των ημερών ήταν να έχεις να αντιμετωπίσεις την κάθε ξινή και κακογαμημένη αλλά και τον κάθε κομπλεξικό τύπου…”δεν πάω σινεμά για να δω ότι πηγαίνουν να δούνε όλοι επειδή είναι μόδα…” ή  ”έλα μωρέ…μια ρομαντική χαζο ιστοριούλα ήταν” τη στιγμή που εσύ κρατιέσαι για να μην τους σκάσεις μια ιπτάμενη κλωτσιά στην καρωτίδα και να τους χώσεις ολόκληρο το πιάνο του Γκόσλινγκ εκεί που δεν πιάνει ήλιο,αλλά δίνεις μάχη να κρύψεις τον Νίντζα που κρύβεις μέσα σου.

Ας σταματήσω εδώ όμως για να μην συγχιστώ παραπάνω.Ελπίζω οι περισσότεροι από εσάς να έχετε απολαύσει σε κάποια αίθουσα κάποιες από τις ταινίες που θα δείτε παρακάτω. Τις δικές μου αγαπημένες.Που ίσως να μην είναι οι καλύτερες της δεκαετίας. Αν και μάλλον είναι. Mε ελάχιστες εξαιρέσεις μερικών πιο προσωπικών επιλογών που δεν θα βρείτε σε άλλες παρόμοιες λίστες! Αν δεν τις έχετε δει λοιπόν – τουλάχιστον τις περισσότερες μερικά χρόνια μετά (έλεος όμως) θα ήταν καλό να τις δείτε σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη οθόνη,χωρίς διακοπές για διαφημίσεις και με μια σχετική ηρεμία. Κεριά. Αλκοόλ.Καλή παρέα που βγάζει τον σκασμό. Ξέρετε εσείς. Τι ξέρετε δηλαδή,ξεράδια ξέρετε αλλά τέλος πάντων. Αν ξέρατε θα τις είχατε δει ήδη. Όλες.

Σαν επίλογο θα γράψω τα εξής: Όπως σχεδόν όλα τα πράγματα στην ζωή με εξαίρεση την μακαρονάδα με κιμά (και τις φεμινίστριες ίσως) που δεν παλεύονται απ΄την καλή και την ανάποδη αντίστοιχα,έτσι και το σινεμά είναι θέμα γούστου. Κάτι που αρέσει σε κάποιον δηλαδή, ίσως να μην αρέσει σε κάποιον άλλον. Στην προκειμένη περίπτωση όμως με αυτήν εδώ τη λίστα οι ταινίες που θα βρείτε είναι η καθεμία με τον δικό της τρόπο από μοναδική εώς και αξεπέραστη. Όχι μόνο για εμένα,για το γούστο μου δηλαδή…αλλά για εκατομμύρια σινεφίλ ανά τον πλανήτη! Εδώ εγώ όμως αξιολογώ αποκλειστικά αλλά και ουσιαστικά το συναίσθημα μου όταν τις πρωτοείδα. Αυτό που ένιωσα δηλαδή. Την χαρά. Την λύπη. Την ανατριχίλα. Τον φόβο. Την συγκίνηση. Το δέος. Τον έρωτα. Την αγάπη. Σχετική εικόνα

50 χώρεσα στην λίστα της δεκαετίας ενώ αρχικά ξεκίνησα να φτιάξω ένα Τοπ 20. Δεν μου έβγαινε όμως με την καμία. 50 λοιπόν! 5 τον χρόνο ας πούμε. Μια κάθε δυόμιση μήνες δηλαδή να βλέπατε (σε αίθουσα επαναλαμβάνω – τσουρέκια θα σας τα κάνω μέχρι να το εμπεδώσετε)  δεν θα χρειαζόταν να φτιάξω λίστα και να έχω φάει την μέρα μου στο λαπ τοπ!

Γιατί ο κινηματογράφος είναι η υπέρτατη τέχνη. Γιατί όταν σβήνουν τα φώτα και η προβολή ξεκινά,μπαίνεις σε έναν άλλο κόσμο. Πιο όμορφο. Γιατί το σινεμά πέρα από…Μαγικός φανός, (Μπέργκμαν) είναι μαζί και ένα μαγικό χαλί που μας ταξιδεύει σε διαφορετικούς κόσμους. Μακριά από προβλήματα και καθημερινότητα έστω και για λίγες ώρες. Οπότε αν δεν πηγαίνετε σινεμά και περιμένετε να δείτε αξιόλογη ταινία μετά από χρόνια στην τβ ή σε download και μετά να μας ξερνάτε την γνώμη σας…μην το κάνετε. Γιατί απλά η γνώμη σας δεν μετράει!! Γιατί όπως προείπα,μάλλον έχετε δει άλλη ταινία και έχετε ασελγήσει χωρίς ντροπή επάνω στην προβολή της,την ώρα που το μωρό έκλαιγε,το φαί καιγόταν και όταν ο Κίτσος σας χούφτωνε τον κώλο ανάμεσα φυσικά σε συνεχείς επισκέψεις στο ψυγείο.

Αυτά από μένα και θα τα πούμε σύντομα με τις κορυφαίες του 2019 στην καθιερωμένη ετήσια λίστα που αγαπήσατε!

Σε καθόλου τυχαία σειρά λοιπόν,χωρίς countdown και με λίγες λέξεις για την πρώτη δεκάδα.Γιατί αν γράψω για όλες (αν και θα το ήθελα) θα μου πάρει άλλη μια δεκαετία. Μπορείτε βέβαια να ανατρέξετε στο σάιτ για αρκετές από αυτές. Φύγαμε!

1. Interstellar (2014) Η αγάπη είναι μοναδική ασταμάτητη δύναμη της φύσης του γνωστού και αγνώστου σύμπαντος – το γράφω ενίοτε γιατί το πιστεύω απόλυτα –
(παρ’ όλες τις δυσκολίες αλλά και τις καριόλες που φέρνει στον δρόμο μου η ζωή) και εδώ έχουμε μια ασύγκριτη ιστορία αγάπης ανάμεσα σε έναν πατέρα και την κόρη του που υπερβαίνει τον χωροχρόνο. Μια ιστορία που μας έκανε να δακρύσουμε. Παράλληλα το σύμπαν που κατασκεύασε για μας αλλά και η επική σκηνοθεσία του Νόλαν, είναι εύκολα ότι πιο εντυπωσιακό είδα αυτή την δεκαετία σε αίθουσα. Για κάθε της ιδέα. Με κάθε εικόνα. Σε κάθε βλέμμα. Με όλες τις νότες. Σοκ και δέος σε repeat mode…για 3 εξωπραγματικές σινε-ώρες που δεν θα ξεχάσω ποτέ.Για όσο ζω και ακόμη παραπέρα.

2. La La Land (2016) Θα μπορούσε να ήταν στο Νο 1 μου αλλά αυτή η παραγωγή είναι αψεγάδιαστη σε τέτοιο βαθμό που ειλικρινά σκέφτομαι πολλές φορές αν ήταν πραγματική ταινία ή αν απλά την φαντάστηκα. Ενα οπτικοαουστικό αριστούργημα – ύμνος στην τέχνη του κινηματογράφου,το οποίο αν δεν είδατε σε αίθουσα δεν θα καταλάβετε ποτέ γιατί θεωρείται αριστούργημα. Ποτέ όμως.Το ότι σάρωσε στα Όσκαρ αλλά δεν πήρε αυτό της Καλύτερης Ταινίας, στην πιο αποτυχημένη βράβευση της Ακαδημίας στην ιστορία του θεσμού,με φακέλους να μπερδεύονται και με κακό χαμό γενικότερα μας έκανε να κλαίμε από νεύρα ενώ και τώρα που το σκέφτομαι τρώω ξανά φρίκες. Από ποια ταινία έχασε;Από το απλά αξιόλογο Moonlight, που είχε μαύρο,γκέι σκηνοθέτη στην Αμερική που έβραζε υπό τον Τραμπ. Όποιος κατάλαβε κατάλαβε λοιπόν και όχι…Στην ΔΙΚΗ μου την λίστα αυτή η ταινία ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ και δεν θα υπήρχε ακόμη κι αν ήταν ένα Τοπ 100.Γιατί έτσι.

3. Shame (2011)

Μυσταγωγία.Μια ταινία που ξεχειλίζει ψυχή. Ένα ερωτικό δράμα μεγατόνων που μας μιλάει για εθισμό,μοναχικότητα,λάθη και πάθη. Ο λατρεμένος Michael Fassbender εθισμένος στο σεξ. Είναι κυνηγός. Οι γυναίκες είναι το θήραμα. Η κατάκτησή τους είναι η στιγμιαία επιβράβευση, μέχρι το επόμενο κυνήγι.Το σεξ είναι ο τρόπος λειτουργίας του μυαλού του. Είναι η λύση και η απάντηση σε όλα. Παντού, με όλους τους δυνατούς και αδύνατους τρόπους.Αποτέλεσμα εικόνας για shame movie gif Αν κάποιος έχει βρεθεί ποτέ στη θέση του πρωταγωνιστή έστω για λίγο στην ζωή του,εδώ θα βρει την πτώση αλλά και την κάθαρση του και θα την δει να γίνεται εικόνα και ήχος. Μια ερμηνεία που με στοιχείωνει κάθε φορά που το ξαναβλέπω ενώ ειδική αναφορά να κάνω και στην Κάρι Μάλιγκαν που μας έδωσε την καλύτερη διασκευή του ”New York New York ” στην ιστορία της μουσικής εν μέσω φυσικά της συγκλονιστικής,συνολικής παρουσίας της.

4. Joker (2019) Αποτέλεσμα εικόνας για joker movie gifΗ ταινία του 2019. Χωρίς καμιά αμφιβολία.Μερικές φορές το ένστικτο μου είναι αλάνθαστο.Κυρίως στα σινε-δρώμενα.Θυμάμαι λοιπόν σαν τώρα την πρώτη φορά που είδα το τρέιλερ της ταινίας.Τον Απρίλη πρέπει να ήταν.Αμέσως μετά και υπερβολικά πρώιμα προφανώς,είχα σχολιάσει στo Facebook μου αλλά και σε 1-2 διεθνή κινηματογραφικά σάιτ,ότι όποιος φιλοδοξεί να κερδίσει το Οσκαρ Α’ Ανδρικού θα πρέπει να κερδίσει τον Χοακίν. 6 μήνες πριν αυτά. Δεν έπεσα έξω. Ποτέ ξανά στο παρελθόν (άντε με εξαίρεση την τριλογία του Νόλαν και την ιστορία του Μπατμαν) δεν γίναμε μάρτυρες ολοκληρωτικού reboot ενός origin story (κόμικ) χαρακτήρα όπως εδώ. Έν κατακλείδι, ένα σπαραχτικό δράμα μεγατόνων για την ψυχική ασθένεια,σκηνοθετημένο μαεστρικά από τον Τοντ Φίλιπς που έρχεται και δένει μοναδικά με μια από τις κορυφαίες ερμηνείες στην ιστορία του σινεμά από τον Χοακίν Φίνιξ.Μια ταινία σοκ,που πιάνει και αναλύει μια κοινωνία (την κοινωνία μας) βαριά άρρωστη που πάει απ΄το κακό στο χειρότερο αλλά και το πως αυτή επιδεινώνει τις ζωές αλλά και τις σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους.”Υγιείς” και μη. Όσο για το δίλημμα που προέκυψε όπως ήταν λογικό στις τάξεις των hardcore και όχι μόνο φανς,μεταξύ Λέτζερ και Φίνιξ η απάντηση είναι μια και ο μπακλαβάς γωνία:Μήλα και πορτοκάλια. Αλλο έκανε ο ένας…άλλο έκανε ο άλλος και διαφορετικό το ύφος των ταινιών.Στα Όσκαρ που έρχονται ο χαρακτήρας του Τζόκερ (εκτός τρομαχτικού απροόπτου) θα γίνει ο 2ος μετά τον Δον Κορλεόνε (Νονός Ι,ΙΙ/ Μπράντο-Ντε Νίρο) που θα βραβευτεί στο πρόσωπο δύο διαφορετικών ηθοποιών. Αν τώρα υπάρχει κάποιος που δεν έχει βρει χρόνο να το δει σε κάποια αίθουσα ας το κάνει.Σήμερα. Τα έγραψα στην εισαγωγή. Μη τα ξαναλέμε. #Τσακιστείτε.

5. Call me by your name (2017) Ας πω αρχικά ότι αυτή η μαγική ταινία είναι μια ιστορία ενηλικίωσης, φιλίας και έρωτα η οποία διαδραματίζεται στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Tο Call me by your name έφερε το καλοκαίρι του 1983 μέσα στον χειμώνα της πόλης και της εποχής μας και ειδικά η γενιά που μεγάλωσε στα 80΄s και δεν είναι ομοφοβική θα το λατρέψει. Ανεξάρτητα με ότι έχετε ακούσει ή ότι νομίζετε η ταινία δεν αφηγείται απλά,μια γκέι ιστορία αγάπης. Οκ, ναι μεν αλλά… και για να το ξεκαθαρίσουμε αυτό νωρίς νωρίς – αν σε λένε Βαγγέλα και είσαι νταλικιέρης, Παντέλο και δουλεύεις οικοδομή, Αριστόμαχο και είσαι στρατιωτικός ή έστω Φαήλο και είσαι πολιτικός, μάλλον δεν θα το πολύ γουστάρεις γιατί ή ταινία έχει – και – ερωτικές σκηνές μεταξύ των δύο ανδρών πρωταγωνιστών.

(Copypaste ότι είχα γράψει πριν 2 χρόνια) Έκλεισα τα μάτια και ένιωσα τα δροσερά σεντόνια του Αυγούστου. Το κρεμασμένο μαγιό στην ντουζιέρα. Τα τζιτζίκια που τιτιβίζουν. Την μερέντα fuck Nutella και την μαρμελάδα του πρωινού, που δεν τελειώνει ποτέ, την στιγμή που η μητέρα σου, σου χαϊδεύει τα μαλλιά. Το ξυπόλυτο περπάτημα στο γρασίδι. Το ζουμερό και βελούδινο ροδάκινο που στάζει στον λαιμό σου και σε κάνει να κολλάς ολόκληρος. Αποτέλεσμα εικόνας για call me by your name gifΤην μασημένη κασέτα που με το στύλο προσπαθείς να επαναφέρεις, ώστε να μην χάσεις τα αγαπημένα σου τραγούδια που θα χορέψει όλη η παρέα το βράδυ στην παραλία. Το τρεχούμενο παγωμένο νερό που πίνεις κατευθείαν από την πηγή στο χωριό. Τις φωνές του πατέρα σου που σε έψαχνε αφού είχε σκοτεινιάσει για να φας μαζί με όλη την οικογένεια. Είναι το κόμικ που διάβαζες σελίδα σελίδα μαζί με τον καλύτερο σου φίλο. Τα μπλουζ που χόρευες στα πάρτι με μισό μέτρο απόσταση από το αντικείμενο του εφηβικού σου πόθου. Είναι το πρώτο τσιγάρο που τράβηξες βαθιά και σχεδόν πνίγηκες από τον καπνό, γελώντας και δακρύζοντας ταυτόχρονα. Τα διαλυμένα Converse All Star που όλο σκεφτόσουν να πετάξεις, αλλά ποτέ δεν βρήκες την δύναμη μέχρι που μια μέρα απλά… εξαφανίστηκαν σε μια άλλη διάσταση. Είναι η απογευματινή βόλτα με τα ποδήλατα παρέα με τους παιδικούς σου φίλους σέρνοντας με ταχύτητα τα πόδια σας στους χωματόδρομους. Εκείνο το ξέφρενο καρδιοχτύπι που πήγε να σπάσει τον θώρακα σου και δεν γνώριζες τον λόγο, γιατί πολύ απλά σου συνέβαινε για πρώτη φορά. Είναι το ραβασάκι που πέρασε από χέρι σε χέρι μέχρι να φτάσει εκεί που ήθελες. Είναι η νωχελικότητα πριν τον μεσημεριανό ύπνο στην ξαπλώστρα της αυλής. Είναι τα νυχτερινά μπάνια κάτω από τα αστέρια. Είναι εκείνο το υγρό φιλί με γεύση από αλάτι, που δεν θα ξεχάσεις ποτέ για όσο ζεις. Είναι οι πολύχρωμες πεταλούδες στα λουλούδια τριγύρω αλλά και οι άλλες στην κοιλιά σου. Είναι τα γυμνά μπερδεμένα κορμιά που κολλάνε ιδρωμένα. Είναι τέλος, η θλίψη που νιώθεις την τελευταία μέρα και ο αποχαιρετισμός με δάκρυα και αναφιλητά μέχρι το επόμενο καλοκαίρι όπου όλα θα είναι αλλιώς.Το ”Call me by your name”  είναι ένα ερωτικό γράμμα που όταν σας παραδοθεί θα κάνει την καρδιά σας να εκραγεί.  Το ”Call me by your name” είναι ο ίδιος ο έρωτας. Το ”Call me by your name” είναι η ίδια η ζωή. Να γίνουμε ένα. Να είμαστε ένα. Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου. Θα σε φωνάζω με το δικό μου.

6. Whiplash (2014)  Ο J.K. Simmons (Όσκαρ Β’Ανδρικού) και ο απίστευτος Milles Teller σε δύο συ-γκλο-νι-στι-κές ερμηνείες που σε κάποιο άλλο παράλληλο σύμπαν θα σάρωναν ό,τι βραβείο δυαδικής ερμηνείας υπήρχε και που μαζί απαντούν στο αιώνιο ερώτημα…κιθαρίστας ή ντράμερ; Ντράμερ είναι η απάντηση,ναι. Δάσκαλος και μαθητής…μαθητής και δάσκαλος, σε ένα παιχνίδι αντιζηλίας, μίσους και ακραίου σαδισμού ή μήπως δύο συνοδοιπόροι στην αναζήτηση για την μαγεία και την ολοκληρωτική τελειότητα μέσω μιας απόλυτης σύγκρουσης, αλλά πάντα με φόντο την υπέρτατη καταξίωση στον κόσμο της μουσικής; Το ερώτημα αυτό απαντάται μόνο στην τελευταία σκηνή της ταινίας που θα χαραχτεί στην μνήμη σας για χρόνια!

7. Drive (2011) 80’s αισθητική και ένα αστυνομικό θρίλερ που καθηλώνει υπό τους ήχους ενός από τα καλύτερα σαόυντρακ που ακούσαμε ποτέ. Μια ταινία one man show για τον λιγομίλητο χαρακτήρα του Γκόσλινγκ (ποτέ δεν μαθαίνουμε το όνομα του/The Driver) από αυτές που εκτινάσουν καριέρες ενώ μαζί του η αγαπημένη Κάρι Μάλιγκαν (με λίγους μήνες διαφορά από το Shame που ανέφερα παραπάνω) ως εύθραυστη αλλά φανερά ερωτοχτυπημένη single mom που ψάχνει για έναν σύντροφο-προστάτη για αυτήν και το παιδί της μακριά από την βία του παρελθόντος που εξακολουθεί να την κυνηγά,με την μορφή του πρόσφατα αποφυλακισμένου συζύγου της – πόσο καλός ξανά ο Όσκαρ Άιζακ.Σχετική εικόνα Η σκηνή του ασανσέρ με τον απόλυτο έρωτα και την σαρωτική βία να εναλλάσσονται,ανήκει πλέον στην ανθολογία του παγκόσμιου κινηματογράφου.

8. Blade Runner 2049 (2017) Οι φαν της επιστημονικής φαντασίας περιμέναμε αυτή την ταινία 35 χρόνια και ο Ντενί Βιλνέβ υπό το βλέμμα του τεράστιου Ρίντλεϊ Σκοτ,δεν μας απογοήτευσε. Το πρώτο και πλέον θρυλικό ”Blade Runner” του 1982,θεωρείται από πολλούς (και από μένα) μια εκ των δύο-τριών κορυφαίων του είδους, αν όχι η κορυφαία (ψάξτε και τα δύο version-φινάλε που κυκλοφόρησαν…αν δεν…μέχρι σήμερα). Με ένα απλό search στο διαδίκτυο βέβαια θα αντιληφθείτε ότι μιλάμε για μια εκ των πιο πολύ συζητημένων ταινιών. Ever. Σε κινηματογραφικό αλλά και φιλοσοφικό επίπεδο.Κάποιες απαντήσεις δίνονται εδώ. Στα υπόλοιπα,ο αυθεντικός Blade Runner/Χάρισον Φορντ επιστρέφει σε έναν iconic ρόλο και παρέα με τον…νέο, Ράιαν Γκόσλινγκ,ενώνουν τα κομμάτια ενός παζλ που παρέμενε άλυτο για σχεδόν 4 δεκαετίες ενώ και το υπόλοιπο καστ ενθουσιάζει.

Η ταινία  – μας έπεσε το σαγόνι/υπερθέαμα – κέρδισε 2 Όσκαρ αλλά δεν προτάθηκε για αυτό της Καλύτερης Ταινίας σε μια εγκληματική απόφαση της Ακαδημίας η οποία διάλεξε εκείνη την χρονιά ανάμεσα σε άλλες…κάποιο…Lady Bird (γαμώ την παράνοια μου λέμε – παραλίγο να πετάξω το λαπ τοπ στον τοίχο τώρα) και το The Post – μερικά επίπεδα πιο κάτω από το Spotlight που θα αναφέρω παρακάτω – επειδή πρωταγωνιστούσε η Μέρυλ Στριπ  (οκ αγαπάμε αλλά νισάφι πχια) παρέα με τον επίσης αγαπημένο με τον Τομ Χανκς.

Lady Bird και The Post βρε! Ποια;;Πως;;Τι εννοείς δεν τα θυμάσαι καν;;

Ακριβώς!!Γελάνε και τα τσιμέντα γιατί ως γνωστόν ο χρόνος τα ξεκαθαρίζει όλα και στην προκειμένη δεν χρειάστηκαν δεκαετίες.Ας μη συνε-χύσω όμως άλλο στα μούτρα της Ακαδημίας των Όσκαρ γιατί θα συγχιστεί ο φίλος μου ο Αχιλλέας που την έχει γκόμενα!

9. Zero Dark Thirty (2012) Ας αρχίσω από τα βασικά.Η Ακαδημία (ξανά σκατά) έκλεψε το Όσκαρ Α’ Γυναικείου από την μοναδική Τζέσικα Τσασταίν εκείνη την χρονιά και έκτοτε τα πράγματα άρχισαν να στραβώνουν σε όλα τα επίπεδα γιατί τους καταράστηκα. Αποτέλεσμα εικόνας για zero dark thirty gifΗ υπέρτατη,υπερ θεά βασίλισσα κρατάει μόνη της ολόκληρη την ταινία με μια ερμηνεία…δυ να μί τη και ενώ κέρδισε τον ημιτελικό (Χρυσή Σφαίρα- δράμα) και έφτασε σχεδόν ως φαβορί την βραδιά του τελικού,τα κυκλώματα της έφαγαν το βραβείο και το έδωσαν στην Τζένιφερ Λώρενς (γιατί άλλο να παίζεις την τρελλή και βασανισμένη απ’ τη ζωή…και άλλο πράκτορα της C.I.A) η οποία σαβουριάστηκε στα σκαλιά,καθώς ανέβαινε για την απονομή. Θέλω να πιστεύω από τα μπινελίκια που της έριχνα εκείνες τις στιγμές γιατί σε περίπτωση που δεν το γνωρίζετε πέρα από όλα τ’άλλα είμαι και Σαββατογεννημένος. Το νου σας λοιπόν. Στα υπόλοιπα τώρα. Εδώ έχουμε μια ταινία που κάνει αυτό που λέει πως θα κάνει,από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Τί δηλαδή;Μας δίνει με καταιγιστικό τρόπο, ασταμάτητη σεναριακή ροή αλλά και δράση δράση δράση, αυτό που υπόσχεται. Το μεγαλύτερο ανθρωποκυνηγητό στην ιστορία της ανθρωπότητος δηλαδή και την εξόντωση του Οσάμα Μπιν Λάντεν με αληθοφάνεια που έκανε κύκλους της κυβέρνησης των ΗΠΑ να ψάχνουν το ποιος έδωσε όοοοολα αυτα τα στοιχεία στην τρομερή και φοβερή σκηνοθέτη,Κάθριν Μπίγκελοου (Point Break,The Hurtlocker). Σχετική εικόναΤην ταινία την έχω απολαύσει 7-8 φορές και το τελευταίο  – σου κόβεται η ανάσα – 25λεπτο, το έχω δει τουλάχιστον 50!! Αν αυτό λέει κάτι για την κορύφωση αγωνίας των 2 ωρών που προηγούνται!!

Ασύγκριτα μεγάλη πρωταγωνίστρια και πολύ μεγάλη ταινία που εκείνη την χρονιά έχασε απ΄το  πολύ καλό…”Argo” του Μπέναρου του Άφλεκ.

10. The Revenant (2015)  Θυμάμαι παρόμοια συναισθήματα με αυτά του La La Land αλλά για διαφορετικούς εντελώς λόγους. Η δημοσιογραφική προβολή είχε τελειώσει και μόνο μια σκέψη τριγύριζε στο μυαλό μου. Αν ήταν να πεθάνω εκείνη την στιγμή, θα ‘έφευγα’ ευτυχισμένος υπό τους ήχους του Ryuichi Sakamoto (σύνθεση του μελωδικού,σχεδόν απόκοσμου σάουντρακ της ταινίας) και πιστέψτε δεν υπερβάλω καθόλου. Να πω εδώ πως όταν παρακολουθώ μια ταινία για την οποία πρόκειται να γράψω, συνήθως έχω ανοιχτό το κινητό μου και κρατάω λίγες σημειώσεις.Πάντα. Το Revenant δεν μου έδωσε αυτή την δυνατότητα. Σε αρπάζει απ’ τον λαιμό από την πρώτη σεκάνς όπου η μητέρα φύση και οι ιαχές της μάχης κάνουν την εμφάνιση τους και τα μάτια σου γουρλώνουν. Οι κόρες διαστέλονται από την απίστευτη ομορφιά των εικόνων του κορυφαίου της φωτογραφίας, Εμανουέλ Λουμπέσκι, ενώ η κάμερα του Ιναρίτου καταγράφει ασταμάτητα τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο, τον Τομ Χάρντυ και τους συντρόφους τους σε μια άνιση σύγκρουση (την λες και σφαγή) με μια φυλή ιθαγενών ινδιάνων στις λασπωμένες όχθες ενός παραπόταμου του Μιζούρι, που όμοια της σε ένταση είχαμε να δούμε χρόνια στην μεγάλη οθόνη!Αποτέλεσμα εικόνας για the revenant gif Στο μυαλό μου ήρθε αυτόματα ένα mix εικόνων από την απόβαση στην ”Διάσωση του στρατιώτη Ράιαν” και τις σώμα με σώμα μονομαχίες στον ”Τελευταίο των Μοικανών”,  αλλά σε μια πολύ πιο άγρια,ωμή και αληθοφανή μορφή,σε βαθμό που βέλη, τόμαχωκ και τσεκούρια περνούν ξυστά από τον λαιμό σου στα πρώτα λεπτά της προβολής. Για την επική σκηνή με την αρκούδα και τον Λέο…τα έχουμε ξαναπεί και ξαναγράψει. Ανατριχίλα.Τρόμος.Δέος. Απλά αξεπέραστο σινεμά.Σχετική εικόνα

Ή ταινία ήταν υποψήφια για 12 Όσκαρ,κέρδισε 3 (και το πρώτο του επιτέλους o Ντι Κάπριο) αλλά έχασε το Καλύτερης Ταινίας από ποιο;;Ούτε αυτό το θυμάστε ε; Ε να σας πω λοιπόν! Το ”Spotlight” που έγραψα παραπάνω (μου άρεσε αρκετά αλλά ως εκεί) που είχε ως θέμα την πραγματική δημοσιογραφική έρευνα για κακοποίηση παιδιών από καθολικούς ιερείς.Μετά από λίγο καιρό ο ίδιος ο Πάπας ζήτησε συγνώμη.Γκε Γκε;; Καταλάβατε τι συμβαίνει τα τελευταία χρόνια (κυρίως) στα Όσκαρ ή να κάνω και τα κακά μου; Spotlight…Moonlight…και Νου Νου light!! Μια να στηρίξουμε την γκέι κοινότητα. Και καλά κάνουμε. Μια τους άσπρους. Μια τους μαύρους. Μια τους Μεξικανούς και όλοι μαζί κατά του Τραμπ!! Οκ.Έλεος. #No_mas!! Μετά έσκασε και το  #Metoo (θα έχουμε συνέχεια και φέτος μάλλον) και αφού βγάλαμε αυτή την δεκαετία χωρίς εγκεφαλικό δεν θα πεθάνουμε ποτέ. Mια ταινία που επίσης δεν θυμάται κανείς όπως έγραψα ήδη.Εκτός του Φραγκούλη. Να σε χαιρόμαστε βρε!! #ΝΟΤ

Αυτή λοιπόν ήταν η πρώτη μου δεκάδα και με όποια σειρά κι αν τις έβαζα μάλλον το ίδιο είναι. Συνεχίζω περιληπτικά με τους τίτλους των υπολοίπων που πραγματικά αγάπησα ανάμεσα σε χιλιάδες!

11. Once Upon A Time In Hollywood (2019) 

12. Nightcrawler (2014) 

13. Arrival (2016) 

14. Inception (2010) 

15. Ex Machina  (2015) Σχετική εικόναΣχετική εικόνα

16. The Irishman (2019) 

17. The Secret Life Of Walter Mitty (2013) 

18. La Migliore Offerta (2013) 

19. Headhunters (Hodejegerne) (2011) 

20. Mad Max :Fury Road (2015)   Αποτέλεσμα εικόνας για charlize mad max gif

21.Incendies (2010) 

22. Skyfall (2012) 

23. Jagten (The Hunt) (2012) 

24. Chico and Rita (2010) 

25. The Great Gatsby (2013) 

26. The Shape Of Water (2017) Αποτέλεσμα εικόνας για the shape of water gif

27. Nocturnal Animals (2016) 

28. The Wolf Of Wall Street (2013)  

29. Kon Tiki (2012)  

30. Her (2013) 

31. The Edge Of Tommorow   

32. Ready Player One (2018) 

33. Relatos Salvajes (Wild Tales) (2014) 

34. Get Out (2017) 

35. The Social Network (2010) 

36. Dunkirk (2017)

37.The Man From U.N.C.L.E (2015) 

38. Take Shelter (2011) 

39. Passengers (2017) 

40. On Body And Soul (A Teströl és Lélekröl)Mi : 

41. Deadpool (2016)  

42. Warrior (2011)                                                                                     Αποτέλεσμα εικόνας για warrior 2011 gif

43. The Walk (2015) 

44.The Grand Budapest Hotel (2014) 

45. Spider-Man : Into The Spiderverse (2018) 

46. Sicario (2015) 

47. Αστακός/The Lobster (2015)  Αποτέλεσμα εικόνας για the lobster movie gif

48. The Neon Demon (2016) 

49. White God (2015) 

50.Fallout (2019) 

50 + 1. Hush (2016)  Η συγκεκριμένη δεν βγήκε στις αίθουσες αλλά είναι ίσως το πιο καθηλωτικό,ανεξάρτητο ταινιάκι αγωνίας που είδα εδώ και καιρό! Ψάξτε το…και κατεβάστε το!Σας επιτρέπω γιατί δεν γίνεται αλλιώς.

Εις το επανιδείν…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.