Ο Χρήστος Δασκαλάκης για την «Τελευταία Ιουλιέτα»

Spread the love

Συνέντευξη στη Νατάσσα Μανίτσα

Ο συγγραφέας Χρήστος Δασκαλάκης, γνώριμος από τα αγαπημένα μας παιδικά του βιβλία, επιστρέφει και μας μιλάει για την «Τελευταία Ιουλιέτα» ένα έργο ενηλίκων που ανεβαίνει στο θέατρο Αλκμήνη για περιορισμένες παραστάσεις.

  • Μετά από τη θεατρική εκδοχή τoυ παραμυθιού σου «Η Χιονονιφάδα που αγάπησε το Καλοκαίρι», που συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Αλκμήνη, έρχεται ένα έργο ενηλίκων. Τι σε οδήγησε σε αυτό το βήμα;

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα σκεφτεί ποτέ να γράψω ένα
θεατρικό έργο ενηλίκων, παρόλο που φίλοι ηθοποιοί μου είχαν ζητήσει να γράψω
κάτι για αυτούς. Όταν είδα την ανταπόκριση που είχε η παράσταση της
Χιονονιφάδας και έχοντας κάνει τη διασκευή της, μαζί με την Αθηνά Αρσένη, με
μάγεψε ο κόσμος του θεάτρου. Κυρίως, όσα διαδραματίζονταν πίσω από τη σκηνή.
Όταν λοιπόν οι ηθοποιοί που πρωταγωνιστούν μου ζήτησαν να γράψω ένα βραδινό
έργο, ώστε να συνεχίσουμε τη μεταξύ μας συνεργασία, ένιωσα ότι είχε έρθει το
πλήρωμα του χρόνου.

  • Τι συμβολίζει  για σένα ο ρόλος της  Ιουλιέτας και γιατί διάλεξες αυτόν τον τίτλο για το έργο σου;

Στα δικά μου μάτια, η Ιουλιέτα είναι ένα αιώνια σύμβολο
αγνότητας, αφοσίωσης, αγάπης, δύναμης και πίστης. Κάτι δηλαδή που λείπει στις
ημέρες μας και στις ζωές μας. Ήθελα λοιπόν να φέρω μέσα στο κείμενο μου κάτι
από τη μαγεία της. Ήθελα να κρατήσω το αισιόδοξο μήνυμα της ύπαρξής της…

  • Όπως και στα παραμύθια σου, έτσι και στην παράσταση τώρα, συνδυάζεις γέλιο με συγκίνηση με έναν πολύ ιδιαίτερο, τρυφερό, σχεδόν ποιητικό τρόπο. Πως καταφέρνεις να κρατάς αυτή την ισορροπία;

Το γέλιο είναι πολύ σημαντικό στοιχείο στη ζωή μας. Και σαν
δημιουργός, ήθελα να γράψω κάτι που θα βοηθήσει τον θεατή να διασκεδάσει, να
περάσει όμορφα, να ανοίξει η ψυχή του. Γέλιο και συγκίνηση είναι τα δύο βασικά
στοιχεία στη ζωή μας. Το πρώτο μας βοηθάει να ξεχαστούμε, το δεύτερο να
λυτρωθούμε. Στη δική μου ζωή τα χρειάζομαι και τα δύο. Τα χρειάζομαι λοιπόν και
σαν θεατής…

  • Μέσα σε 80 λεπτά, η παράσταση αγγίζει θέματα
    όπως η ματαιοδοξία, η προκατάληψη, η ανασφάλεια, ο χρόνος, τα όνειρα, η φιλία,
    η αποδοχή, η πίστη. Είναι η εμπειρία σου στην ποίηση που σε βοηθάει στη
    σύμπτυξη τόσων εννοιών;

Δεν ξέρω να σου απαντήσω με σιγουριά. Όταν γράφω, γράφω με
την ψυχή μου και όχι με τη λογική. Θα ήθελα τόσα να πω, αλλά δεν υπάρχει ο
χρόνος και οι ευκαιρίες. Σίγουρα η εμπειρία μου στην ποίηση βοηθάει, αλλά το
θέατρο είναι πιο «κοινωνικό», δεν έχει τη «μοναξιά» της ποίησης. Θέλω μόνο ο
κάθε ρόλος να έχει τη δική του ιστορία. Και η κάθε ιστορία κρύβει πολλές
πλευρές. Ακόμα και αν δεν φαίνονται όλες, είναι εκεί, υπάρχουν και έμμεσα μας
ξετυλίγονται…

  • Έντονο στο έργο είναι το στοιχείο της θρησκείας. Αν και έχεις  αναφερθεί αρκετές φορές στο παρελθόν σε αυτό το θέμα, νιώθω ότι αυτή τη φορά εξυπηρετεί έναν διαφορετικό σκοπό.

Είναι η πρώτη φορά νομίζω που γράφω άμεσα κάτι σχετικά με τη
θρησκεία. Στην πραγματικότητα θέλω να μιλήσω για την πίστη γενικότερα. Δεν έχει
σημασία που πιστεύουμε. Αν είναι ένας θεός, αν είναι οι άνθρωποι, αν είναι μια
ιδέα. Σημασία έχει να πιστεύουμε κάπου… Και επειδή εμένα, η πίστη και η ζωή μου
στα μοναστήρια ήταν αυτό που με βοήθησε να σταθώ στα πόδια μου, ήθελα αυτή μου
την εμπειρία να τη μεταφέρω στη σκηνή. Ήθελα αυτή τη δύναμη να τη μοιραστώ με
τους ρόλους, τους ηθοποιούς  και το
κοινό.

  • Συνεργάστηκες στην παράσταση με έναν προσωπικό σου φίλο αυτή τη φορά, τον αγαπημένο σε όλους μας Σωκράτη Πατσίκα που έχει αναλάβει τη σκηνοθεσία. Πως είναι να εμπιστεύεσαι το κείμενο σου στα χέρια ενός δικού σου ανθρώπου;

Ήταν υπέροχο! Για δύο βασικούς λόγους. Πρώτον, γιατί ο
Σωκράτης με ξέρει σαν άνθρωπο, ξέρει τις ανησυχίες μου, τους δαίμονές μου, το
χιούμορ και το όραμά μου. Και δεύτερον, γιατί είναι ένας άνθρωπος που ξέρει το
θέατρο από κάθε πλευρά, έχει μια απίστευτη διαδρομή και δεν έχει κανέναν ενδοιασμό
να μοιραστεί τις γνώσεις του με τους νεότερους ηθοποιούς. Κάθε πρόβα δίπλα στον
Σωκράτη ήταν ένα σεμινάριο. Πρώτη φορά είδα πρόβα να μετατρέπεται σε ομαδική
ψυχοθεραπεία. Ο σεβασμός προς την ομάδα και η αγάπη του ήταν παραδειγματική.

  • Και η υπόλοιπη παρέα όμως είναι γνώριμη από παλιά.  Είναι τελικά μια σοφή επιλογή να συνεργάζεσαι με ανθρώπους που ξέρεις;

Είναι μια «σοφή» επιλογή να συνεργάζεσαι με ανθρώπους που
έχουν ήθος και όρεξη για δουλειά. Είτε είναι νέοι, είτε είναι παλιοί
συνεργάτες. Η Νάντια Συρίου, η Φιλίνη Παναγιωτοπούλου, η Μαρία Στάβαρη και η
Λία Σταυροπούλου, η μουσικός της παράστασης, είναι οι άνθρωποι που
συνεργαζόμαστε και στη «Χιονονιφάδα που αγάπησε το Καλοκαίρι». Ο Τάσος Φόης, είναι
ο άντρας πρωταγωνιστής της «τελευταίας Ιουλιέτας» και ο άνθρωπος που από την
αρχή στήριξε αυτή την ιδέα, όταν όλα έμοιαζαν μόνο ένα όνειρο. 

  • Μίλησε μου περισσότερο για τον αινιγματικό ρόλο του Νώντα. Πως μπορείς, ως νέος θεατρικός συγγραφέας,  να καταφέρνεις ώστε ο μικρότερος σε έκταση ρόλος του έργου να είναι και ο πιο  πολυδιάστατος;

Δεν έχω επίσημη απάντηση πάνω σε αυτό. Αγαπώ τον κάθε ρόλο
εξίσου πολύ, γιατί ο κάθε ένας κρύβει μέσα του ένα δικό μου κομμάτι. Ο κάθε
ένας έχει το δικό του βάθος και εξυπηρετεί ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του
έργου. Ο Νώντας, στα δικά μου μάτια, κουβαλάει ένα κομμάτι των προκαταλήψεων
της ελληνικής κοινωνίας. Ο Τάσος Φόης, με μια ζηλευτή ωριμότητα και μέτρο,
ερμηνεύει έναν γκέι σκηνοθέτη. Καλείται λοιπόν να «μιλήσει», μέσα από το ρόλο
του, για εκείνα που οι άλλοι βλέπουν σε εμάς και για εκείνα που πραγματικά
είμαστε.

  • Τι θέλεις να πάρει ο θεατής φεύγοντας από την «τελευταία Ιουλιέτα»;

Δύσκολη ερώτηση, δύσκολη απάντηση. Προτιμώ να σου πω τι
παίρνω εγώ από την παράσταση. Γελάω, νοσταλγώ, παίρνω δύναμη, γκρεμίζω κάστρα,
θέλω να αγαπήσω περισσότερο τους φίλους μου, να κυνηγήσω περισσότερο τα όνειρά
μου, θέλω να ζήσω και να μην αφήσω για αύριο, αυτά που μπορώ να κάνω σήμερα…

  • Κλείνοντας, έχω μια απλή, προσωπική ερώτηση. Γράφεις ποίηση, παραμύθια, τραγούδια, θεατρικά έργα, μοναδικές εξομολογήσεις στους προσωπικούς σου λογαριασμούς στα social media. Τελικά, τι και ποιος είναι ο Χρήστος Δασκαλάκης και τι ονειρεύεται για τη ζωή του; 

Είμαι απλά ο Χρήστος που έγραψε την «Τελευταία Ιουλιέτα»,
που έγραψε την «Χιονονιφάδα που αγάπησε το Καλοκαίρι», που έγραψε το
«Γονεοτροφείο» ή την ποιητική συλλογή «Χιλιόμετρα».  Αν τα πάρεις όλα μαζί, αν τα δεις ή τα
διαβάσεις με ανοιχτή καρδιά, θα δεις μέσα σε αυτά όλα μου τα κομμάτια. Τίποτα
δεν μπορεί να κρυφτεί από τις λέξεις μου. Είμαι εκεί, υπάρχω και κάτι προσπαθώ διακριτικά
να πω…

Βίντεο παράστασης:

Info:

Κάθε
Τετάρτη στις 20:00 και για έξι ακόμα παραστάσεις στο Θέατρο Αλκμήνη

Εισιτήρια:
viva.gr και στο ταμείο του θεάτρου.

Συγγραφέας:
Χρήστος Δασκαλάκης

Σκηνοθεσία:
Σωκράτης Πατσίκας

Πρωτότυπη
μουσική: Λία Σταυροπούλου

Φωτισμοί:
Μανώλης Μπράτσης

Πρωταγωνιστούν:
Φιλίνη Παναγιωτοπούλου, Μαρία Στάβαρη, Νάντια Συρίου, Τάσος Φόης.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.