Αχ ρε μαμά… – Χαρά Μαρκατζίνου

Spread the love

16 μέρες μετά…

Τόσες έχουν περάσει από εκείνο το τηλεφώνημα, βράδυ Δευτέρας, από έναν ειδικευόμενο γιατρό σε εφημερία που προσπαθούσε να βρει τα λόγια εκείνα για να μου πει πως έφυγες…

Ήσουν ήδη φευγάτη από το προηγούμενο Σάββατο, τότε που σου χάιδευα τα μαλλάκια και  κράταγα στη χούφτα μου το μικρό σου πια χεράκι. Άνοιγες για λίγο τα μάτια, με κοιτούσες και δε μιλούσες. Ήσουν έτοιμη για το φευγιό σου εκείνη την Κυριακή το πρωί που σου είπα όλα όσα είχα μέσα μου, που σε ευχαρίστησα για τη γυναίκα που με έκανες και σου ζήτησα συγγνώμη για εκείνες τις δύσκολες στιγμές μας. Το ένιωθα πως με καταλάβαινες, μα είχες ήδη πάρει την απόφαση. Στο επόμενο χάδι στα κάτασπρα μαλλάκια σου το μόνο που ψέλλισες ήταν «Δε μπορώ…». Είχες διαλέξει να κάνεις το ταξίδι εκείνο που κάθε ψυχή αποφασίζει να κάνει, όταν έχει ολοκληρώσει την αποστολή της…

Ο γιατρός προσπαθεί πραγματικά κι
αντί να μου δίνει κουράγιο εκείνος, του δίνω εγώ. Πάντα έτσι έκανα στις δύσκολες
στιγμές, ξέχναγα τον εαυτό μου για ν’αντέξω. Εκείνος με τον οποίο νωρίτερα το
πρωί της Δευτέρας είχαμε τσακωθεί γιατί με το ψυχρό, αποστειρωμένο του
προσωπείο  δεν σπαταλούσε δύο λεπτά χρόνο
για να με ενημερώσει για την κατάστασή σου. Τώρα, όμως, στην άλλη άκρη του
τηλεφώνου άκουγα έναν άνθρωπο που προσπαθούσε, προσπαθούσε πραγματικά…

«Σας ευχαριστώ για όσα κάνατε για τη μητέρα μου, για τη φροντίδα της, αυτές τις τελευταίες ώρες…», δεν τα κατάφερα, σε εκείνο το ευχαριστώ ήταν που λύγισα… Κι άρχισα να κλαίω απαρηγόρητα, κάθε δάκρυ και μια στιγμή που ζήσαμε από τότε που με κράταγες στην αγκαλιά σου μέχρι τη στιγμή που σε έκλεινα εγώ στη δικιά μου. Κάθε δάκρυ για τις χαρούμενες στιγμές, κι άλλο για εκείνες τις δύσκολες… Δε μετανιώνω για καμιά. Αφήνω τον εαυτό μου να ξεσπάσει, να βγάλει από μέσα του όσα τόσο καιρό κρατούσε.

Η Όλγα είναι δίπλα μου και με κοιτάει. Σε λίγο θα ψάξει ανάμεσα στις φωτογραφίες μας για να πάρει στο δωμάτιό της μια που είστε μαζί, ενθύμιο από μια σχολική γιορτή. Θα ψάξει στο συρτάρι της για το σταυρουδάκι που της είχες χαρίσει. «Θα το’χω μαζί μου να με προσέχει», μου λέει κι εγώ καταλαβαίνω την ανάγκη της να κρατήσει την ανάμνησή σου ζωντανή γύρω της. Εσύ την κανάκεψες με τα πρώτα της τραγούδια, εσύ την καλομάθαινες με λιχουδιές αγάπης και χαρτζιλίκι για να «πάρει ό,τι θέλει το παιδί»…

Τώρα ένα καντηλάκι ανάβει δίπλα
στη φωτογραφία σου. Έτσι λέει το έθιμο, για να φωτίζει το ταξίδι σου τις πρώτες
σαράντα μέρες… Η φλόγα του με φοβίζει, όπως με φόβιζε το καντηλάκι του μπαμπά…
χρόνια πριν. Όμως εσύ χαμογελάς, λάμπεις ολόκληρη σε αυτή τη φωτογραφία, είναι
από τη βάφτιση της Όλγας μας… Η φλόγα φωτίζει το χαμόγελό σου, το όμορφο
χαμόγελό σου. Το νιώθω πως είσαι χαρούμενη, γιατί μετά από 22 χρόνια θα πας
κοντά του, σ’εκείνον που πιότερο αγάπησες, εκείνον που για χάρη του σταμάτησες
να ζεις όλα αυτά τα χρόνια… η απουσία του σε πονούσε, τα μάτια σου γέμιζαν
δάκρυα σε κάθε θύμησή του και τ’όνομά του βάλσαμο στα χείλη σου. Ξέρω είσαι
χαρούμενη που θα σ’έχει αγκαλιά, εκεί ψηλά στον ουρανό…

Μου λείπεις… ψάχνω την παρουσία σου σε αντικείμενα, φωτογραφίες, στη μυρωδιά που είχαν τα ρούχα σου, στο περιστέρι που ήρθε κι έκατσε πάνω από τον τάφο σου προχθές κι ύστερα έφυγε παρέα μ’ένα άλλο, στα χειρόγραφα σημειώματά σου για τις συνταγές, στη μακαρονάδα σου με την κόκκινη σάλτσα που κανένας άλλος δε μπορούσε να την φτιάξει τόσο νόστιμη.

Μου λείπει η φωνή σου κι ας μου
γκρίνιαζες πως άργησα πάλι να πάρω τηλέφωνο…

Και νιώθω σ’ένα μέρος της καρδιάς
μόνη πια, γιατί εσύ κι ο μπαμπάς έχετε φύγει… Μια μοναξιά αλλιώτικη, ένα μικρό
κενό σαν να χάθηκε ο πρώτος κρίκος της αλυσίδας… Νιώθω αδύναμη στιγμές μα και
δυνατή…

Τώρα πια μου λείπετε κι οι δυο μα είναι γλυκιά η ανάμνησή σας…

Γυρνώντας πίσω σας βλέπω να μου χαμογελάτε και κοιτώντας μπροστά βλέπω την Όλγα και τους φίλους μου, την οικογένεια που έχω χρόνια τώρα, βλέπω όνειρα και σχέδια που γίνονται πραγματικότητα κι εσείς από ψηλά, χαμογελάτε ακόμα…

Ύστερα λόγια στο χαρτί “συγνώμη,

σ’αγαπώ πολύ,είμαι εδώ”

Α ρε μαμά

Ζωγράφιζες και μια καρδιά, με νίκαγες με ζαβολιά

Χανόσουνα στη μουσική,

εσύ γινόσουν το παιδί

κι εγώ ένας άγγελος στη γη

να σε προσέχω μια ζωή

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.