Μαθήματα από το σπίτι… ένα μάθημα ελπίδας – Χαρά Μαρκατζίνου

Spread the love

Το κουδούνι του σχολείου έχει μέρες να χτυπήσει και το προαύλιο άδειο εδώ και μέρες… Όμως, ένα άλλο διακριτικό κουδούνι αυτό της ειδοποίησης στον υπολογιστή είναι το σήμα κατατεθέν για την έναρξη του ηλεκτρονικού μαθήματος εν μέσω καραντίνας λόγω κορονοιού.

Μαθητές της πρώτης λυκείου,
ανέπαφοι ακόμα από το άγχος των πανελλαδικών εξετάσεων, ωστόσο, ανήσυχοι για τα
γεγονότα που εξελίσσονται γύρω τους.

Η Όλγα κι οι συμμαθητές της είναι όλοι – ή σχεδόν όλοι – εκεί, συνεπείς στο μάθημα με τον καθηγητή τους. Τους καλημερίζει έναν έναν με μια φωνή τόσο ζεστή που με κάνει σχεδόν να ζηλέψω, ακούγοντάς τους από το σαλόνι. Ναι, νοστάλγησα κι εγώ να είμαι σε μια αίθουσα μαζί με μαθητές, σ’ένα σχολείο, τη μεγάλη μου αγάπη…

Σε λίγο με τον ίδιο ενθουσιασμό θα καλημερίσει και τους αργοπορημένους, όπως θα τους επέτρεπε να μπουν στην αίθουσα χωρίς να τους πιάσει από τα μούτρα και να τους κατσαδιάσει για την αργοπορία τους. Μετά τα πρώτα λίγα λεπτά, ο πάγος σπάει κι αρχίζουν να μιλάνε για την καθημερινότητά τους, αυτή που άλλαξε για όλους μας. Γελάνε και στέλνουν και μηνύματα στο viber μιας κι η απόσταση δεν τους επιτρέπει να ψυθιρίζουν, όπως θα έκαναν αν ήταν στην τάξη. Περνάνε στο μάθημα. Ευκαιρία για επανάληψη. Ο καθηγητής τους προσπαθεί να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον των μαθητών του κι από την μικρή εικόνα που φαίνεται στο πάνω μέρος της οθόνης να επικοινωνήσει μαζί τους. Σαν να ήταν μέσα στην τάξη, σαν να μπορούσε να διανύσει την απόσταση ανάμεσα στα θρανία κι οι μαθητές να σηκώσουν το χέρι τους να απαντήσουν στις ερωτήσεις του. Ο χρόνος περνάει κι αυτή η γεύση που πήραν καθηγητής και μαθητές από τη μέχρι πρότινος καθημερινότητά τους φτάνει στο τέλος της για σήμερα. Φλυαρούν λίγο ακόμα και ανανεώνουν το ραντεβού τους για την επόμενη μέρα.

«Κύριε, να σας αφήσουμε τώρα να ετοιμαστούμε για το επόμενο μάθημα;», θα τον ρωτήσουν λίγα λεπτά μετά κι εκείνος θα τους αποχαιρετίσει με χαμόγελο πάλι. Στο «διάλειμμα» από το ηλεκτρονικό μάθημα θα ξαναμιλήσουν τα παιδιά στην ομάδα τους στο viber και θα ξανασυγκεντρωθούν στην «τάξη» πίσω από τις οθόνες του υπολογιστή στο επόμενο κουδούνισμα.  

Η καθηγήτρια που ξεκινάει το επόμενο μάθημα είναι το ίδιο γελαστή και τους κάνει αστεία. Θα πάρουν παρουσίες, σαν να συμπλήρωναν το απουσιολόγιο και θα σπεύσουν να δώσουν το παρόν και για το συμμαθητή τους που δεν έχει ενεργοποιήσει την κάμερά του. Συνεργάζονται σαν μία καλά δεμένη ομάδα. Θα θυμηθούν στιγμές από την πρότερη καθημερινότητά τους και θα ευχηθούν να ανταμώσουν όλοι σύντομα. Στην ομαδική τους συνομιλία αργότερα θα στείλουν οδηγίες για το πώς θα κατεβάσουν τις ασκήσεις, πού θα βρουν υλικό για τη μελέτη τους. Βοηθάνε και στηρίζουν ο ένας τον άλλο.

Τι να σκέφτονται άραγε τα παιδιά μας γι’αυτή την κατάσταση; Πώς διαχειρίζονται όλη αυτή τη δοκιμασία; Τους λείπουν οι φίλοι τους και οι βόλτες τους. Άραγε πεθύμησαν και τους καθηγητές και το σχολείο; Μήπως μας θεωρούν υπεύθυνους εμάς τους μεγάλους για όλη την εξέλιξη; Μήπως περιμένουν από εμάς τη λύση κι αυτή δεν έρχεται όσο άμεσα το ζητά η νιότη τους; Τι θα θυμούνται από την καραντίνα για να διηγούνται στις επόμενες γενιές;

Κι οι καθηγητές από την άλλη, κλήθηκαν να συμβαδίσουν με μια τεχνολογία που ίσως και να μην ήταν κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους. Ίσως να μην είχαν συστηθεί μαζί της ποτέ. Κι όμως, τα κατάφεραν! Προσπαθούν να εμπνεύσουν πίσω από μια κάμερα. Να κρατήσουν την επαφή. Κι οι έφηβοι ήταν πάντα ένα απαιτητικό κοινό… Η εφαρμογή δεν είναι πάντα με το μέρος εκπαιδευτών και μαθητών, όμως, δεν το βάζουν κάτω. Προσπαθούν. Κι αυτό είναι ένα από τα σπουδαιότερα μαθήματα: η ικανότητα να προσαρμοζόμαστε στις συνθήκες και να μην τα παρατάμε.

Μάθημα από απόσταση, μαθητές που
προσπαθούν να βοηθήσουν ο ένας τον άλλο, που ίσως η επιστροφή σε μια
κανονικότητα να τους βοηθήσει να ανταπεξέλθουν καλύτερα στις συνθήκες της καραντίνας.
Καθηγητές που είναι παρόντες, είναι παραστάτες. Είναι κάτι πρωτόγνωρο για όλους…

Κι αν δεν καταφέρουν να καλύψουν
όλη την ύλη, ίσως όλη αυτή η δοκιμασία να έχει δώσει και στις δυο πλευρές
σπουδαιότερα μαθήματα από ό,τι μερικές σελίδες παραπάνω στο μάθημα της ιστορίας
ή των αρχαίων, της άλγεβρας ή της χημείας.

Χρειάζεται υπομονή και επιμονή, συνεργασία και ομαδικότητα, χαμόγελο και αγάπη… και παραμονή στο σπίτι. Αν θέλετε να ξέρετε, η σημερινή μέρα με τα λυκειόπαιδα και τους καθηγητές τους, με γέμισε αισιοδοξία, γιατί όλοι μαζί μπορούμε να τα καταφέρουμε…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.