Μυρωδιά από σανίδι, του Κώστα Κρομμύδα – Εκδόσεις Διόπτρα

Spread the love

Βιβλιοκριτική της Έλιας Κουρή

Κάθε φορά που πιάνω στα χέρια μου κάποιο από τα βιβλία του Κώστα Κρομμύδα εντυπωσιάζομαι από τον τρόπο με τον οποίο «χτίζει» και δομεί το βιβλίο του. Κάθε φορά με περιμένει η ίδια έκπληξη βλέποντας πως η δόμηση των κεφαλαίων είναι κατά τέτοιο τρόπο χτισμένη ώστε να κρατιέται δέσμιο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Και σε αυτό το βιβλίο παρατηρούμε πως η σύνδεση των κεφαλαίων και των γεγονότων δεν είναι άνευρη και επίπεδη. Αντιθέτως τα πισωγυρίσματα στο χωροχρόνο, η εναλλαγή στα κεφάλαια μεταξύ πρωτοπρόσωπης και τριτοπρόσωπης αφήγησης, όπως και το γεγονός πως όταν γράφει στο πρώτο πρόσωπο «ερμηνεύει» έναν γυναικείο χαρακτήρα, δείχνουν έναν άνθρωπο που ξέρει να χειρίζεται καλά την τέχνη της γραφής.

Το συγκεκριμένο βιβλίο από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα μυρίζει έρωτα. Έναν έρωτα παθιασμένο, σαρωτικό, σαγηνευτικό αλλά και καταστροφικό ο οποίος κατακλύζει δύο ηθοποιούς που γνωρίζονται κάτω από αλλόκοτες συνθήκες στην Αθήνα του 1940. Με φόντο το θέατρο, την θεατρική σκηνή, τα γεγονότα που σημάδεψαν την Αθήνα της Κατοχής, του Εμφύλιου και των δεκαετιετιών του ’60 και του ’70, αλλά και με βάση μεγάλης αξίας θεατρικά κείμενα ο Κρομμύδας μας σεργιαννίζει σε μεγάλες θεατρικές βραδιές, μας γνωρίζει κορυφαίες παραστάσεις και μας βυθίζει σε έναν παθιασμένο έρωτα εμπνευσμένο από τους μεγάλους έρωτες του θεάτρου και του κινηματογράφου εκείνων των χρόνων.

Ο συγραφέας με τη σφιχτοδεμένη πλοκή της αφήγησης καταφέρνει να έχει τεντωμένες στο έπακρο και σε ετοιμότητα όλες τις αισθήσεις του αναγνώστη. Το βιβλίο πραγματικά μυρίζει έρωτα και θέατρο. Ο αναγνώστης βλέπει, ακούει, αφουγκράζεται ακόμα και το πιο ανεπαίσθητο αίσθημα και συναίσθημα που τον κατακλύζει ζώντας καρέ καρέ όλες τις στιγμές μικρές και μεγάλες του έρωτα του Νικόλα και της Λυδίας. Και αν αυτό δεν είναι επιτυχία για έναν συγγραφέα, τότε τι είναι; Ταυτόχρονα μας δείχνει πώς ένας έρωτας μπορεί εκτός από το να σε ανυψώσει στα ουράνια να σε βυθίσει στην καταστροφή όταν ο εγωισμός, η ζήλια, το πείσμα και ο εγωκεντρισμός φωλιάσουν στην καρδιά αυτών που αγαπιούνται.  

O ρυθμός της αφήγησης είναι έντονος, έχει όμως εκτός από κορυφώσεις και πολλές υφέσεις ώστε να μπορεί να αποφορτιστεί για λίγο ο αναγνώστης από τη σφοδρότητα των συναισθημάτων που πλημμυρίζουν την ψυχή του. Είναι σαν να βλέπεις μια καλογυρισμένη ταινία ή μια θεατρική παράσταση αξιώσεων. Το βιβλίο προκαλεί εκτός από έντονα συναισθήματα και πηγαία ανατριχιαστική συγκίνηση. Ο συγγραφέας δεν την εκβιάζει αυτή τη συγκίνηση, αντιθέτως αυτή αβίαστα εισχωρεί στην ψυχή του αναγνώστη γυρνώντας αργά και απολαυστικά τις σελίδες του βιβλίου.

Ο αναγνώστης απολαμβάνει, σαγηνεύεται, από την κάθε σκηνή του έργου και μαγεύεται από την επιβλητικότητα και υποβλητικότητα της γραφής του συγγραφέα. «Ζει» κάθε λεπτό την εξέλιξη της τροπής της υπόθεσης και μαθαίνει πως το πιο σημαντικό είναι «Να ζεις τη διαδρομή του ταξιδιού, να αγαπάς με όλη σου την ψυχή, να απολαμβάνεις κάθε στιγμή όπως εσύ θες και όχι όπως το επιβάλλουν καθωσπρεπισμοί ή επιβολές τρίτων».

Όλα τα περιγραφόμενα συναισθήματα είναι έντονα, όπως μας πληροφορεί ο συγγραφέας στον πρόλογο του βιβλίου, όπως έντονα εξασκούν και εκφράζουν τα συναισθήματά τους οι ηθοποιοί. Δεν είμαι ηθοποιός για να ξέρω αν έτσι πράττουν οι ηθοποιοί, αυτό που εγώ εισέπραξα ως αναγνώστρια είναι πως ο Κρομμύδας γνωρίζει καλά την τέχνη της γραφής ή συγγραφής ώστε να καταφέρνει να τα μεταδίδει σε αυτόν που διαβάζει.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.