Τσιχλόφουσκα, της Ειρήνης Βαρδάκη – εκδόσεις Bell

Spread the love

Βιβλιοκριτική της Χαράς Μαρκατζίνου

Για μια ακόμα φορά η Ειρήνη Βαρδάκη έρχεται να μας καθηλώσει με το μυθιστόρημά της που τιτλοφορείται Τσιχλόφουσκα και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Bell.

Από την πρώτη της λέξη ως την τελευταία της, η Τσιχλόφουσκα με την καταιγιστική της δράση θα κρατήσει τον αναγνώστη με αμείωτο το ενδιαφέρον του να επιθυμεί να ξετυλίξει το κουβάρι μιας ιστορίας που αφηγούνται η Φανή, η Έμμα και η Χριστίνα. Την σχέση που έχουν αυτές οι τρεις γυναίκες θα σας αφήσω να την ανακαλύψετε οι ίδιοι, διαβάζοντας αυτό το υπέροχο μυθιστόρημα, που έχει έναν ρεαλισμό που θα σας συνεπάρει. Η εναλλαγή των γεγονότων όπως τα βιώνει κάθε μία από τις ηρωίδες κάνει την αφήγηση ακόμα πιο ενδιαφέρουσα, πιο μοναδική. Ο αναγνώστης φτάνει πια στις τελευταίες σελίδες της Τσιχλόφουσκας για να ολοκληρώσει τα κομμάτια ενός παζλ που ο ίδιος ανακαλύπτει  κομμάτι κομμάτι, καθώς τα γεγονότα ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια του. Ένα μυθιστόρημα αντιθέσεων, καθώς περιλαμβάνει την τρυφερότητα της εφηβείας αλλά και τη σκληρότητα, τον κυνισμό, τη βία, το σκοτάδι της ενήλικης ζωής.

Η Ειρήνη Βαρδάκη έχει έναν ξεχωριστό τρόπο γραφής. Η αλήθεια μπορεί να είναι σκληρή, απότομη, μα μέσα από τις λέξεις που επιλέγει η Ειρήνη παίρνει εκείνη τη διάσταση που την κάνει πραγματική, την κάνει μέσα στην ακρότητά της αποδεκτή. Η συγγραφέας ζωγραφίζει στον καμβά της Τσιχλόφουσκας με τα πιο ζωηρά χρώματα την κάθε ηρωίδα της. Η αφήγηση μας μεταφέρει στην ψυχή της Φανής, της Έμμας και της Χριστίνας. Μοιάζει με ψυχογράφημα και είναι η κάθε ηρωίδα τόσο αριστοτεχνικά πλασμένη, που τα γεγονότα, όπως διαδέχονται το ένα το άλλο γίνονται  η φυσική εξέλιξη των επιλογών τους, των τραυμάτων που φέρουν η καθεμιά από τη μεταξύ τους σχέση.

Η ικανότητα της Ειρήνης Βαρδάκη
να μιλάει σαν δεκαπεντάχρονη και να μας μεταφέρει στο μυαλό και τις επιλογές μίας
έφηβης κι από την άλλη η ίδια ικανότητά της να στέκεται απέναντι και να γίνεται
η μητέρα της δεκαπεντάχρονης,  να
αλληλεπιδρά με τους φόβους, τις ανησυχίες της, την επιλογή της να κωφεύει στις ανησυχίες
της κόρης της και να εγκλωβίζεται σε μια καθημερινότητα που την καταπίνει είναι
εξαιρετική. Και ταυτόχρονα, μία γυναίκα σύμβολο, μία γυναίκα που αποτελεί
πρότυπο και αποθεώνεται από τους ακολούθους της για να αποκαθηλωθεί μέσα σε
λίγα λεπτά.

«Οι ρόλοι που διαλέγουμε είναι μια νέα ζωή που μας χαρίζουμε εύκολα και αβίαστα. Επιλογή χωρίς κόστος, ευτυχίας χωρίς θυσίες… Δε χρειάζεται ταλέντο για να μπεις στο πετσί ενός ρόλου. Όχι… πόνος χρειάζεται… και ανάγκη… ανάγκη διαολεμένη να  βγεις από το δικό σου το πετσί… όσο πιο γρήγορα γίνεται.»

Μια τσιχλόφουσκα η αλήθεια της Έμμας, με γεύση φράουλα η αλήθεια της Χριστίνας, μια σκασμένη τσιχλόφουσκα εκείνη της Φανής, χωρίς γεύση πια και άρωμα. Πόνος, συντριβή, θυμός, ανάγκη για αγάπη, αγκαλιά, ματαίωση, μοναξιά, πόνος, αποκαθήλωση, κενό. Έντονα συναισθήματα, αγωνία, σιωπή, φόβος, απελπισία βία και μια κραυγή για αγάπη. Ηρωίδες που η πραγματικότητα της ζωής τους φαίνεται αβάσταχτη και ντύνονται ρόλους άλλους, ξένους, που τους δίνουν την ψευδαίσθηση ότι μπορούν να αντέξουν, να τα καταφέρουν.

«Κατάφερα να γίνω εκείνο που σχεδόν ονειρεύτηκα, η διάσημη Έμμα. Ο κόσμος με δόξασε, ήμουν σίγουρη πως θα το κάνει. Κάποιες γυναίκες γεννιούνται για ν’ αγαπηθούν, κάποιες άλλες για να δοξαστούν. Ανήκα στη δεύτερη κατηγορία, ίσως επειδή το ήξερα πως δε θα κατάφερνα ποτέ μου στην πρώτη.»

Γυναίκες που η ψυχή τους διψά για αγάπη, την οποία, όμως την φοβούνται, τρέχουν μακριά της με το φόβο πως ίσως δεν την αξίζουν… Πόσο κρατάει μια τσιχλόφουσκα, τόσο λεπτή, τόσο εύθραυστη; Μια ζωή ή μια στιγμή; Μια παγίδα η Τσιχλόφουσκα, εύκολα μπορεί να σε παρασύρει στο κενό…

Η Ειρήνη Βαρδάκη στην Τσιχλόφουσκα είναι ακόμα πιο ώριμη, ακόμα πιο συγκλονιστική, ακόμα πιο μοναδική. Όταν την διαβάσετε, θα προβληματιστείτε, θα συγκινηθείτε, θα νιώσετε κάποια από τα συναισθήματα που ένιωσαν η Φανή και η Χριστίνα, ίσως και να ταυτιστείτε  με την Έμμα. Η επιλογή του τίτλου είναι εξαιρετική. Η Τσιχλόφουσκα είναι σύμβολο της αθωότητας μα γίνεται και καθρέφτης μιας απατηλής πραγματικότητας. Είναι εφήμερη, όσο εφήμερες μπορεί να γίνουν σχέσεις που βασίζονται στην επιφάνεια, στο λίγο, στο περιορισμένο. Η Τσιχλόφουσκα σαν χάσει τη γεύση της, γίνεται ανούσια, σκληρή, κολλάει στο στόμα όπως μπορεί να κολλήσει μια γυναίκα στο φαύλο κύκλο της απόδειξης της αξίας της. Χάνει τη γεύση της όταν μία έφηβη χάνει την αθωότητά της. Γίνεται σκληρή κι ανούσια όταν μία γυναίκα ζει ένα ρόλο ψεύτικο,δανεικό ενώ η ψυχή της διψά για αγάπη. Όταν ζει σε μια φούσκα που την προστατεύει από την έκρηξη της μοναξιάς που κραυγάζει εκκωφαντικά μέσα στην άδεια της ζωή.

Η Τσιχλόφουσκα της Ειρήνης
Βαρδάκη είναι ένα βιβλίο που θα συζητηθεί κι εγώ της εύχομαι από καρδιάς να
φτάσει πολύ ψηλά, ταξιδεύοντας τους αναγνώστες της.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.