Αναμνήσεις που αναδύονται αγναντεύοντας τον Πύργο του Άιφελ – Έλια Κουρή

Spread the love

Βρισκόταν ξανά στο
Παρίσι έπειτα από τριάντα πέντε χρόνια, στον τόπο όπου έζησε για λίγο την
πραγματική ευτυχία. Περπάτησε κατά μήκος της όχθης του ποταμού και στάθηκε να
αγναντέψει τη θέα του πύργου. Ένα ποταμόπλοιο που περνούσε εκείνη την ώρα του
τράβηξε την προσοχή. Σαν να του φάνηκε για μια στιγμή πως στα γαλανά νερά
αντιφέγγισε το είδωλό του και ο ελαφρύς κυματισμός τού έφερε μνήμες. Σαν σε κινηματογραφική
ταινία πέρασε μπροστά στα μάτια του όλη του η ζωή…

Πώς τα είχε καταφέρει έτσι και έμεινε μόνος; Αβάσταχτο φορτίο η μοναξιά. Πόσες λανθασμένες επιλογές, πόσες φορές από φόβο άφησε τη ζωή να κυλήσει άσκοπα χωρίς να μπορέσει να γευτεί την αγάπη! Kαι υπεύθυνος ήταν μόνο αυτός, κανείς άλλος. Αυτός και οι επιλογές του. Κι όμως, την είχε αγγίξει την αγάπη, την είχε νιώσει στα κατάβαθα της ύπαρξής του αλλά την είχε απαρνηθεί.

Την ερωτεύτηκε παράφορα
τη Ματίλντ εκείνο το απόγευμα σε ένα σοκάκι της Μονμάρτης. Εντυπωσιάστηκε από
το γλυκό της χαμόγελο και το έντονο διαπεραστικό της βλέμμα. Γρήγορα έγιναν
ζευγάρι. Ήταν νέοι, ερωτευμένοι, είχαν όλη τη ζωή μπροστά τους. Το Παρίσι, αυτή
η τόσο μαγική πόλη ήταν σαν να έλουζε με φως τον έρωτά τους. Τι άλλο να ζητούσαν;

Ένας βαθύς αναστεναγμός
του ξέφυγε σαν θυμήθηκε τη μοναδική αγάπη της ζωής του. Γιατί τώρα, έπειτα από
όλα όσα είχε περάσει, καταλάβαινε πως την Ματίλντ την αγάπησε πραγματικά. Κι ας
την έδιωξε από κοντά του, όταν του αποκάλυψε πως ήταν έγκυος στο παιδί τους.
Πόσο ευτυχισμένη ήταν τη στιγμή που του το ανακοίνωνε. Όμως εκείνος πάγωσε.
Δείλιασε. Φοβήθηκε την τεράστια ευθύνη που ερχόταν, τη δέσμευση. Εξάλλου ήταν
μόλις είκοσι πέντε χρόνων. Και αντί να την σφίξει στην αγκαλιά του και να της
πει πως άκουσε το πιο όμορφο νέο, της ανταπάντησε πως δεν ήθελε παιδιά και
δεσμεύσεις. Άκουσε τον εαυτό του να της επιβάλλει να ρίξει το παιδί αν ήθελε να
συνεχίσουν να είναι μαζί. Και όταν λίγες μέρες μετά, εκείνη του αποκάλυψε πως
θα το κρατούσε και θα το μεγάλωνε μόνη της, εκείνος την έδιωξε από κοντά του.
Και δεν την ξαναείδε ποτέ.

Είχε φερθεί σκάρτα, άνανδρα. Πώς μπόρεσε να απαρνηθεί το παιδί του;  Πώς μπόρεσε να διώξει την αγαπημένη του; Πού να βρισκόταν άραγε αυτή τη στιγμή η κόρη ή ο γιος του; Και εκείνη; Nα είχε άραγε παντρευτεί για να προσφέρει ένα περιβάλλον αγάπης, τρυφερότητας και σταθερότητας στο παιδί τους;  Πού να βρισκόταν τώρα; Είχε μάθει πως εγκατέλειψε το Παρίσι λίγες μέρες μετά τον χωρισμό τους.

O ίδιος, μόλις τελείωσε τις σπουδές του, γύρισε στην Ελλάδα και αφοσιώθηκε στην καριέρα του. Έγινε δικηγόρος με μεγάλη φήμη. Απέκτησε χρήματα και ζούσε μια άνετη ζωή. Τον απορροφούσαν η δουλειά και οι διάφορες κοινωνικές του επαφές. Έκανε επιφανειακές σχέσεις, χωρίς να επενδύει συναισθηματικά. Είχε πολλούς γνωστούς ώστε να περνάει ευχάριστα το χρόνο του. Όχι,  ευτυχισμένος δεν ήταν. Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που έχει αγαπημένους ανθρώπους στη ζωή του. Αλλά ο ίδιος τι είχε καταφέρει; Ούτε έναν φίλο δεν είχε, να μπορέσει να του ανοίξει την καρδιά του, να του μιλήσει για τη Ματίλντ, για τα λάθη που έκανε στη ζωή του. Nα του εκμυστηρευτεί πως στην προσωπική του ζωή δείλιαζε, πως φοβόταν να αφήσει ελεύθερο τον εαυτό του να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Μια ζωή ηττοπαθής και εγωιστής ήταν. Πότε νοιάστηκε πραγματικά για τους άλλους; Αν νοιαζόταν, θα είχε φίλους, θα είχε στεριώσει με μια γυναίκα, ίσως να είχε κάνει και οικογένεια. Δεν θα κατέληγε μόνος. Δεν υποφέρεται εύκολα η μοναξιά σαν μεγαλώνεις.

Ίσως δεν ήταν αργά για να αλλάξει. Γνώριζε πλέον καλά τον εαυτό του. Είχε αποδεχθεί τις αδυναμίες του. Θα αναζητούσε τη Ματίλντ, θα προσπαθούσε να της εξηγήσει γιατί πήρε αυτή την καταστροφική για όλους απόφαση. Θα της ζητούσε να τον συγχωρέσει. Την είχε απόλυτη ανάγκη τη συγχώρεσή της. Θα προσπαθούσε να επικοινωνήσει και με το παιδί του. Και αυτή τη φορά θα ήταν ειλικρινής και με τους δύο. Δεν θα κρυβόταν πίσω από ανασφάλειες. Θα έβγαζε από μέσα του όλα όσα του βάραιναν την ψυχή. Θα τους έλεγε μόνο αλήθειες. Θα παραδεχόταν στη Ματίλντ πως δείλιασε, πως φοβήθηκε την ευθύνη ενός γάμου, ενός παιδιού. Από το παιδί του θα γύρευε την ευκαιρία να το γνωρίσει, θα το εκλιπαρούσε να γίνει μέρος της ζωής του.

Ένιωσε ανάλαφρος σαν πήρε την απόφασή του. Την επόμενη κιόλας μέρα θα άρχιζε να αναζητά τα ίχνη τους. Ευχήθηκε να καταφέρει να τους βρει.. Κοίταξε την κορυφή του πύργου του Άιφελ και πήρε κουράγιο.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.