Μικρές ιστορίες παραλίας vol.4 – Χαρά Μαρκατζίνου

Spread the love

Θεσμό δεν το λες ακόμα, αλλά ένα μικρό tradition που λέμε και στο χωριό μου το λες. Οι μικρές ιστορίες παραλίες είναι πάλι εδώ για τέταρτη συνεχή χρονιά. Και μεταξύ μας ξέρεις γιατί τις αγαπώ; Γιατί κάθε φορά μου θυμίζουν πως το χιούμορ είναι το ωραιότερο ελιξίριο της ζωής. Και τα κείμενά μου αυτά με τις ιστορίες παραλίας μπορεί να μην έχουν την ακρίβεια συντεταγμένων του happy traveller τύπου «κατευθυνθείτε βορειοδυτικά και στην επόμενη έξοδο στρίψτε αριστερά» – μεταξύ μας ποτέ δεν κατάλαβα αυτό το «κατευθυνθείτε βορειοδυτικά ή νοτιοανατολικά», ειδικά σε ανθρώπους σαν κι εμένα που είμαστε μαλωμένοι με τον προσανατολισμό – αν μη τι άλλο όμως έχουν χιούμορ και χρώματα Ελλάδας.

Μετά λοιπόν από έναν
απαιτητικότατο χειμώνα, μία πανδημία και έναν εγκλεισμό, τα νευράκια λίγο
κρόσια, τρεις ακυρώσεις ταξιδιών – ναι τρεις – 
λόγω κορονωϊού, καταλαβαίνεις πως οι διακοπές φάνταζαν ένα όνειρο τρελό
όνειρο απατηλό και κάθε βράδυ έκανα το σταυρό μου – είμαι και σεβαστικό κορίτσι
– να καταφέρουμε να τις πραγματοποιήσουμε προτού βγει  κανένα φιρμάνι πάλι για lockdown και παραθερίσουμε στις εξωτικές
Καλλιθέες.

Φετινός προορισμός τα Κύθηρα και
η Ελαφόνησος. Τα Κύθηρα τα βρήκαμε και μου είχαν κάτσει σαν προορισμός
διαβάζοντας ένα μυθιστόρημα. Η Ελαφόνησος πάλι είναι γνωστός μίνι παράδεισος
και δοκιμασμένος οπότε συνδυάσαμε το νέο που είναι ωραίο με το παλιό που πάντα
μετράει. Ο dark angel,
το αμάξι μας ντε, καταπίνει τα χιλιόμετρα μέχρι τη Νεάπολη Λακωνίας αγόγγυστα
και χαλαρά. Ακολουθούμε τη γνωστή συνταγή: η Όλγα σαπίζει στον ύπνο κι εγώ
ακούω ό,τι πανηγυρτζίδικο σε μουσική κυκλοφορεί γιατί μεταξύ μας ταξίδι με 2ο  πρόγραμμα δύσκολα βγαίνει. Λίγο μετά τη Νεμέα
σταματάμε σε ένα πάρκινγκ για να πάμε προς νερού μας. Να ξέρεις αν ταξιδεύεις
μαζί μας οι στάσεις για πιπί είναι αρκετές, κορίτσια γαρ. Όσο θυμάμαι τι
καταπίεση είχα τραβήξει όταν οδηγούσαν άλλοι και ζητούσα στα ταξίδια να
σταματήσουμε και μου έλεγαν «Τώρα δεν γίνεται! Κρατήσου» κι εγώ κρατιόμουνα…
άστο να πάει και να μην ξανάρθει. Τεσπά, αν ταξιδεύεις λοιπόν μαζί μας να
ξέρεις πως το υπαίθριο κατούρημα είναι must.  Ανάλαφρες λοιπόν και
έτοιμες για το υπόλοιπο της διαδρομής, μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και μέχρι να γυρίσω
το κλειδί στη μίζα έρχεται και παρκάρει ένα άλλο αυτοκίνητο μπροστά μας
φορτωμένο με την Άρτα, τα Γιάννενα και κάτι ακόμα,  με πινακίδες από την συμπρωτεύουσα.
Κατεβαίνει ο οδηγός, τεντώνεται, απλώνεται αλλά όσο κι αν προσπαθούσε το 1,70
δεν κατάφερε να το περάσει, ανοίγει την πίσω πόρτα του συνοδηγού και κατεβαίνει
ένα χαριτωμένο αγοράκι για τον ίδιο ακριβώς λόγο που είχαμε κατέβει κι εμείς.
Κι εκεί την είδα. Ανοίγει η δεξιά πίσω πόρτα του αυτοκινήτου και κατεβαίνει η
σύζυγος με σατέν κουφετί φόρεμα και γόβα δωδεκάποντη για να καπνίσει. «Έλα
Παναγία μου! Η κυρία έτσι ταξιδεύει για διακοπές ή μήπως είναι χθεσινοβραδινή,
της έμεινε το σατέν φορεματάκι από τη δεξίωση γάμου στην Άνω Κάτω Ραχούλα;» Γυρνώ
κοιτώ το ταπεινό T-shirt και
το σορτσάκι που φοράω και σκέφτομαι πως την επόμενη φορά δε μπορώ να ταξιδεύω
έτσι σαν τον φτωχό συγγενή, μια τουαλέτα Νίκος Τάκης πρέπει να την έχω
διαθέσιμη για τέτοιες περιστάσεις!

Η αναμονή για το καράβι στο
λιμάνι της Νεάπολης ήταν συμπαθητική αν εξαιρέσεις έναν καφέ που παραγγείλαμε
και μάλλον έκοβαν τους κόκκους καφέ στη φυτεία εκείνη τη στιγμή οπότε μέχρι να
μας τον σερβίρουν είδαμε την Πορφυρούσα να έρχεται από μακριά και τον αφήσαμε
στη μέση για να προλάβουμε το πλοίο. Ανεβήκαμε μια χαρά, χωρίς να γλιστρήσει
στην ανηφόρα το αμάξι μας διότι είμαστε και έμπειρες οδηγοί – εσύ φίλε που
διαβάζεις μην ξινίζεις τα μουτράκια για τις γυναίκες οδηγούς – και παρκάραμε
υπό τις σαφείς οδηγίες του καμαρώτου με το καπέλο τύπου Ρόσκο από τους Ντιουκς.
Μέχρι και το σουλούπι ίδιο ήτανε… Καθίσαμε κάθισμα παρά κάθισμα όπως όριζαν οι
οδηγίες, φορέσαμε τη μασκούλα μας και με το βιβλιαράκι μας ανά χείρας κάναμε το
ωραίο και ελαφρώς κουνιστό ταξιδάκι μέχρι τα Κύθηρα. (την βλέμμα μακριά από την
κουπαστή παιδιά γιατί αλλιώς θα ταϊσουμε τα ψάρια χαχα)

Φέτος λοιπόν, μάλλον όλοι πήγαν στα Κύθηρα γιατί το τι συναπάντημα με γνωστούς, αγνώστους, συναδέλφους έπεσε δεν λέγεται. Εμείς έχοντας τα καλύτερα tips σημειωμένα στο χάρτη μας και αστερίσκους με παραπομπές για παραλίες, ταβέρνες, αξιοθέατα φτάσαμε στον γραφικό Αυλαίμωνα, ο οποίος έχοντας μία κρίση ταυτότητας είχε και διαφορετική ορθογραφία στις ταμπέλες σε διάφορα μέρη του νησιού. Ένα ήσυχο καταφύγιο για εμάς που οι κοσμοπολίτικες Μύκονοι μας πέφτουν ελαφρώς βαριές. Ωραίο, πεντακάθαρο δωμάτιο, ευάερο, ευήλιο και ήσυχο!

Η πρώτη μας εξόρμηση την επόμενη μέρα στην Φυρή Άμμο και η γνωριμία μας με το υπέροχο οδικό δίκτυο του νησιού, με τους ιδιαίτερα στενούς και θεοσκότεινους κατά τη διάρκεια της νύχτας δρόμους, τις στροφές και τους χωματόδρομους ενίοτε αν ήθελες να πας σε παραλία με υπέροχη θέα. Ο dark angel δε μασάει από τέτοια και μας πηγαίνει παντού. Η παραλία στην Φυρή Άμμο γεμάτη καφεκόκκινες πετρούλες – ευτυχώς έχω πάντα μαζί αυτά τα υπέροχα γεροντίστικα παπουτσάκια παραλίας που κρατούν τα πατουσάκια μου μαλακά και αφράτα… αυτά που κορόιδευα τα λούζομαι, αλλά έτσι είναι – και υπέροχες ξαπλώστρες. Φωτογραφίες άπειρες κι άλλες τόσες βουτιές, κολύμπι, χαλάρωση και διάβασμα. Επίσης κάτι πολύ ωραίο στο νησί είναι ότι το κινητό δεν πιάνει παντού κι έτσι σου κάνει δώρο μία απίστευτη ευκαιρία για χαλάρωση και ηρεμία. Ρακέτες τάκα τούκα ευτυχώς μακριά από μας.

Το απόγευμα, εν όψει της Αυγουστιάτικης Πανσελήνου το πρόγραμμα περιλαμβάνει βόλτα στο κάστρο, στη Χώρα. Στολιζόμαστε, εγώ δηλαδή γιατί η Όλγα πέρα βρέχει, για τη βόλτα μας στο κάστρο κι εγώ κάνω τη βλακεία να φορέσω πλατφόρμες για να ανέβω στο κάστρο. Πού πας ρε Καραμήτρο; Άκρως επικίνδυνο αλλά είπαμε μπρος τα κάλλη τι είναι το γκρεμοτσάκισμα; Μέχρι κι ένα παλικάρι με πήρε στο ψιλό και γελάγαμε και οι δυο με το χάλι μου. Από θέα, όμως, μαγεία. Είδαμε και το πορτοκαλί του ηλιοβασιλέματος να χρωματίζει τον καμβά του ουρανού και γέμισε η ψυχή με μια γλυκιά προσμονή κι ο ουρανίσκος με μία λέμον πάι στα δύο, ε μην τις πάρω όλες τις θερμίδες εγώ ντε.

Το ρομαντικό ζαχαροπλαστείο χωμένο σε μια αυλή με θέα το πέλαγο και τον ορίζοντα που βασίλευε. Και μετά, πίτσα σε μια πιτσαρία που βρισκόταν σε ταράτσα και που προλάβαμε το τελευταίο τραπέζι για να κάτσουμε. Το λες και τύχη γιατί οι υπόλοιποι περίμεναν σχηματίζοντας ένα ωραιότατο φιδάκι στις σκάλες και στη συνέχεια στο δρόμο. Σόσιαλ ντιστανσινγκ πέρασε και δεν ακούμπησε… Επιστροφή ρομαντική με ένα ολόγιομο φεγγάρι να φωτίζει το δρόμο μας γιατί αν περίμενες από τη ΔΕΗ ατύχησες… Εξαιρετικά στιγμιότυπα της Πανσελήνου που το γέμισμα του φεγγαριού γέμιζε αντίστοιχα την ψυχή με θαλπωρή, με ευγνωμοσύνη, με χαρά γι’ αυτό που θα ακολουθήσει. Η Όλγα σε ρόλο οπερατέρ, φωτογράφου τραβάει τα πιο εκπληκτικά βίντεο και τις φωτογραφίες για να απαθανατίσει τον ουρανό που απόψε φοράει τα καλά του.

Η επόμενη μέρα έχει επίσκεψη στην
παραλία του Χαλκού. Οι δρόμοι κι εδώ παρομοίου τύπου έτσι φαρδιοί φαρδιοί
θεόστενοι και μία κυρία, με μια τζιπάρα, που μάλλον θα έπρεπε να της έχουν
αφαιρέσει το δίπλωμα οδήγησης λόγω ηλικίας, έχει σταματήσει τη τζιπάρα σε
στροφή ενώ εμείς κι άλλο ένα αυτοκίνητο είμαστε στην ανηφόρα και λογικά θα
είχαμε προτεραιότητα αν το θυμόταν και η κυρία της τζιπάρας. Ή που θα
μουτζοπιαστούμε ή που θα περάσουμε. Η κυρία στηλωμένη δεν το κουνά,
επιχειρηματολογώντας δε πως εμείς έπρεπε να σταματήσουμε κι εκείνη είναι ντόπια
και ξέρει καλά τους δρόμους. Θεέ μου δωσμου δύναμη… Σε ποια ηλικία είπαμε
πρέπει να μας αφαιρούν το δίπλωμα; Έχει ανάψει η μισή σειρά από τα πασχαλινά
λαμπάκια μου – τα χριστουγεννιάτικα τα έχω για πιο εξαιρετικές περιπτώσεις –
αλλά λέω μέσα μου «Σβήσε Χαρούλα, είσαι διακοπές.». Σβήνω, κάνω όπισθεν όπως
και ο συγκαταβατικός οδηγός πίσω από μενα και αφήνουμε το τανξ της χούντας με
την οδηγό του να περάσει. Αντιθέτως οι άνδρες ντόπιοι οδηγοί είχαν μία
ιδιαίτερη ευγένεια και σου επέτρεπαν να περάσεις εκεί που ο δρόμος στεύνευε
επικίνδυνα. Παραλία Χαλκού λοιπόν. Εδώ μιλάμε για το απόλυτο χάσιμο, για έναν
υπέροχο κολπίσκο με βράχους για βουτιές. Η γοργόνα, εγώ δηλαδή, κολυμπώ
ατελείωτα και ανακαλύπτω εντελώς τυχαία ένα κομμάτι βράχου που η θάλασσα έχει
σμιλέψει και μοιάζει με ένα ζευγάρι που κρατιούνται αγκαλιά. Τι κάνει η φύση
όταν έχει κέφια; Καλός οιωνός λέω από μέσα μου και το φωτογραφίζω από διάφορες
γωνίες με την αδιάβροχη και εντελώς σπαστική θήκη μέσα στην οποία έχω βάλει το
κινητό μου. Αφού σας έχω πει αυτά τα γκατζετάκια κι εγώ δεν έχουμε και την
καλύτερη των σχέσεων… Όμορφη παραλία και κάνω και μία μικρή φίλη, την εφτάχρονη
Νεφέλη με την οποία ανταλλάσουμε ένα σωρό ιδέες για την ανέμελη ζωή στην ηλικία
των εφτά. Αχ τι ωραία που είναι η ζωή όταν είσαι παιδί! Η Νεφέλη βέβαια έχει
και κάτι βάσανα, από τη μικρότερη αδερφή της που την παιδεύει γιατί θέλει να
της παίρνει τα πράγματά της, αλλά είναι τόσο χαριτωμένη μέσα στην παιδική της
αθωότητα κι εγώ έλιωσα με την παιδική της φωνούλα και την τσαχπινιά.

Εκεί ανάμεσα στις σημειώσεις μας υπήρχε και το Καλαδί. Ακόμα μια μαγευτική παραλία, ανοργάνωτη, με καντίνα πριν τα εκατόν εξήντα τέσσερα σκαλιά που χρειάζεται να κατέβεις για να την βρεις. Ας έρθει η πρόνοια να πάρει τώρα την Όλγα γιατί μαζί μου στις διακοπές δεν τα γλιτώνει τα βουνά και τα λαγκάδια, τις αναβάσεις, την περιπέτεια. Κι εκεί που κατεβαίνουμε τα πολύ ωραία σκαλάκια, ζαλωμένες με ψυγειάκι, καρεκλάκια, ομπρελίτσα σένια, τσάντες θαλάσσης και τα συναφή να σου ένα ζευγάρι που ανεβαίνει αγκομαχώντας. Κι αναρωτιέμαι η δόλια «εδώ θα αφήσω τα κοκαλάκια μου, στη μέση των εκατό και εξήντα τεσσάρων σκαλοπατίων; Και τι μου φταίει και το δόλιο το έφηβο παιδί μου;» Γι’ αυτό σας λέω πώς την έχω γλιτώσει την πρόνοια ένας Θεός το ξέρει… Πιάνουμε κουβεντούλα με το ζευγάρι, εγώ δηλαδή γιατί η έφηβη κατεβαίνει τα σκαλιά για να φτάσει στην παραλία μια ώρα αρχύτερα. Κι αφού συστήνομαι ως συγγραφέας – ήταν να μην πάρω φόρα – με ρωτά χαριτολογώντας η κυρία «Το Μαρκατζίνου είναι ψευδώνυμο;» Ότι καλή μου κυρία θα με λέγανε Απέργη ή Παπαδοπούλου και θα διάλεγα ψευδώνυμο το Μαρκατζίνου, ούτε που το είχα φανταστεί. Γιατί περήφανη για το όνομά μου είμαι αλλά δεν είναι και το πιο εύηχο ούτε το πιο εύκολο. Ρώτα κι εμένα τι έχω τραβήξει σε υπηρεσίες, παραγγελίες, ρεσεψιόν που μια φορά ολόκληρο και σωστά τονισμένο δεν το έχω ακούσει. Προωθώ και το βιβλίο μου και τον εκδοτικό μου οίκο – γιατί αν δεν παινέσεις το σπίτι σου… ξέρετε πώς πάνε αυτά και κατεβαίνω. Ε, λοιπόν, σε αυτή την παραλία ένιωσα πως χάθηκα, πως δεν υπήρχε χρόνος, ένιωσα εκείνη την ευγνωμοσύνη που δεν περιγράφεται με λόγια, για τις στιγμές χαλάρωσης και ξενοιασιάς, εκεί στο νησί των Κυθήρων. Άπειρες φωτογραφίες στις σπηλιές, στους βράχους, συναπάντημα με τη μικρή Νεφέλη γιατί βλέπεις εμείς οι παραθεριστές συναντιόμαστε στις παραλίες κι αυτό είναι το όμορφο του πράγματος στις καλοκαιρινές διακοπές. Ανέβηκα δε και σε ένα βράχο αλλά ξανακατέβηκα χωρίς φαντασμαγορικές βουτιές, μιας και τα κρυσταλλάκια μου βρίσκονται στη θέση τους και δεν θέλω να τα ξαναμετακομίσω (για εσένα νέε αναγνώστη που αναρωτιέσαι κάνε μια μικρή αναδρομή στις μικρές ιστορίες παραλίας vol.2 και την αξέχαστη Μήλο αλλά και τον ωραιότατο ίλιγγο θέσης που με έστειλε στο νοσοκομείο πριν δύο χρόνια). Για την άνοδο των σκαλοπατιών θα μιλήσουμε μία άλλη φορά, γιατί ένα κομμάτι μου το έχω αφήσει εκεί στα σκαλάκια να αργοσβήνει.

Το απόγευμα το πρόγραμμα είχε Μυλοπόταμο και τον Καταρράκτη της Νεράιδας ή τον Καταρράκτη της Φόνισσας. Τώρα αν η Νεράιδα ήταν Φόνισσα παραμένει αδιευκρίνιστο αλλά εμείς μαγευτήκαμε από το μοναδικό τοπίο βουτηγμένο στο πράσινο, χωρίς ωστόσο πλούσιο νερό να κυλάει στον καταρράκτη. Παρόλα αυτά και μόνο το θρόισμα των φύλλων και η ροή του νερού ήταν αρκετά για να νιώσεις πως είσαι πρωταγωνιστής σε κάποιο παραμύθι με νεράιδες, μάγισσες και ξωτικά. Κι αυτές οι μάγισσες μάλλον εξαφάνισαν τους νερόμυλους, που μόνο στην ταμπέλα τους είδαμε γραμμένους αλλά όσο κι αν περπατήσαμε δεν τους ανακαλύψαμε ποτέ. Τι λέγαμε στην αρχή για όσους έχουν θέμα με τον προσανατολισμό; Εμείς και κάτι άλλες παρέες που συναντήσαμε στους κύκλους που κάναμε. Φίλοι μας τα παιδιά.

Μετά από όλη αυτή την περιπέτεια, ε χρειαζόταν ένα καλό γεύμα και το απολαύσαμε επικσκεπτόμενοι την Φράτσια και μία εκπληκτική  οικογενειακή ταβέρνα στην ύπαιθρο. Γεύσεις, αρώματα, εικόνες, μία πανδαισία γεύσεων και μία αρμονία χρωμάτων. Ο ουρανίσκος μας έκανε πάρτι τρελό με τα θεσπέσια πιάτα που ήταν ταυτόχρονα και τόσο ωραία διακοσμημένα. Γιατί ως γνωστόν αν δεν χορτάσει το μάτι… Ήπιαμε και το σπιτικό λικεράκι μας και πληρώσαμε τον ωραιότατο λογαριασμό μας. Πώς είπαμε θα γυρίσουμε; Α ναι, με τα πόδια για να κάψουμε θερμίδες χαχα!

Η επόμενη περιπέτεια λεγόταν Καψάλι και βαρκάδα μέχρι την Χύτρα, ένα μικρό νησάκι κάτω ακριβώς από το Καψάλι όπου φυτρώνει η σεμπρεβίβα, το κίτρινο αποξηραμένο λουλουδάκι – σήμα κατατεθέν των Κυθήρων και το οποίο πήρε το όνομά του, επειδή τον χειμώνα όταν έχει ομίχλη μοιάζει με χύτρα που καπνίζει. Αυτά συγκράτησα από τον Κάπτα Σπύρο, έναν εξαιρετικό καπετάνιο που μας πήγε με τη βάρκα του στη Χύτρα και κολυμπήσαμε μέσα στην σπηλιά. Περιβόλι ολάνθιστο ο καπετάνιος μας αφού μας εξηγούσε τα πάντα για την ιστορία του νησιού, αλλά αν ήσουν αλλοδαπός μετάφραση δεν είχε, την αφήναμε στο φλου. Δώρο έκπληξη και η επίσκεψή μας σε μια απόκρυμνη παραλία, την Κυριακουλού, εκεί που ανακάλυψα μία πέτρα σε σχήμα καρδιάς. Την άφησα εκεί, ωστόσο στο φυσικό της περιβάλλον να ακτινοβολεί την αγάπη σε όποιον την ανακαλύπτει.

Παραμονή στο Καψάλι μέχρι τη δύση του ήλιου και επίσκεψη στο φάρο για λήψη καμιάς εκατοστής φωτογραφιών με το σέλφι στικ, γιατί αν δεν το πάρει η πρόνοια το παιδί, θα πάει να παραδοθεί μόνο του. Δεν άντεχε να βγάζει άλλες φωτογραφίες. Μάταιη η προσπάθειά μου να την πείσω πως οι φωτογραφίες αποτυπώνουν στιγμές και πως θα την θυμηθεί την μανούλα εν καιρώ για τις 7.522 φωτογραφίες που βγάζει στις καλοκαιρινές διακοπές αλλά μάταιος ο κόπος.

Το βόρειο τμήμα του νησιού, που είχε και καλύτερους δρόμους, φαρδύτερους δηλαδή που ο dark angel θυμήθηκε την τρίτη ταχύτητα και τα εξήντα χιλιόμετρα την ώρα – αφήστε σας λέω εμείς και η κόρη του ανέμου σε νηνεμία με τέτοια ταχύτητα – το επισκεφτήκαμε μόνο μία φορά και ανακαλύψαμε την παραλία των Φούρνων. Μετρήσαμε όλες τις λακκούβες στο τελευταίο κομμάτι της διαδρομής που ήταν χωματόδρομος αλλά η μικρή σπηλιά, τα καταγάλανα νερά και μια αιώρα σχεδόν μες την θάλασσα μας αποζημίωσαν. Σε μία μικρή σπηλιά στα δεξιά της παραλίας κάτω από τον βράχο υπήρχαν δύο αιώρες, όπου παρέλασε όλη η παραλία για τις γνωστές φωτογραφίες που θα ανέβαιναν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Νουμεράκι παρακαλώ και ο επόμενος… Ε τι τα θέλετε; Πήγα κι εγώ και γέλασε κάθε πικραμένος μέχρι να ανέβω στην μια αιώρα και να μην κάνω βουτιά μες το νερό. Κρεμάστε την βρε παιδιά λίγο πιο κάτω και για εμάς του λίγο κάτω από 1,70. Τι να κάνεις, όμως, και οι εξαιρετικές φωτογραφίες των πολλών like θέλουν τις θυσίες τους.

Στα plus της παραλίας η καντίνα και το σουβλάκι που έψηνε. Μας έσπασες τη μύτη αδερφέ! Κάνουμε και διατροφή λέμε! Μαζί με τη σπασμένη από τις σουβλακίστικες ευωδίες μύτη πήγαν σετάκι και τα νευράκια μας. Αιτία; Τρεις νεανίες που θα ήταν προτιμότερο να έπαιζαν ρακέτες τάκα τούκα παρά η λογοδιάρροια του ενός για τις σπουδές, το μεταπτυχιακό και το μέλλον του. Και δεν πείνασε δράμι αυτός ο καψερός να φάει κάτι τις να κλείσει για λίγο το στόμα του; Δεν ζεστάθηκε να πάει να βουτήξει στη θάλασσα; Τι έφταιγα κι εγώ να μάθω για όλες τις προοπτικές των μεταπτυχιακών στο τμήμα που σπούδαζε; Λίγο πριν να τα μαζέψουμε και να φύγουμε με ένα κεφαλάκι καζανάκι, έβαλε τη μάσκα του και τα βατραχοπέδιλά του και πήγε να βουτήξει με τους κολλητούς του ευτυχώς, γιατί το παναντολάκι θα το κούμπωνα ασυζητητί.

Τελευταία μέρα στο νησί των Κυθήρων με μια χαρμολύπη, με έντονο το συναίσθημα της ευγνωμοσύνης για όσα είδαμε και ζήσαμε αλλά και μία γλυκιά μελαγχολία για αυτό που θα αφήσουμε πίσω… Όχι δεν είμαι έτοιμη ακόμα να γυρίσω στην καθημερινότητα και δεν θα γυρίσω. Με ποια εικόνα θα έφευγα από αυτό το νησί αναρωτιόμουν και η απάντηση ήρθε μπροστά στα μάτια μου ξεχωριστή. Ξεχωρίσαμε την παραλία στην Φυρρή Άμμο και την επισκεφθήκαμε δις. Κάναμε και την προώθηση του εκδοτικού μας, που αγαπά τους νέους συγγραφείς, γιατί η κοπέλα που σέρβιρε τους καφέδες είχε συγγραφικές ανησυχίες κι όταν αγαπάς κάτι πολύ, ακόμα και στις διακοπές μιλάς γι’ αυτό και το διαδίδεις. Λίγο πιο εκεί, στη διπλανή ξαπλώστρα ήρθε ένα ζευγάρι στην ηλικία των πενήντα. Και οι δυο απολάμβαναν την παραλία μα πιότερο ο ένας την συντροφιά του άλλου. Δεν κουβαλούσαν το παρελθόν τους μα ζούσαν εκείνη τη στιγμή εκείνος για εκείνη και εκείνη για εκείνον. Ήταν περιποιητικός μαζί της και τρυφερός κι εκείνη απολάμβανε αυτή την περιποίηση και του χάριζε το πιο φωτεινό της χαμόγελο. Κολύμπησαν, μιλούσαν μεταξύ τους, απολάμβαναν την παγωμένη μπίρα τους και δεν έριξαν ούτε μία ματιά στο κινητό τους παρά μόνο για να βγάλουν μια φωτογραφία μαζί. Αυτό το «μαζί» τους φώναζε από μακριά ευτυχία, νοιάξιμο, μοίρασμα κι αυτή η εικόνα χαράχτηκε μέσα μου. Άντε και στα δικά μας…

Κλείσαμε όπως όπως τις βαλίτσες γιατί τα ρούχα όταν παίρνουν τον αέρα τους δύσκολα χωράνε πάλι στη βαλίτσα, πήραμε τα σουβενίρ μας και τα καταπληκτικά πικάντικα παξιμαδάκια των Κυθήρων – για όποιον δεν αντέχει το καυτερό ας μην δοκιμάσει καλύτερα – και ξαναμπήκαμε στο καράβι που θα μας περνούσε στη Νεάπολη κι από κει Πούντα και Ελαφόνησος. Δώσαμε τη σκυτάλη στους ταξιδιώτες που ξεχύθηκαν από το καράβι που θα μας ταξίδευε και συνεχίσαμε για τον δεύτερο προορισμό μας.

Ελαφόνησος: Παράδεισος επί της γης. Το καραβάκι μας περίμενε κυριολεκτικά για να περάσουμε απέναντι και κάπου εκεί ξεκίνησε η περιπέτειά μας με τα google maps, γιατί η γλυκιά πινεζούλα του ξενοδοχείου στο χάρτη αλλού ήτανε κι αλλού εμείς πήγαμε… αφού δεν σπάσαμε το αυτοκίνητο στα κατσάβραχα πάλι καλά, ας μην το πούμε ούτε του παππά! Και επιτέλους φτάνουμε στο ξενοδοχείο που αλλιώς φαινόταν στις φωτογραφίες κι άλλο είδαμε μπροστά μας… Η ρεσεψιονίστ σε μεσημεριανή ραστώνη καταλάβαινε και δεν καταλάβαινε τι της έλεγα για το χάρτη και τις λάθος οδηγίες. Χμμμ δεν ξεκινάμε καλά και να δω πώς θα τελειώσουμε… Μας πάει στο δωμάτιο που η διακόσμησή του θύμιζε ξενοδοχείο της δεκαετίας του 1980! Με σκασμένους τοίχους από την υγρασία και λάμπες που δεν άναβαν κι από καθαριότητα, βγήκε ο καταπιεσμένος ωροσκόπος του παρθένου από μέσα μου και καταλαβαίνετε τι έγινε. Απολύμανση κανονική, μαντηλάκια, χλωρίνες, χαμός! Θα σας στολίσω στο ανάλογο site μην ανησυχείτε… Ευτυχώς η παραλία ήταν το μόνο όμορφο στην όλη υπόθεση κι έτσι απολαύσαμε το μπάνιο μας και το ηλιοβασίλεμά μας. Το βράδυ βόλτα στον κεντρικό δρόμο του νησιού χαζεύοντας τα φώτα, τους περαστικούς, τη ζωή που έσφυζε στο νησί.

Η ερχόμενη μέρα είχε λιώσιμο στην παραλία του Σίμου μέχρι το ηλιοβασίλεμα. Ένας επίγειος παράδεισος, εκεί που ο χρόνος περνάει σε άλλη διάσταση κι εσύ απολαμβάνεις αυτή την αιώνια στιγμή. Ξαπλώστρα μπροστά στη θάλασσα, εξαιρετικό βιβλίο για διάβασμα, φωτογραφίες και όμορφη παρέα με φίλους καλούς. Κάτι τέτοιες στιγμές νιώθεις πως ο χρόνος σταματάει μόνο για σένα και απολαμβάνεις αυτό το υπέροχο που αντιλαμβάνονται όλες σου οι αισθήσεις. Αν για κάτι λάτρεψα τις φετινές διακοπές ήταν γιατί κάθε στιγμή ήταν συνειδητή…

Θα μπορούσα να σου γράψω κι άλλες
εντυπώσεις αλλά νομίζω πως το μίνι διήγημά μου κάπου εδώ θα λάβει τέλος. Οι
φωτογραφίες είναι προσφορά του καταστήματος, όπως πάντα, κι έρχονται με την
ευχή να μπορούμε να ταξιδεύουμε με το σώμα, το νου και την ψυχή, να
μοιραζόμαστε, να αγαπάμε και να γελάμε με την καρδιά…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.