Παν του Παναγιώτη Αράπη, εκδόσεις Υδροπλάνο

Spread the love

Βιβλιοκριτική
της Χαράς Μαρκατζίνου

Το
πρώτο μυθο-ιστόρημα του Παναγιώτη Αράπη, που τιτλοφορείται ΠΑΝ και κυκλοφορεί
από τις εκδόσεις Υδροπλάνο, έχει διακριθεί με έπαινο στον 38ο
διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών το 2019.

Ένα
βιβλίο ιδιαίτερο και ξεχωριστό. Ένα μυθο-ιστόρημα γραμμένο από έναν συγγραφέα
που θα σας ταξιδέψει σε εποχές μυθικές, εκεί που οι θεοί του Ολύμπου
διαφέντευαν και κυβερνούσαν, εκεί που τα πάθη τους τα εκλογίκευαν και τα
δικαιολογούσαν με την θεϊκή καταγωγή τους, μα ταυτόχρονα θα σας μιλάει για το
παρόν, μέσα από τους διαλόγους ενός ζευγαριού που κάνει τον περίπατό του εκεί
που άλλοτε η ιστορία έγραψε κάποιες από τις πιο λαμπρές σελίδες της.

Ο
Παναγιώτης Αράπης εμπνέεται από την ζωή του Πάνα, γιου του Ερμή και μιας
άγνωστης σε μας Νύμφης, ενός τέρατος που γεννήθηκε από τη βίαιη ένωση του θεού
και της νύμφης που τη στιγμή της ένωσης καταρράστηκε το σπέρμα του Ερμή να
γεννηθεί ένα τέρας.

«Μ’αυτόν
να γελούνε, τόπο μην έχει για να μείνει… Θεό οι άνθρωποι να τον καλούνε , μα
ποτέ του να μη γίνει…»

Ένα
πλάσμα τερατόμορφο, χωρίς θάρρος και μιλιά, που, όμως οι άνθρωποι αγάπησαν ίσως
γιατί τους θύμιζε τη θνητότητα και την ασημαντότητά τους. Ένα πλάσμα
βασανισμένο και από τους θεούς καταδικασμένο. Ο Διόνυσος θα γίνει νονός του και
πατέρας και το γέλιο που του προκάλεσε στάθηκε η αφορμή για το όνομα που πήρε ο
Πάνας.

Το μυθο-ιστόρημα του Παναγιώτη Αράπη είναι διαφορετικό γιατί αφυπνίζει τον αναγνώστη του ενώ του περνά ταυτόχρονα τόσα μηνύματα. Η ματαιοδοξία των θεών που αποφασίζουν και νομιμοποιούν τις αδικίες και τα πάθη τους, η ανάγκη ενός πλάσματος να ανήκει κάπου και να αγαπιέται, η ταμπέλα που του κρεμούν και καθορίζει τη ζωή του, οι παγίδες που του στήνουν διαρκώς για τη δική τους ευχαρίστηση και τέρψη και η ανταπόδοση αυτής της συμπεριφοράς με το γεγονός ότι ένα ον ατελές φτάνει να θαυμάζεται και να λατρεύεται σαν θεός είναι μόνο μερικά από τα μηνύματα που θα ανακαλύψετε στις σελίδες του Πάνα.

«Στα πιο φωτεινά παλάτια είναι πάντοτε χτισμένα τα πιο σκοτεινά μπουντρούμια.» κι ο Πάνας έχει μάθει να ζει στο σκοτάδι γιατί εκεί του όρισαν να βρίσκεται. Ωστόσο έχει κάτι φωτεινό μέσα του, αυτό που βγάζει στη μελωδία του και γίνεται αφορμή να λατρευτεί.

Ο
Πάνας γίνεται σύμβολο της ματαιότητας και του υπερφίαλου εγωισμού των θεών και
είναι τόσο μισητός ανάμεσά τους γιατί τους θυμίζει πως αν και θεοί, δεν είναι
τέλειοι. Οδηγείται από τα ένστικτά του, χωρίς λογική, με μία, όμως, τόσο
ξεχωριστή αίσθηση δικαιοσύνης για τους θνητούς, ίσως γιατί κι ο ίδιος έχει
βιώσει στην ψυχή του την αδικία των θεών. Στην πορεία των χρόνων, η άλλη
ταμπέλα που θα του κολλήσουν είναι εκείνη του διαβολικού κακού, κι εκείνος
αγόγγυστα θα την κουβαλήσει. Ο  Πάνας του
Παναγιώτη Αράπη μοιάζει να κουβαλάει στις πλάτες του όλα όσα ο εγωισμός μας δεν
μπορεί να αντέξει, όλα εκείνα τα τρωτά μας σημεία, αυτά για τα οποία δεν
είμαστε υπερήφανοι και θέλουμε να κρύψουμε. Όμως, για να μπορέσουμε να βγούμε
στο φως, χρειάζεται νωρίτερα να περιπλανηθούμε στο σκοτάδι.

«Η αλήθεια είναι μέσα μας αγαπητέ, εσωτερική. Όλα τα άλλα δεν έχουν σημασία»

Μέσα
μας λοιπόν βρίσκεται και το καλό και το κακό, μέσα μας βρίσκεται ο Θεός κι ο
Διάβολος κι ο Πάνας δε μπορεί άλλο πια να είναι το εξιλαστήριο θύμα…

Γιατί
ο Πάνας στο τέλος της ιστορίας του τολμά, τολμά στη Νύμφη Σελήνη να μιλήσει, να
την κοιτάξει, να την αγγίξει, να την φιλήσει, να την πάρει απ’ το χέρι και να
την κρατήσει, κάτι που κανείς, ούτε θνητός ούτε θεός δεν κατάφερε μέχρι εκείνη
τη στιγμή να κάνει. Κι ας μην ήταν ο Πάν, θεός αληθινός.

Ο Πάνας είναι η προσωποποίηση του σκότους, εκείνου του σκοταδιού όμως, που σε οδηγεί στο φως, στη δική σου ολόφωτη Πανσέληνο.

Μέσα
σ’ αυτή την διδακτική ιστορία, υπάρχουν μικρά διαλείμματα ενός ζευγαριού που
ερωτοτροπεί, που γνωρίζεται, που επιθυμεί μα ίσως δεν τολμά ή θα τολμήσει τελικά
μες τις δικιές του σκιές να βουτηχτεί και τη δική του Πανσέληνο να βρει…

Ο
Παναγιώτης Αράπης είναι ευφάνταστος, δημιουργικός, θεατρικός, δοτικός και
φωτεινός. Θα το ανακαλύψετε στις λέξεις της ιστορίας του, στη συνάντησή του
μαζί σας. Άλλωστε το μυθο – ιστόρημά του είναι αφιερωμένο σε όλους εμάς που θα
το κρατήσουμε στα χέρια μας.

Διαβάζοντας
τον Πάνα ανακάλυψα μέσα στις σελίδες του δικές μου σκιές και ήρθα ένα βήμα πιο
κοντά στη δική μου Πανσέληνο.

Ας είναι ολοφώτιστο το ταξίδι του.

Βιογραφικό συγγραφέα:

Ο Παναγιώτης Αράπης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1983.

Σπούδασε στη σχολή Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών του
Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και εργάζεται ως καθηγητής
Φυσικής-Χημείας στην Αθήνα. Ασχολείται με την υποκριτική από τα νεανικά
του χρόνια, έχοντας λάβει μέρος σε θεατρικές παραστάσεις και εργαζόμενος
ως ηθοποιός σε παιδικό θέατρο. Ξεκίνησε να γράφει από ανάγκη όμοια που
έχει ένας γλύπτης ή ένας ζωγράφος: να μοιραστεί με άλλους ανθρώπους ένα
όνειρο που έχει πλάσει, με τις λέξεις να γίνονται τα πινέλα και τα
χρώματά του. Έχει καταπιαστεί με συγγραφή παραμυθιών, θεατρικών έργων,
διηγημάτων, στίχων. Έργα του έχουν διακριθεί σε λογοτεχνικούς
διαγωνισμούς. Το μύθο-ιστόρημά του «ΠΑΝ» γράφτηκε το καλοκαίρι του 2019
και διακρίθηκε με Έπαινο στον 38ο διαγωνισμό της Πανελλήνιας
Ένωσης Λογοτεχνών, στην κατηγορία του μυθιστορήματος. Είναι το πρώτο
λογοτεχνικό του βιβλίο που εκδίδει, ένα όνειρο που ταξιδεύει αληθινά, με
τα φτερά του Υδροπλάνου.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.