“P’tit Vin Rouge” με την Παναγιώτα Παναγιωτάκη

Επειδή μας αρέσουν οι σθεναρές αλλά και αθέατες μειοψηφίες αυτές που είναι θιασώτες της δημιουργίας και της συνεχούς μετουσίωσης… Για αυτό εμείς στρέφουμε το βλέμμα μας προς εκείνην την εικόνα, που η θέα της είναι πανέμορφη, ευδαιμονική και ευεργετική. Η προοπτική της ευφραίνει καρδίαν. Σαν το κρασί από αμπέλια που μαζεύτηκαν με αγάπη και μεράκι. Κόκκινο για να μας ζωντανεύει την φαντασία. Να ταξιδεύουμε στα μήκη και πλάτη αυτής της εκθαμβωτικής Γής. Να αγαλλιάζουμε στο ταξίδι μας με χαρά και χάρη, με φαντασία και όρεξη. Να ροδοστρώνουμε το μονοπάτι μας για την νέα εβδομάδα, η οποία σε λίγες ώρες θα εμφανισθεί στο κατώφλι μας.

Μία Εκπομπή για να κεράσετε τον Εαυτόν σας και τους Φίλους σας ένα κρασάκι (ή ό,τι άλλο ποθείτε) -θα πιω και ‘γω μαζί σας!- και να μιλήσουμε για νέα αίσια, για Δημιουργίες και Όνειρα (όχι από αυτά της νύκτας, αλλά από εκείνα της Συνειδητότητας), για Καλλιτεχνήματα, Προτάσεις, Ιδέες και Επιθυμίες που μας σπρώχνουν προς τα εμπρός, να έλθει γλυκά-γλυκά το βράδυ της Κυριακής, χαλαρά και ευχάριστα. P’tit Vin Rouge και στην Υγειά Σας!

Όταν μου λένε να γράψω -για άλλη μία φορά!- ακόμα άλλο ένα βιογραφικό, με πιάνει τέτοια βαρεμάρα/αντίδραση/πες το όπως θες, που θα προτιμούσα να τρέξω επί τόπου Μαραθώνιο! (ποιά; εγώ!). Αφήστε που τα κλασικά βιογραφικά δεν περιλαμβάνουν ποτέ τις ουσιαστικές πληροφορίες: πως μου αρέσει η ποίηση και η σοκολάτα (όχι απαραίτητα σε αυτήν την σειρά), τα ταξίδια ολούθε, οι συνάξεις με τους φίλους, να φτιάχνω κοσμήματα στον ελεύθερό μου χρόνο ή ό,τι άλλο μπορώ δημιουργικό. Επίσης, πως ακούω ράδιο από τα παιδικάτα μου (συνήθειο που μου μετέδωσε η συνονόματη γιαγιά μου, φανατική του είδους, τότε στα λαμπρά χρόνια της ΕΡΑ) και πως δεν διαθέτω τηλεόραση, διότι οι καινούργιες είναι επίπεδες και τα σεμενεδάκια της γιαγιάς μου δεν τους κάθονται καλά…