Εβόρα του Κώστα Κρομμύδα, Εκδόσεις Διόπτρα

Spread the love

Βιβλιοκριτική της Χαράς Μαρκατζίνου

Το όγδοο στη σειρά μυθιστόρημα του Κώστα Κρομμύδα, με τίτλο “Εβόρα” ήταν πολυαναμενόμενο στις καρδιές των αναγνωστών του και όχι τυχαία! Ένα μυθιστόρημα ύμνος στην ομορφιά και την απλοχεριά της φύσης, ένας λυρισμός στην αγάπη, την πραγματική αγάπη που αποδέχεται, κατανοεί, εμπνέει, ωριμάζει, απαλύνει, συγχωρεί.

Αν το «Μια νύχτα ακόμη» ήταν ένα ευαγγέλιο για την αξία της ζωής και της κάθε στιγμής, η “Εβόρα” έρχεται να σου μάθει τον τρόπο του πώς να ζεις και να γιορτάζεις την κάθε στιγμή της ζωής που σου δόθηκε σαν δώρο, με μόνο σου οδηγό την αγάπη.

«Η αγάπη όταν μοιράζεται, μεγαλώνει»

είναι το μόττο της Αριάδνης, της κεντρικής ηρωίδας του μυθιστορήματος. Ο Κώστας Κρομμύδας για άλλη μια φορά επιλέγει να πλάσει με επιτυχία έναν γυναικείο ρόλο, άρτιο, μεστό, ολοκληρωμένο, που η επαφή του αναγνώστη μαζί της μόνο θετικά μηνύματα μπορεί να αποτυπώσει στην ψυχή του. Η Αριάδνη κάνει πράξη σε κάθε της στιγμή, αυτό ακριβώς που πρεσβεύει για το μεγαλείο της αγάπης, μιας αγάπης πολυδιάστατης. Ο σεβασμός και η αγάπη του εαυτού, τα προσωπικά όρια και ο ελεύθερος χρόνος που ένας άνθρωπος έχει ανάγκη για να μπορεί να λειτουργεί και να εξελίσσεται σε συνδυασμό με την αγάπη για τη φύση, τη φροντίδα της, ακόμα και την κατανόησή της όταν ντύνεται ένα πρόσωπο πιο σκληρό είναι μόνο μερικά από τα έκδηλα μηνύματα αυτού του μυθιστορήματος.

Διαβάζοντας την “Εβόρα” ο αναγνώστης έχει τη δυνατότητα να αναρωτηθεί για τη δική του ζωή και πόσο αυτή συνάδει με τις επιθυμίες του, με τα θέλω του μα και με το σεβασμό που χρειάζεται ο καθένας μας να δείχνει στον εαυτό του, στους γύρω του, στην ίδια τη φύση. Να αναγνωρίσει τα εμπόδια, ορατά και μη που τον κρατούν μακριά από την ευτυχία του. Και να αποφασίσει εν τέλει αν θα ακολουθήσει το μονοπάτι της δικής του ευτυχίας.

Ο τρόπος με τον οποίο ο Κώστας
Κρομμύδας σκιαγραφεί όλες τις πτυχές του χαρακτήρα της Αριάδνης είναι
μοναδικός. Δεν έχουμε απέναντί μας ένα υπερβολικά και εξωπραγματικά τέλειο
πρότυπο γυναίκας. Αντιθέτως έχουμε μία γυναίκα που μέσω της αγάπης έχει έρθει
κοντά στον πραγματικό της εαυτό. Μία γυναίκα που ερωτεύεται και απολαμβάνει την
κάθε της στιγμή. Μία γυναίκα που μοιράζεται και δέχεται. Μία γυναίκα που
αποδέχεται. Μία γυναίκα που θυμώνει, πληγώνεται, οργίζεται, μα που δεν
επιτρέπει στο μίσος να φωλιάσει στην καρδιά της, γιατί η αγάπη και πάλι σαν
βάλσαμο θα της δείξει το δρόμο της επιστροφής στην προσωπική της ευτυχία.

«Να θυμάσαι μόνο πως όταν ταίζεις τον λύκο, εκείνος επιστρέφει…»

Μία φράση με ποικίλα νοήματα για
τον καθένα μας. Είτε ο λύκος είναι η οργή μας, ο θυμός και οι τύψεις μας, είτε
γινόμαστε εμείς οι ίδιοι ο λύκος που προσπαθεί να κατασπαράξει την ομορφιά της φύσης.

Στην “Εβόρα” θα ανακαλύψει ο αναγνώστης την πραγματική διάσταση της ευτυχίας, όπως αυτή αποτυπώνεται σε στιγμές της ζωής της Αριάδνης. Η ευτυχία δεν είναι ένα ροζ σύννεφο που διαρκεί για πάντα. Είναι μάλλον μία κατάσταση την οποία ο καθένας μας δημιουργεί με την δέσμευση της αγάπης πρώτα προς τον εαυτό και στη συνέχεια στους άλλους. Η Αριάδνη είναι μία ηρωίδα καθημερινή, πραγματική, που κατάφερε μέσω της αυτογνωσίας να έρθει πιο κοντά στην αλήθεια της και στην αλήθεια της αγάπης.

Εκείνο που συνειδητοποιεί ο αναγνώστης  σχετικά με τη ζωή είναι πως η εναλλαγή της ηρεμίας με τη μπόρα, του φωτός με το σκοτάδι, της ζωής με το θάνατο είναι μία μόνιμη κατάσταση και πως η αποδοχή αυτής της πραγματικότητας είναι εκείνη που θα τον φέρει πιο κοντά στην προσωπική του ευτυχία. Τίποτε όμως, δεν γίνεται χωρίς το καύσιμο της αγάπης. Όλα ξεκινούν και ολοκληρώνονται με την αγάπη.

Η αφήγηση του Κώστα Κρομμύδα είναι περιγραφική. Τα τοπία που γίνονται ο τόπος δράσης των ηρώων της ιστορίας, ζωγραφίζονται μπροστά στα μάτια του αναγνώστη με τα ζωηρότερα χρώματα. Με τις λεπτομέριες εκείνες που είναι αρκετές για να σε μεταφέρουν στον πραγματικό παράδεισο της φύσης. Ταυτόχρονα όμως, η αφήγηση παραμένει καθηλωτική. Η εναλλαγή δράσης και μηνυμάτων ευζωίας και αυτογνωσίας κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη ως την τελευταία λέξη. Ποικίλα συναισθήματα κατακλύζουν τον αναγνώστη με σημαντικότερο εκείνο της ευγνωμοσύνης που είναι διάχυτο ως το τέλος του μυθιστορήματος. Το σπουδαιότερο είναι πως η Αριάδνη βιώνει συναισθήματα, που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε βαφτίσει ως “αρνητικά” ή “απαγορευμένα” και με τη στάση της και την αποδοχή της απέναντί τους, τα απενοχοποιεί, τα λυτρώνει. Μέσω της αγάπης ξαναγυρνά στην αλήθεια της και στο σκοπό της ζωής της. Η “Εβόρα” είναι ένα μυθιστόρημα όπου κάθε του λέξη έχει τη δική της σημασία στην εξέλιξη της ιστορίας. Είναι έτσι τοποθετημένη στο κείμενο ώστε να δημιουργεί άρτιες εικόνες στον αναγνώστη και να του ξυπνά συναισθήματα. Καμία λέξη περιττή, καμία φλυαρία, παρά μόνο η ακριβής αποτύπωση γεγονότων και εικόνων, η αποτύπωση συναισθημάτων.

Προσωπικά, θαυμάζω την γραφή του Κώστα Κρομμύδα, η οποία σε κάθε του μυθιστόρημα γίνεται ωριμότερη, πιο μεστή. Κάθε του μυθιστόρημα αν και σε εντελώς διαφορετικό ύφος κερδίζει εκείνον που θα επιλέξει να το διαβάσει με ένα τρόπο άμεσο, αληθινό. Κάθε ιστορία στέκεται αφορμή για ένα προσωπικό ταξίδι του αναγνώστη, αφού θα αγγίξει κομμάτια της δικής του ζωής. Και εκεί βρίσκεται η επιτυχία του συγγραφέα, στον τρόπο που θα αγγίξει κάθε έναν αναγνώστη ξεχωριστά.

Η “Εβόρα” είναι ένας οδηγός ζωής, ένας οδηγός αγάπης. Είναι ένα μυθιστόρημα στο οποίο θα αναφέρεστε συχνά, μετά την πρώτη του ανάγνωση για να θυμάστε το μεγαλείο του δώρου της αγάπης.

Αγαπημένε Κώστα ας είναι καλοτάξιδη η “Εβόρα” σου, πλέοντας ανέμελα στα νερά της αγάπης.

About

No Comments

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.