Spread the love

Ήμουν 6-7 χρονών.  “Βιολί ή κιθάρα;” με ρώτησαν οι γονείς μου γιατί Σεπτέμβριος και έπρεπε να κλείσουν. Ε, κλείστηκα κι εγώ στο μπάνιο, το θυμάμαι ακόμα το πλακάκι και το κίτρινο φως, τόσο προβληματίστηκα. Έκανα κιθάρα. Πολλά χρόνια. Με ανόητους παλιομοδίτες δασκάλους που είχαν κολλήματα. “Μην έρχεσαι για μάθημα αμέσως μετά το φαγητό” έλεγε, “γιατί μυρίζεις φασόλια!” Ασκήσεις και κλίμακες αντί να διασκεδάζουμε. Κάπου στο Λύκειο όλα όμως κούμπωσαν. Πήγα και έμαθα περί ενορχήστρωσης και καλά για να μπω σε μουσική σχολή. Μετά παράτησα το πολύ διάβασμα και άρχισα το ψάξιμο μόνος μου. Περιοδικά αμερικάνικα όπου βρίσκαμε με μαθηματάκια και κάτι πλαστικούς μικρούς δίσκους μέσα τους. Τρελοί χεβιμεταλάδες και μπλουζίστες εξηγούσαν την τέχνη τους. Κάποια Χριστούγεννα ο κολλητός μου αγόρασε μπάσο και ο αδελφός μου ντραμς. Τρεις μήνες αργότερα οι αθεόφοβοι κάναμε συναυλία. Και μάλιστα με δικές μας συνθέσεις.

Η εφηβεία μου ήταν στο κασετόφωνο να γράφω από το ράδιο ότι μπορούσα ή στο πικάπ. Με ακουστικά αν είχε κόσμο στο σαλόνι, μετά στη διαπασών και να προσπαθώ να αντιγράψω τα σόλα του Knopfler ή όποιου άλλου κιθαρίστα θαύμαζα κατά περιόδους. Απλές εποχές. Ήρθε το CD για να πλουτίσουν οι εταιρείες για λίγο και μετά να εκδικηθούμε με την πειρατεία. Από γούστα πραγματικά ότι να’ναι. Στα Ελληνικά είμαι λίγο αρνητικός. Στο ελληνικό ροκ περισσότερο. Παραδοσιακά οκ, γουστάρω, χόρευα κιόλα χρόνια. Σκυλάδικα με τίποτα. Έντεχνα εφικτό εκτός αν πίνουν όλο τον Βόσπορο και λοιπές αρλούμπες για κουλτουριάρες ταγάρια με αξύριστη μασχάλη. Έχω βαρεθεί τα 80s και προτιμώ να χορέψω με κάτι που δεν έχω ξανακούσει ποτέ στην ζωή μου.

Ραδιόφωνο δεν καταλαβαίνω γιατί υπάρχει ακόμα. Ακούω στο αμάξι καμιά φορά. Ενημερωτικές κυρίως. Κάτι αστεία παιδιά το μεσημέρι αν τα πετύχω. Αλλά ζω σε έναν κατά παραγγελία κόσμο. Όταν έχεις γρήγορο internet το καινούργιο άλμπουμ του αγαπημένου σου συγκροτήματος κατεβαίνει σε λίγα λεπτά. Ακούς μουσική που διαλέγουν πανέξυπνοι αλγόριθμοι όποτε θες. Σιγά μην κάτσω να ανεχτώ διαφημίσεις, break, jingles και λογοδιάρροια διαφόρων ψώνιων.

Τι μένει; Κάτι μαγικό που γίνεται σε ένα καλό live, με συμπαρουσιαστή η χημεία ίσως, με καλεσμένο κάτι ωραίο και σημαντικό που ειπώθηκε, ένα vibe, μια παρέα, κάτι ζωντανό έχει το ρημάδι και αυτό ψάχνουμε σαν πρεζόνια. Δεν έχω ιδέα τι κάνουμε και δεν έχει καν σκοπό έτσι εύκολο να περιγραφεί κάπως. Σε ένα τεχνολογικό πεδίο κινούμενης άμμου πάμε σαν τυφλοί κι όπου βγει.

 

Home

ΥΓ Τον τίτλο “Αλεξίσφαιρα” τον σκέφτηκε ο Γιώργος ο Ροπόδης, τότε αρχισυντάκτης του PCmagazine για την στήλη μου εκεί.

Μερικές εκπομπές να πάρετε τζούρα: